Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ένα μικρό λουλούδι, ρώτησε το θεό. Κύριε, γιατί δεν σταματάς, όσους καταστρέφουν, τον κήπο Σου; Γιατί αφήνεις, τα λουλούδια, να πληγώνονται; Και ο Θεός, έσκυψε απαλά πάνω του, και του απάντησε: Παιδί μου, δεν σας δημιούργησα, για να μεγαλώνετε μόνοι, αλλά, για να αγαπάτε ελεύθερα.

Δεν μπορώ, να αναγκάσω μια καρδιά, να γίνει καλή.

Μπορώ, όμως, να της δείχνω, ξανά και ξανά, τον δρόμο της αγάπης.

Κι εσύ, ακόμη, κι αν είσαι μικρό, μπορείς να κάνεις, κάτι που ίσως αλλάξει, ολόκληρο τον κήπο.

Τι μπορώ να κάνω εγώ, Κύριε; ρώτησε το λουλούδι.

Να ανθίζεις.

Να μην γίνεις αγκάθι, επειδή κάποιος, σε πλήγωσε.

Να μη στερήσεις, το άρωμά σου, επειδή κάποιος, δεν το εκτίμησε.

Και όταν, συναντήσεις ένα λουλούδι, που έχει σκύψει, από τη λύπη, μη βιαστείς, να το κρίνεις.

Σκύψε κοντά του, και πρόσφερέ του, λίγη από την δροσιά σου.

Από εκείνη την ημέρα, το μικρό λουλούδι, άρχισε να κάνει, αυτό που του είχε ζητήσει ο Θεός.

Κι ένα πρωινό, ένα άλλο λουλούδι, που είχε χρόνια να ανθίσει, άνοιξε δειλά δειλά, τα πέταλά του.

Λίγο πιο πέρα, ένα ξερό κλαδί, έβγαλε έναν μικρό πράσινο βλαστό, και σιγά, σιγά, ο κήπος άρχισε, να ξαναβρίσκει, τα χρώματά του.

Όχι επειδή εξαφανίστηκαν, όλες οι πληγές, αλλά επειδή, κάποιος αποφάσισε, να αγαπήσει , μέσα στις πληγές. Ίσως αυτό να είναι, και το πιο μεγάλο θαύμα, της Δημιουργίας του Θεού.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους