Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Και όμως μιλάνε! «Οι μαθητές μας δεν μιλάνε, γιατί δεν έχουν τίποτε να πουν». Η άποψη ακούγεται συχνά στις συζητήσεις μας.

Σήμερα τα παιδιά άνω των οκτώ (ήμουν μέσα στα όρια και πήγα) μίλησαν για τη λογοτεχνία, την ποίηση, το διάβασμα, το σχολείο.

Έμαθαν για τη Σμύρνη, τον Σεφέρη, το Νόμπελ… Ποίηση, είπαν, είναι «να φτιάχνω πράγματα», ποίηση είναι τα lego, ποίηση είναι η ζωή! Ποιος μπορεί να διαφωνήσει; Ο συντονιστής, ο χαρισματικός δάσκαλος Νίκος Μαθιουδάκης, κατέβηκε από τα πανεπιστημιακά έδρανα στο επίπεδο των μικρών μαθητών, αξιοποίησε τις απαντήσεις τους, τους βοήθησε να οδηγηθούν με τις λέξεις τους στο μαγικό, να εκφραστούν ελεύθερα («η δασκάλα μου λέει καλημέρα, εγώ της απαντώ καληνύχτα»), και, τέλος, να φτιάξουν το δικό τους πρώτο βιβλίο.

Τα παιδιά μας μιλάνε, αρκεί να βρεθούν σε συνθήκες κατάλληλες, όπως σήμερα το πρωί στο ηλιόλουστο καφέ «Μαρίνα». (Πολλά εύγε στη Μάρα Παναγιωτάκη και στην ομάδα φιλαναγνωσίας. Ο Νίκος Μαθιουδάκης έχει επιμεληθεί την εξαιρετική σειρά παιδικών βιβλίων «Το όνομά μου είναι…»)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους