Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μνήμες (59) Από το Μυθιστόρημα των βιβλίων (2) Έγραψα ένα κείμενο πάνω στην ερώτηση για τα βιβλία που μου άρεσαν και δυστυχώς σβήστηκε.

Η ερώτηση θέλει μακροσκελή απάντηση και πάλι δεν θα απαντηθεί πλήρως.

Τα βιβλία είναι πολλά και πιάνω απ' αυτά των τελευταίων ετών της λογοτεχνίας Το έργο "ουσία και βάθος" του Γκράχαμ Γκρην με εντυπωσίασε.

Τα έργα της Ζυράνας Ζατέλη τα νομίζω κορυφαία. Ο Αμερικανός Φίλιπ Ροθ είναι από τους σπουδαιότερους και όλα του σχεδόν τα έχω διαβάσει τελευταία. Ο Σαραμάγκου μας έδωσε μια ποιητική γραφή και ξεχωρίζω το έργο "Την χρονιά που πέθανε ο Ρικάρντο Ρέίς". Ο Τζέφρυ Ευγενίδης έγραψε το σπουδαιότατο και συ-γκλονιστικό "middlseχ, ανάμεσα στα δύο φύλα". Πήρε σειρά το άλλο του έργο τώρα "Σενάριο Γάμου". Απ' την ελληνική λογοτεχνία το «Άξιον Εστί» με χάραξε για πάντα στα 20 μου και το έμαθα όλο απέξω.

Μετά προσγειώθηκα στις "Δοκιμές" του Σεφέρη, ένα πολύτιμο έργο για την ελληνική λογοτεχνία.

Από το "τραγούδι της αδελφής μου" του Γιάννη Ρίτσου απομνημόνευσα πολλούς στίχους. "Η άλλη λύση" του Ροζέ Γκαροντύ και το "ανθρώπινος λόγος" πολύ μου άρεσαν και τα μελέτησα, ενώ ασχοληθηκα και με βιβλία του Εντγκάρ Μορέν, Γάλλου φιλόσοφου εν ζωή, αλλά αποδημήσαντος πρόσφατα ξεπερνώντας τα 100 χρόνια! Αυτά μπορώ να πω για την ώρα και βιαστικά, ίσως να πρέπει να κάνω μια εργασία πάνω σε όλα αυτά.

Κάποτε κρατούσα σημειώσεις και για ορισμένα βιβλία πολιτικής και οικονομίας έκανα περιλήψεις! Πρέπει ν’ απαντήσουμε στους μαθητές που ρώτησαν και τους φίλους που ενδιαφέρθηκαν για τα βιβλία που πέρασαν απ’ το δρόμο μας και κάτι μας άφησαν.

Τα διαβάσματα είναι πολλά και καθώς δεν έχω καν προετοιμαστεί μπορεί να πελαγο-δρομήσουμε.

Διατηρώ ακόμα καλή μνήμη, πολλά όμως δεν θα τα θυμηθώ αφού δεν έχω κρατήσει παρά ελάχιστες σημειώσεις.

Τα δένδρα, τα βιβλία, τα τραγούδια συνδέονται πολύ με ανθρώπους, είναι απίστευτο πόσο πολύ!. Η μεγάλη φοινικιά (χουρμαδιά) είναι της γιαγιάς μου που τη φύτεψε, πολλά δένδρα του πατέρα μου, η γαζία της Δάφνης που την έφερε, οι συκιές του Γιάννη Ραγκούση, σπουδαίου αγρότη, η μουριά του Νικόλα Παντελαίου.

Τα τραγούδια μας θυμίζουν αγάπες, αγωνίες, λύπες και ανθρώπους με τους οποίους έχουμε ακόμα ανοιχτούς λογαριασμούς ή τους κλείσαμε.

Το «παραπονιάρικο» μου θυμίζει τον τενόρο και δάσκαλο και συνάδελφο Αριστείδη Βαρριά που το τραγουδούσε έξοχα στα γλέντια, στρατιώτες στην Έδεσσα τραγουδούσαμε «στου Μπελαμί το ουζερί». Τα βιβλία αλλάζουν χέρια, μιλούν, αφήνουν τη σφραγίδα τους, επηρεάζουν ή μένουν κάπου ξεχασμένα κι αδιάβαστα. «Μη δανείζετε βιβλία» είπε κά-ποιος. «Όλα της βιβλιοθήκης μου είναι δανεικά που δεν τα έχω επι-στρέψει!». Θυμίζουν αγάπες παλιές, ανθρώπους που έλαμψαν, ανθρώπους που μας έκανα να θυμώσουμε, ανθρώπους που ταξί-δεψαν μακριά.

Μικροί δεν είχαμε παρά τα σχολικά βιβλία μόνο, τα οποία όμως έπρεπε να τα αγοράσουμε και τη δυνατότητα αυτήν δεν την είχαμε πάντα.

Ακόμα μου μένει το παράπονο που δεν μπόρεσε ο πατέρας μου ν’ αγοράσει το σχολικό βιβλίο της ζωολογίας.

Ήρθαμε από μικροί σε επαφή με τα πρώτα κόμικς (Μίκυ Μάους), το Μικρό Ήρωα, τα Κλασικά Εικονογραφημένα, τα παραμύθια, τις περι-πέτειες των Γκαούρ -Ταρζάν, τις ιστορίες του Καραγκιόζη.

Θυμούμαι τη χώρα της μαγείας στην οποία μας πήγαιναν τα παραμύθια.

Κι όλο κάπου βρίσκαμε από δώρα που σπάνια μας έκαναν, ή από άλλα σπίτια.

Μέσα στη στέρηση δεν μας έλει-ψε το βιβλίο, ήταν όμως είδος πολυτελείας. Στις Αποκριές του 1953 κάποιος ντύθηκε αρκούδα στις Λεύκες και είχε τον αρκουδιάρη να του παίζει το ντέφι.

Δεν μάθαμε ποτέ ποιος ήταν, αλλά μας έβαλαν μια έκθεση στο σχολείο για την ημέρα αυτή κι εγώ έγραψα αντί αρκουδιάρης, θηριοδαμαστής! Είχα διαβάσει το μι-κρό βιβλιαράκι χωρίς εικόνες «Ο Καραγκιόζης θηριοδαμαστής» και μετέφερα τη λέξη, οπότε η δασκάλα εντυπωσιάστηκε και το είπε στον πατέρα μου.

Ήρθε λοιπόν περήφανος να μου το πει, αλλά του θύμισα με την ευκαιρία ότι μας απαγόρευε να διαβάζουμε εξωσχολικά! Κάποτε μάλιστα χρειάστηκε να κολλήσω σελίδα-σελίδα με αλευρόκολλα ένα μικρό βιβλίο παραμυθιών που το είχε θυμωμένος σκίσει. Το σχολείο αν δεν βάλει το εξωσχολικό βιβλίο στην καθημερινή ζωή των παιδιών έχει αποτύχει.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους