Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Άγιος Νεομάρτυρας Νικόλαος από τη Χίο (31/10) Ο Άγιος Νικόλαος γεννήθηκε το 1731 στις Καρυές της Χίου από γονείς ευσεβείς χριστιανούς, τον Πέτρο & την Σταματού.

Παρόλο που από μικρό παιδί έμεινε ορφανός από πατέρα (για να τον νουθετεί), είχε ταπεινό φρόνημα & ζούσε χριστιανικά, με πολλή ευλάβεια & εγκράτεια.

Πάνω απ’όλα ήταν απλός, άκακος & όλοι θαύμαζαν την υπομονή του.

Σε ηλικία είκοσι ετών, λόγω φτώχειας, αποφάσισαν με έναν συμπατριώτη του, χτίστη στο επάγγελμα, να πάνε μαζί στη Μαγνησία της Μικράς Ασίας, να εργαστούν.

Εκεί στη Μαγνησία, ο Άγιος συνέχιζε τον χριστιανικό τρόπο ζωής & πρόκοβε στην αρετή.

Κάποια μέρα όμως, σαν κάτι να έπαθε ο νους του & έμεινε παραλογισμένος, χωρίς ωστόσο να κάνει τρελά πράγματα.

Βλέποντάς τον οι Τούρκοι σε αυτή την κατάσταση, τον έφεραν στους αρχηγούς τους με σκοπό να τον εξισλαμίσουν.

Όσο εκείνοι τον εξέταζαν, ο Άγιος δεν τους αποκρινόταν αλλά έμενε σιωπηλός, σαν να μην άκουγε τι του έλεγαν.

Οπότε οι αγάδες αγανακτισμένοι, χτυπώντας τον, τον έδιωξαν ως τρελό & ήλεγξαν εκείνους που τους τον πήγαν.

Οι συμπατριώτες του, βλέποντας την κατάστασή του, φοβήθηκαν μη διαταραχθεί ψυχικά & τον μετακόμισαν στη Χίο, στην αδελφή του, στην οποία, είπαν τα καθέκαστα.

Εκείνη, από αφροσύνη, δεν τα φύλαξε μυστικά & κυκλοφόρησε φήμη ότι ο Νικόλαος είχε εξισλαμισθεί.

Τα έμαθαν οι αγάδες του νησιού & τον πήραν, τον ονόμασαν Μεϊμέτη (Μεχμέτ) & τον έντυσαν τούρκικα, χωρίς να του κάνουν όμως περιτομή.

Για να ζήσει έβοσκε τα ζώα των χασάπηδων της περιοχής. Στη Χίο, στα βουνά της Αγίας Υπομονής, τον συνάντησε κάποιος Αρχιμανδρίτης που ονομαζόταν Κύριλλος.

Συζήτησε μαζί του, είδε την απλότητά του & τον νουθέτησε, δίνοντάς του κάποιες συμβουλές.

Αυτό, ήταν & η αρχή της αλλαγής του Νικολάου.

Κάποια νύχτα κοιμήθηκε σ’ένα μισογκρεμισμένο ναό της Αγίας Άννης & εκεί είδε στο όνειρό του μια ωραιότατη κόρη που του είπε: «Να πας στον ιερέα του ναού του Υιού μου, να σε λούσει, να γίνεις καλά για να σε πάρω γαμπρό». Σηκώθηκε & έτρεξε στην αδελφή του & της διηγήθηκε το όνειρο.

Πήγαν μαζί στον ιερέα του χωριού αλλά εκείνος δεν τους έδωσε σημασία.

Τότε προσέτρεξαν στον ναό του Σωτήρος, όπου εφημέρευε ο Αρχιμανδρίτης Κύριλλος, ο οποίος του έκανε αγιασμό, του διάβασε τις σχετικές ευχές & ο νέος ήρθε στα συγκαλά του.

Ύστερα, τον κατήχησε & τον δίδαξε.

Από τότε ο Νικόλαος άρχισε να ζει με μεγάλη μετάνοια, με προσευχή, αγρυπνία & αυστηρή νηστεία.

Επειδή όμως είχε ακουστεί ότι είχε τουρκέψει, οι συγχωριανοί του φοβόντουσαν την οργή των Τούρκων & δεν τον δέχονταν στην εκκλησία, παρόλα τα δάκρυα & τη διαμαρτυρία του.

Πράγματι, κάποια μέρα έφτασαν απεσταλμένοι από τον δικαστή & τον συνέλαβαν.

Μαζί του συνέλαβαν & τον ιερέα του χωριού με δύο προεστούς.

Εκείνον τον οδήγησαν στον δικαστή ενώ τους άλλους στη φυλακή.

Ο δικαστής τον ρώτησε γιατί, ενώ προηγουμένως ήταν μουσουλμάνος, τώρα έγινε πάλι χριστιανός. Ο Άγιος απάντησε: «Εγώ γεννήθηκα Χριστιανός, ανατράφηκα Χριστιανός, είμαι Χριστιανός & τον Χριστό μου ποτέ δεν Τον αρνήθηκα, ούτε έγινα μουσουλμάνος, ούτε πρόκειται να Τον αρνηθώ ποτέ, αλλά Χριστιανός πρόκειται να πεθάνω». Ο δικαστής & οι δικοί του προσπαθούσαν με κολακείες & διάφορες υποσχέσεις να τον πείσουν να εξισλαμιστεί.

Δεν κατάφεραν τίποτε παρά να φουντώσουν τον ζήλο του.

Χωρίς να φοβηθεί το πλήθος των Τούρκων, ήλεγξε την αμάθειά τους & την πλάνη τους χωρίς να μπορέσει κάποιος να αντιτάξει κάποιον αντιρρητικό λόγο.

Επειδή όμως εκείνοι ντροπιάστηκαν από έναν απλό & αγράμματο νεαρό Ρωμιό, άλλαξαν στάση & άρχισαν τις απειλές, χτυπώντας τον σκληρότατα, με πεντακόσιους ραβδισμούς στα πόδια.

Στη συνέχεια τον έριξαν στη φυλακή, σφίγγοντας τα γεμάτα πληγές πόδια του στο τιμωρητικό ξύλο.

Σαν να μην έφταναν τα βασανιστήρια, είχε & τους συμπατριώτες του & μαζί & τον ιερέα που δεν πίστεψε στο όνειρο του Αγίου, που τον παρακινούσαν να τουρκέψει για να απαλλαγούν από τη φυλακή.

Μάλιστα, για να υποστηρίξουν τη θέση τους, έλεγαν στον Νικόλαο ότι με έναν Χριστιανό λιγότερο δεν κινδυνεύει η Χριστιανοσύνη.

Μετά από κάποιες ημέρες τον οδήγησαν & πάλι στο δικαστήριο.

Εκεί άρχισαν πάλι τις κολακείες, τις προτάσεις για αξιώματα, πλούτη & τιμές αλλά & τις απειλές για βάσανα & θάνατο. Ο Άγιος & πάλι με γενναιότητα & θάρρος τα αρνήθηκε όλα & παρέμεινε πιστός στον Ένα & Αληθινό Θεό.

Μάλιστα, τους είπε πως, αν με ακούσετε εσείς πρώτα σε κάτι που θα σας ζητήσω, θα σας υπακούσω κατόπιν & εγώ.

Μη γνωρίζοντας τι θα τους ζητήσει, του απάντησαν ναι, μετά χαράς. Ο Άγιος, τους πρότεινε πρώτα να τους βαπτίσει Χριστιανούς & κατόπιν να τον κάνουν & αυτόν ότι θέλουν.

Τόσο άμεση ήταν η αντίδραση των Τούρκων από τον θυμό που τους προκάλεσε η πρόταση του Αγίου, που ξεκίνησαν ανελέητο βασανισμό.

Έχυσαν νερά στη φυλακή, πήραν μια σανίδα με καρφιά & ξάπλωσαν επάνω τον μάρτυρα & τοποθέτησαν πάνω στο στήθος & την κοιλιά του μια βαριά πλάκα.

Έδεσαν τον λαιμό του με αλυσίδα & τα πόδια του να εξακολουθούν να είναι ακινητοποιημένα στο τιμωρητικό ξύλο. Ο Άγιος τα δεχόταν όλα υπομονετικά, δοξάζοντας τον Θεό.

Τη νύχτα έγινε σεισμός & το ταβάνι της φυλακής έπεσε πάνω στον Νικόλαο. Οι Τούρκοι διαπίστωσαν ότι ούτε του είχε σπάσει τα κόκαλα, ούτε τα καρφιά είχαν μπηχτεί στη ράχη του.

Η φυλακή μάλιστα, είχε πλημμυρήσει από ευωδία.

Όλοι οι φυλακισμένοι εξεπλάγησαν & φώναζαν ότι είναι άγιος ο άνθρωπος.

Ο ιερέας, ήρθε εις εαυτόν & του ζητούσε συγγνώμη για τα βλάσφημα λόγια του.

Ύστερα απ’όλα αυτά τα θαυμαστά γεγονότα, αποφυλάκισαν τους συγχωριανούς του Αγίου για να μη βλέπουν & διαδώσουν τα θαύματα. Τον Άγιο όμως, τον έδεσαν χειροπόδαρα & τον έριξαν στον σταύλο των αλόγων, για να μην τον βλέπουν οι άλλοι φυλακισμένοι & επηρεάζονται αλλά & για να τον σκοτώσουν τα άλογα καταπατώντας τον. Ο Άγιος όμως με τη χάρη του Θεού διαφυλάχτηκε σώος & αβλαβής.

Όλες τις ημέρες στον στάβλο παρέμενε σχεδόν άσιτος χάριν νηστείας & προσευχόταν.

Αντιλαμβανόμενοι οι Τούρκοι ότι δεν κατάφερναν τίποτε, τον καταδίκασαν σε θάνατο.

Τον οδήγησαν έξω από τα τείχη του κάστρου της Σούδας όπου τον ρώτησαν αν τουρκεύει & εκείνος, εξουθενωμένος, τους έκανε νόημα με το κεφάλι, όχι.

Τότε ο δήμιος τον γονάτισε & του έμπηξε το μαχαίρι στην πλάτη.

Τον σήκωσε ύστερα & τον ρώτησε ξανά αν τουρκεύει.

Στην αρνητική απάντησή του, τον γονάτισε δεύτερη φορά & τον έκοψε λίγο στο λαιμό.

Τον σήκωσε πάλι επάνω & τον ρώτησε αν τουρκεύει, λέγοντάς του: «μη στεναχωριέσαι, οι πληγές σου γιατρεύονται». Ο Άγιος μεγαλομάρτυρας από τον μεγάλο του πόθο να μαρτυρήσει έτρεξε & γονάτισε φωνάζοντας τρεις φορές: «Παναγία, βοήθει μοι». Τότε ο δήμιος, με όλη του τη δύναμη, κατέβασε την μάχαιρα να κόψει το λαιμό του Αγίου.

Κατέβασε τη μάχαιρα ξανά, ξανά & ξανά, για να τον αποκεφαλίσει αλλά η πάντιμη κεφαλή δεν κοβόταν.

Τα θαύματα φόβισαν τους Τούρκους ότι θα έχανε «οπαδούς» ο μωαμεθανισμός, οπότε ο δήμιος έπιασε μονομιάς τον Άγιο από τα μαλλιά & τον έσφαξε σαν το πρόβατο, στις 31 Οκτωβρίου 1754. Ο Άγιός μας ήτανε μόλις 23 χρονών.

Τότε συνέβη ακόμα ένα συγκλονιστικό θαυμαστό φαινόμενο.

Ενώ ήταν μεσημέρι, πυκνότατο σκοτάδι κάλυψε όλο το νησί, σε σημείο που ο ένας δεν έβλεπε τον άλλο, ούτε τον δρόμο για να πάνε στα σπίτια τους.

Στο υπόλοιπο νησί όπου οι κάτοικοι δεν γνώριζαν την αιτία, έλεγαν ότι σίγουρα είναι οργή Θεού.

Ενώ παντού επικρατούσε σκοτάδι, το πρόσωπο του αγίου μάρτυρος έλαμπε σαν τον ήλιο.

Ουράνιο φως έλουζε επί τρεις νύχτες το άγιο λείψανο.

Μη υποφέροντας οι Τούρκοι τα θεϊκά αυτά σημεία, σκαρφίστηκαν να λένε ότι ο Θεός ρίχνει φωτιά να τον κάψει, & για να φανούν πιστευτοί, πήγαν με δαδιά & μαύρισαν το πρόσωπο του Αγίου για να μη φαίνεται λαμπρό. Πολλοί Χριστιανοί δωροδοκούσαν τους φύλακες να τους δώσουν κομμάτια από τα ρούχα του ή χώμα βρεγμένο από το αίμα του ή να του κόψουν κάποιο από τα δάχτυλά του.

Τα μαρτυρικά λείψανα του Αγίου επιτελούσαν με τη Χάρη του Θεού, πλήθος θαυμάτων.

Βλέποντας οι Τούρκοι τα θαύματα & προκειμένου να μην πάρουν οι Χριστιανοί το σεπτό λείψανο του Αγίου & το τιμήσουν, το έριξαν στη θάλασσα. Κανείς μέχρι σήμερα δεν έμαθε τι απέγινε.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους