Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τη Δήμητρα Πυργελή τη γνώρισα πριν από πολλά χρόνια. Νεαρή, επίμονη βιβλιοπώλης, με βαθειά αγάπη στο βιβλίο.

Ήταν η εποχή του ΕΚΕΒΙ.

Τα φιλαναγνωστικα προγράμματα στα σχολεία έτρεχαν, άνοιγαν βιβλιοθήκες, δημιουργούντας εστίες βιβλιόφιλων..Μαζί με τη Δήμητρα βρεθήκαμε στα πιο απομακρυσμένα χωριά της Ξάνθης.

Σε σχολεία μικτά, χριστιανών, μουσουλμάνων, ρομά.

Ανεβήκαμε στα Πομάκικα χωριά..Μιλήσαμε με πληθυσμούς αγνοημένους.

Έκτοτε, στους ζοφερους καιρούς, το ΕΚΕΒΙ έκλεισε, ως περιττόν.

Οι βιβλιοθήκες κλείνουν η μία μετά την άλλη για να γίνουν αίθουσες διδασκαλίας ή κρατιούνται δύσκολα χάρη στην αγάπη μαχόμενων εκπαιδευτικών. Η Δήμητρα Πυργελή εκεί.

Πάντα επίμονη των λέξεων.

Αφηγείται παραμύθια στα παιδιά, γράφει, αισθητικοποιεί την κάθε στιγμή στον χώρο και τον τόπο της.

Προσεχώς πήρα στα χέρια μου το πρόσφατο βιβλίο της και συγκινήθηκα.

Με τρυφερότητα και αγάπη δίνει σε λίγες μόλις σελίδες την Ξάνθη που αγάπησα.

Την κοσμοπολίτικη, πολυπολιτισμική Ξάνθη του καπνού, του εμπορίου, της κουλτούρας, της αρχοντιάς Και όλα τούτα τα διηγείται ένα πιάνο χωρίς ουρά. Ένα μικρό αφηγηματικό δοκίμιο για μια πόλη που έσφυζε από δημιουργική πνοή. Καλοτάξιδο Δήμητρα Πυργελή.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους