Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΒΗΛΟΣ Σύμφωνα με τη μυθολογία, ο Βήλος συνδέει γενεαλογικά την Ελλάδα με τους μεγάλους πολιτισμούς της Ανατολής και της Αφρικής.

Ήταν γιος του θεού ΠΟΣΕΙΔΩΝΟΣ και της Λιβύης (κόρης του Έπαφου και εγγονής της Ιούς από το Άργος). Είχε έναν δίδυμο αδελφό, τον Αγήνορα.

Ενώ ο Αγήνορας μετανάστευσε στη Συρία - Φοινίκη (και έγινε πατέρας της Ευρώπης και του Κάδμου, ιδρυτή της Θήβας), ο Βήλος παρέμεινε και βασίλευσε στην Αίγυπτο.

Παντρεύτηκε την Αγχινόη κόρη του θεού-ποταμού Νείλου και απέκτησε πασίγνωστους δίδυμους γιούς, τον Αίγυπτο και τον Δαναό καθώς και τους Κηφέα και Φινέα κατά τον Ευριπίδη.

Μέσω των παιδιών του, ο Βήλος θεωρείται ο αρχέγονος πρόγονος μερικών από τους σημαντικότερους ήρωες της αρχαίας Ελλάδας.

Από τη γραμμή του Δαναού (και των Δαναΐδων) κατάγεται η βασιλική δυναστεία του Άργους, η οποία έδωσε στον ελληνικό κόσμο τον Περσέα και, μεταγενέστερα, τον Ηρακλή. Ο Διόδωρος ο Σικελιώτης αναφέρει ότι ο Βήλος οδήγησε μια αιγυπτιακή αποικία στον ποταμό Ευφράτη.

Εκεί εγκατέστησε ιερείς απαλλαγμένους από φόρους, οι οποίοι μελέτησαν την αστρολογία και έγιναν γνωστοί ως Χαλδαίοι.

Στα κείμενα του Ηροδότου, ο μεγάλος ναός του θεού Μαρδούκ - Βάαλ στη Βαβυλώνα αναφέρεται ρητά ως >, καθώς οι Έλληνες ταύτιζαν τον Βήλο με τον αρχηγό των δικών τους θεών, τον ΔΙΑ. Ο Ηρόδοτος στο πρώτο βιβλίο των Ιστοριών του (Μούσα Κλειώ, κεφάλαια 181-183) περιγράφει τη Βαβυλώνα με θαυμασμό και εστιάζει εκτενώς στο εντυπωσιακό θρησκευτικό κέντρο της πόλης, το οποίο αποκαλεί > αφιερωμένο στον θεό Μαρδούκ. Ο Έλληνας ιστορικός δεν αναφέρεται στον Βήλο ως πρόσωπο, αλλά χρησιμοποιεί το όνομά του για να περιγράψει τον ύψιστο θεό των Βαβυλωνίων, κάνοντας τη δική του ερμηνεία και ταυτίζοντάς τον με τον ΔΙΑ. Ο Ηρόδοτος περιγράφει το Ιερό ως ένα τετράγωνο περίβολο με χάλκινες πύλες, που η κάθε πλευρά του είχε μήκος δύο στάδια (περίπου 370 μέτρα). Στο κέντρο αυτού του ιερού υψωνόταν ένας στερεός πύργος, πάνω στον οποίο πατούσε ένας δεύτερος, μετά ένας τρίτος, φτάνοντας συνολικά τους οκτώ πύργους, χτισμένους τον έναν πάνω στον άλλο.

Η ανάβαση γινόταν εξωτερικά μέσω μιας σπειροειδούς σκάλας που γύριζε γύρω από τους πύργους.

Στη μέση της διαδρομής υπήρχαν καθίσματα για να ξεκουράζονται όσοι ανέβαιναν.

Στον τελευταίο, ανώτατο πύργο υπήρχε ένας μεγάλος ναός (άδυτο). Μέσα σε αυτόν τον ναό δεν υπήρχε κανένα άγαλμα, παρά μόνο ένα μεγάλο, πολυτελώς στρωμένο κρεβάτι και δίπλα του ένα χρυσό τραπέζι. Ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι, σύμφωνα με τους Χαλδαίους (τους ιερείς του θεού), κανείς δεν περνάει τη νύχτα του εκεί εκτός από μία ντόπια γυναίκα, την οποία επιλέγει ο ίδιος ο θεός ανάμεσα σε όλες τις γυναίκες της Βαβυλώνας.

Οι ιερείς ισχυρίζονταν (αν και ο ίδιος ο Ηρόδοτος εκφράζει τις αμφιβολίες του για αυτό) ότι ο ίδιος ο θεός Βήλος κατεβαίνει αυτοπροσώπως στον ναό και πλαγιάζει στο κρεβάτι με τη γυναίκα.

Στο κάτω μέρος του ιερού συγκροτήματος υπήρχε ένας άλλος ναός, όπου βρισκόταν ένα τεράστιο χρυσό άγαλμα του Διός (Βήλου) καθισμένο σε θρόνο, με ένα μεγάλο χρυσό τραπέζι, βάθρο και κάθισμα, φτιαγμένα όλα από χρυσό (βάρους 800 ταλάντων, όπως έλεγαν οι Χαλδαίοι). Έξω από τον ναό υπήρχαν δύο βωμοί.

Ο ένας ήταν χρυσός και χρησιμοποιούνταν μόνο για τη θυσία νεογέννητων ζώων (γαλαθηνών). Ο άλλος ήταν ένας τεράστιος βωμός, όπου θυσιάζονταν τα ενήλικα ζώα.

Κατά τη διάρκεια της ετήσιας γιορτής του θεού, οι Χαλδαίοι έκαιγαν στον μεγάλο βωμό χίλια τάλαντα λιβανιού (περίπου 26 τόνους), γεμίζοντας την περιοχή με αρώματα.

Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο (Ιστορίαι, Βιβλίο 1, Κεφάλαιο 183), ο Πέρσης βασιλιάς Ξέρξης άρπαξε το χρυσό άγαλμα του Βήλου και σκότωσε τον αρχιερέα που προσπάθησε να τον εμποδίσει, διαπράττοντας μια πράξη μεγάλης ιεροσυλίας για τα μάτια των Βαβυλωνίων. Ο Έλληνας ιστορικός διακρίνει τη συμπεριφορά του Ξέρξη από εκείνη του Κύρου του Μέγα Όταν ο Κύρος ο Μέγας κατέλαβε τη Βαβυλώνα, σεβάστηκε βαθύτατα τις τοπικές παραδόσεις.

Επιθυμούσε πολύ να πάρει αυτό το άγαλμα, το οποίο είχε ύψος δώδεκα πήχες (περίπου 5,5 μέτρα) και ήταν εξ ολοκλήρου από σφυρήλατο χρυσό.

Ωστόσο, δεν τόλμησε να το αγγίξει από φόβο για τη θεϊκή οργή και σεβασμό προς τους Χαλδαίους ιερείς.

Χρόνια αργότερα,, ο Ξέρξης, δεν έδειξε την ίδια αυτοσυγκράτηση.

Μετά από μια εξέγερση των Βαβυλωνίων, αποφάσισε να τους τιμωρήσει και να τους αφαιρέσει το πολυτιμότερο θρησκευτικό τους σύμβολο. Ο Ξέρξης εισέβαλε στο άδυτο, πήρε το χρυσό άγαλμα του θεού (πιθανότατα για να το λιώσει και να χρηματοδοτήσει τις δαπανηρές στρατιωτικές του εκστρατείες, όπως αυτή εναντίον της Ελλάδας) και θανάτωσε τον ιερέα που στάθηκε μπροστά του προσπαθώντας να τον αποτρέψει από την κλοπή.

Η πράξη αυτή σήμανε το οριστικό τέλος της θρησκευτικής και πολιτικής αυτονομίας της Βαβυλώνας, υποβαθμίζοντας το περίφημο ιερό του Βήλου.

Όταν ο Μέγας Αλέξανδρος εισήλθε θριαμβευτικά στη Βαβυλώνα το (331), βρήκε το μεγαλοπρεπές ιερό του Βήλου σε κατάσταση πλήρους ερείπωσης και εγκατάλειψης. Οι Πέρσες (μετά την καταστολή των εξεγέρσεων από τον Ξέρξη) είχαν αφήσει εσκεμμένα τον ναό να καταστραφεί, ως τιμωρία για την πόλη.

Σύμφωνα με τον ιστορικό Αρριανό (Ανάβασις Αλεξάνδρου), ο Αλέξανδρος, ακολουθώντας την πάγια πολιτική του να κερδίζει την εύνοια των τοπικών πληθυσμών, αποφάσισε αμέσως να ανοικοδομήσει τον ναό.

Μόλις έφτασε, ο Αλέξανδρος συγκάλεσε τους Χαλδαίους ιερείς, προσέφερε θυσίες στον Βήλο σύμφωνα με τις υποδείξεις τους και τους υποσχέθηκε να ξαναχτίσει τον ναό ακριβώς όπως ήταν πριν την περσική καταστροφή.

Το μέγεθος της καταστροφής ήταν τόσο μεγάλο που μόνο ο καθαρισμός του χώρου από τα συντρίμμια αποτελούσε άθλο. Ο Στράβων αναφέρει ότι χρειάζονταν 10.000 εργάτες να δουλεύουν καθημερινά επί δύο μήνες μόνο και μόνο για να απομακρύνουν το χώμα και τα ερείπια που είχαν συσσωρευτεί.

Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του Αλεξάνδρου στην Ινδία, οι εργασίες πάγωσαν. Οι Χαλδαίοι ιερείς, αν και είχαν λάβει μεγάλα χρηματικά ποσά από τον Μακεδόνα βασιλιά για την ανοικοδόμηση, καθυστερούσαν εσκεμμένα το έργο.

Ο λόγος ήταν οικονομικός: όσο ο ναός ήταν γκρεμισμένος, οι ιερείς καρπώνονταν οι ίδιοι τα πλούσια έσοδα από τα κτήματα και τις γαίες που ανήκαν νομικά στο ιερό του Βήλου, αντί να τα ξοδεύουν στη λειτουργία του ναού.

Όταν ο Αλέξανδρος επέστρεψε στη Βαβυλώνα το (323), εξοργίστηκε βλέποντας ότι δεν είχε σημειωθεί πρόοδος.

Αποφάσισε να αναλάβει το έργο ο ίδιος ο στρατός του.

Διέταξε τους Μακεδόνες στρατιώτες να ξεκινήσουν μαζικά την απομάκρυνση των ερειπίων.

Για να χτιστεί ο ναός από την αρχή με απόλυτη ασφάλεια και σταθερότητα, ο Αλέξανδρος διέταξε την πλήρη ισοπέδωση των υπολειμμάτων του παλιού πύργου.

Το μεγαλεπήβολο σχέδιο δεν ολοκληρώθηκε ποτέ.

Λίγες εβδομάδες μετά την έναρξη των εντατικών εργασιών, τον Ιούνιο του (323), ο Μέγας Αλέξανδρος πέθανε αιφνιδίως στη Βαβυλώνα σε ηλικία 32 ετών.

Μετά τον θάνατό του, οι διάδοχοί του (οι Επίγονοι) ενεπλάκησαν σε μακροχρόνιους εμφυλίους πολέμους, η Βαβυλώνα σταδιακά ερημώθηκε και το ιερό του Βήλου παρέμεινε για πάντα ένας επίπεδος σωρός από χώμα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους