Ομιλίες χωρίς ευθύνες Έχουμε μακρά παράδοση από ομιλίες, δοξολογίες κλπ. Ο κανόνας: έξαρση της ρητορείας, όσο πιο υψιπετή τα λόγια, ακόμα καλύτερα, (οι πρόγονοι, η αρετή, η αυτοθυσία), άρα είμαστε...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αλλά, αν δεις τη γύρω μας πραγματικότητα, θα διαπιστώσεις άλλα: υστέρηση στην νοσοκομειακή περίθαλψη, γραφειοκρατία, κυκλοφοριακό, κάτω από τη βάση επιδόσεις στην παιδεία, κ.ο.κ. Όσο πιο μεγάλη είναι η απόσταση που μας χωρίζει από τον επιθυμητό κόσμο, άλλο τόσο οι υπερβολές σαν αντιστάθμιστα στα όσα μάς ενοχλούν ή μας εξοργίζουν. • Ότι τρέχει λ.χ. στην αδυναμία μας να βελτιώσουμε το ΓΕΣΥ, συμβαίνει το ίδιο και με τα ζητήματα γύρω από την εξωτερική πολιτική/κυπριακό.

Συχνά η αδυναμία μας να διαβάσουμε σωστά τις -κάθε φορά- εξελίξεις, οδηγεί σε αδιέξοδα, αυτά, συνήθως αποδίδονται σε «εξωτερική πίεση». Οι χειρισμοί της Ε/Κ ηγεσίας είναι εξ ορισμού «πολύ καλοί» και αυτό, άλλωστε, το λένε και τα σχολικά μας βιβλία.

Συνεχίζουμε να μιλούμε κλεισμένοι στο κέλυφός μας, καχύποπτοι απέναντι στα ζητήματα που διαθέτουν πολύπλοκα χαρακτηριστικά, άρα απαιτούν αντιμετώπιση από ηγέτες με όραμα, σχέδιο, και που μπορούν να αξιοποιήσουν κάθε συγκυρία • Μια συνήθεια δεν αλλάζει εύκολα, όπως οι ομιλίες σε εκδηλώσεις που οργανώνουν σωματεία, οργανώσεις, κοινότητες, δήμοι κλπ.

Συνήθως κυριαρχούν οι γενικολογίες, τα ρητορικά σχήματα, η καλλιέργεια προσδοκιών που μια ηγεσία (κατά κανόνα) δεν μπορεί να υλοποιήσει.

Πιο χαρακτηριστικό, το παράδειγμα με τις εκδηλώσεις που οργανώνουν σωματεία που συγκροτούνται από εκτοπισθέντες.

Λοιπόν, η έντιμη ηγεσία δεν εξάπτει, εξηγεί, η έντιμη ηγεσία δεν αδιαφορεί, ενημερώνει, δεν γενικολογεί, («όλοι οι προσφυγες» κλπ) αλλά με τη σοβαρότητά της συμβάλλει στην κριτική πληροφόρησή τους. • Αν κάποιος ακούσει ομιλίες μέρους της ηγεσίας μας, νομίζει ότι δεν μάς μένει τίποτε άλλο, παρά να επιβάλουμε τους όρους μας και όλα θα γίνουν «εντάξει» Και όμως, είναι ευθύνη ενός ηγέτη να εξηγεί στους κύπριους πολίτες τι έχει ο ίδιος αποδεχθεί ως μορφή λύσης, ποιοι είναι οι άξονες που έχουν οικοδομηθεί και έφεραν λ.χ. το υλικό που η ίδια η ηγεσία ονομάζει «Συμφωνημένο Πλαίσιο». Αυτό εξηγεί ένας ηγέτης, πώς μέσα σε ποιο πλαίσιο λ.χ. θα εξελιχθεί το δικαίωμα της επιστροφης, όχι γενικά και αόριστα, αλλά μέσα στο σύστημα «ένα κράτος-μια κυριαρχια- δύο ενωμένες, ομόσπονδες πολιτείες». Αυτό εξηγεί ένας ηγέτης, για να μπορεί ένας πολίτης να αντιλαμβάνεται το εύρος και το περιεχόμενο ενός συμβιβασμού, τον οποίο καλύπτει η διεθνής κοινότητα (ΗΕ, ΕΕ) και συμβαδίζει με το ευρωπαϊκό κεκτημένο, κατά συνέπεια, «σφραγίδα» με τις θεμελιώδεις ευρωπαϊκές ελευθερίες. • Βλέπουμε ότι κάτι τέτοιο δεν γίνεται.

Ηγέτες μιλούν αορίστως, καθώς το αόριστο, δεν δημιουργεί δεσμεύσεις, έτσι που κάποια στιγμή, αν οι «ανάγκες» της μικροπολιτικής το απαιτήσουν, να λένε και τα αντίθετα.

Έτσι, μέσα στη σύγχυση, αρκετοί πολίτες θεωρούν ότι κάθε μορφή λύσης που ο καθένας μόνος του «ενοράται» είναι και βιώσιμη λύση.

Κάτι τέτοιο όμως δεν ισχύει, ισχύει μόνο το υλικό που βρίσκεται μέσα στο «Συμφωνημένο Πλαίσιο», βέβαια, και αυτό το πλαίσιο δεν ισχύει εις το διηνεκές, ισχύει μόνο όσο χρονικό διάστημα μια ευκαιρία παραμένει ανοικτή. • Δεν αρκούν οι αναφορές στο «Συμφωνημένο Πλαίσιο». Στη χώρα ζουν πολίτες που ενδιαφέρονται να γνωρίζουν, και ως πολίτες έχουν το δικαίωμα να τυγχάνουν ενημέρωσης για τις κύριες συνιστώσες του.

Μια ηγεσία με μικρούς στόχους αποφεύγει την ενημέρωση, μια άλλη, με μεγάλους στόχους, χειρίζεται (και) αυτά τα ζητήματα με εντιμότητα!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους