Ένα πολύ καλό άρθρο από τον ευρωβουλευτή του ΚΚΕ Κ. Παπαδάκη: Με διθυράμβους υποδέχθηκαν τα εγχώρια αστικά κόμματα το εκλογικό αποτέλεσμα και την επικράτηση της λεγόμενης «Φοιτητικής Λίστας» στις...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μίλησαν για «ιστορικό αποτέλεσμα ανατροπής», φροντίζοντας να παραλληλίσουν την Ελλάδα και τη Σερβία.

Οι δύο χώρες ως γνωστόν έχουν κοινό ιστορικό, ένα πρόσφατο μεγάλο έγκλημα στον σιδηρόδρομο - ένα ιστορικό που μοιράζονται βέβαια κι άλλες χώρες, όπως έδειξε μια ακόμα πολύνεκρη σύγκρουση τρένων στην Ισπανία, αυτήν τη φορά στο Τολέδο.

Τα «Τέμπη» της Σερβίας έγιναν ενάμιση χρόνο μετά το έγκλημα στην Ελλάδα, την 1η Νοεμβρίου 2024, με 16 νεκρούς και 3 βαριά τραυματίες από την κατάρρευση τσιμεντένιου στεγάστρου στον σιδηροδρομικό σταθμό του Νόβισαντ.

Ενα στέγαστρο 60 χρόνων ζωής, που δεν αντικαταστάθηκε ποτέ παρότι ο σταθμός είχε ανακαινιστεί από 2 ομίλους κινεζικών συμφερόντων με 16 εκατ. ευρώ, επιβαρύνοντας κιόλας το στέγαστρο με επιπλέον βάρος μεταλλικών κατασκευών.

Στο ζύγι κόστος - κέρδος θυσιάστηκε κι εκεί η ασφάλεια, ενώ όπως και στην Ελλάδα η κυβέρνηση της ΝΔ έτσι και η κυβέρνηση του Προέδρου Βούτσιτς πρωτοστάτησε στη συγκάλυψη των δικών της ευθυνών, όπως και των αιτιών, δηλαδή της πολιτικής που έχει ως κριτήριο τα κέρδη και που οδηγεί σε τέτοια εγκλήματα.

Στις μεγάλες λαϊκές κινητοποιήσεις, που ξέσπασαν ακαριαία, πρωτοστάτησαν οι φοιτητές και στηρίχθηκαν από τα κόμματα της αντιπολίτευσης, κυριάρχησε το ζήτημα της διαφθοράς στο σερβικό κράτος, ότι «τα κονδύλια των έργων πηγαίνουν σε πολιτικούς, στον νεποτισμό και την κλεπτοκρατία». Παρότι παραιτήθηκε ο τότε υπεύθυνος για την έναρξη των έργων, δήμαρχος του Νόβισαντ και μετέπειτα πρωθυπουργός Βούτσεβιτς, η κυβέρνηση του Σερβικού Προοδευτικού Κόμματος (SNS) διασώθηκε, συμπληρώνοντας συνολικά 14 χρόνια στην κυβέρνηση, με αρχικά υπουργό, μετέπειτα πρωθυπουργό και από το 2017 Πρόεδρο της χώρας, τον Αλ. Βούτσιτς. Την Κυριακή 25/10 πραγματοποιήθηκαν οι πρόωρες βουλευτικές εκλογές στη Σερβία. Τον Σεπτέμβρη ο Πρόεδρος Αλ. Βούτσιτς, που η διακυβέρνησή του χαρακτηρίστηκε από απογείωση της ακρίβειας, απελευθέρωση απολύσεων, φοροασυλία για τους καπιταλιστές - επενδυτές, εμπορευματοποίηση Υγείας, Παιδείας κ.ο.κ. τελικά παραιτήθηκε, κατόπιν μεγάλων λαϊκών αντιδράσεων, προκηρύσσοντας εκλογές και διεκδικώντας αυτήν τη φορά τη θέση του πρωθυπουργού.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ασφαλώς ότι η Σερβία βρίσκεται εδώ και πολλά χρόνια στο επίκεντρο σφοδρών ανταγωνισμών, ανάμεσα στην ΕΕ, τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ από τη μια, την Κίνα και τη Ρωσία από την άλλη, διαδραματίζοντας σημαντικό ρόλο για την έκβαση των ανταγωνισμών που αφορούν τον έλεγχο συνολικά των Βαλκανίων.

Οι εκλογές, λοιπόν, μοιραία σημαδεύτηκαν από τους ανταγωνισμούς μεγάλων συμφερόντων, αλλά κι από την εκτεταμένη επιχείρηση αναμόρφωσης του αστικού πολιτικού συστήματος.

Κύριος φορέας αυτής της αναμόρφωσης ήταν η «Φοιτητική Λίστα» (στο εξής ΦΛ), η οποία και αναδείχθηκε σε νικήτρια των εκλογών με 52%. Τον Μάη του 2025 ξεκίνησε μια διαδικασία δημιουργίας μιας πολιτικής κίνησης που θα αξιοποιούσε την αίγλη των φοιτητικών κινητοποιήσεων που κρατούσαν ήδη 6 μήνες, όπως και την υποστήριξη φοιτητικών συνελεύσεων και των επικεφαλής των φοιτητικών κινητοποιήσεων, δίνοντας επί της ουσίας το χρίσμα, χωρίς να είναι κανείς εν ενεργεία φοιτητής υποψήφιος.

Καταρτίστηκε μια λίστα 250 υποψηφίων «που επιλέχθηκαν μέσω συνελεύσεων στα πανεπιστήμια». Στους «αποκλεισμένους» από το ψηφοδέλτιο της ΦΛ ήταν επίσης «όλοι οι εν ενεργεία πολιτικοί - βουλευτές κυβέρνησης και αντιπολίτευσης». Στη λίστα των 250 υποψηφίων συμπεριλήφθηκαν «προσωπικότητες», «τεχνοκράτες» κ.λπ. από γνωστούς ακαδημαϊκούς, ηθοποιούς, αθλητές κ.ο.κ. Επικεφαλής της ΦΛ τέθηκε ένας από τους πρωτεργάτες υποστηρικτές του κινήματος για το Νόβισαντ, παιδίατρος από τη Βοϊβοντίνα, ο Σρντάνοβιτς (σημ. αν και γενικά ακολουθήθηκε προπαγανδιστικά η κατεύθυνση «συλλογικής εκπροσώπησης»). Ανάμεσα στους πιο προβεβλημένους υποψηφίους ήταν και ο επικεφαλής της διοργανώτριας ένωσης της Ευρωλίγκας στο μπάσκετ, παλαίμαχος μπασκετμπολίστας Μποντίρογκα, όπως κι οι γνωστοί στη χώρα ηθοποιοί Tihomir Stanic και Dragan Jovanovic.

Πέραν όμως από γνωστές περσόνες, στη λίστα συμπεριλήφθηκε και ο Ντ. Σόσκιτς, παραιτηθείς διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας, με ρόλο στην κατάρτιση του οικονομικού προγράμματος της ΦΛ. Ενδεικτικό της «φιλολαϊκής» αντιπολιτευτικής στάσης που κρατούσε τα προηγούμενα χρόνια για να επιλεγεί ως οικονομικός επικεφαλής της ΦΛ, είναι ότι κατά καιρούς επιδίδεται σε προτάσεις για τη μείωση των μισθών, με στόχο πιο χαμηλό κόστος παραγωγής στο όνομα της ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας της σερβικής οικονομίας.

Η ...άλλη «λίστα» Οσο πλησίαζαν οι εκλογές, τόσο εκδηλώνονταν και πιο ανοικτά σερβικοί επιχειρηματικοί όμιλοι και μερίδες του κεφαλαίου που πόνταραν ανοικτά υπέρ της ΦΛ. Ενδεικτική ήταν η στήριξη με ανοικτή δημόσια επιστολή που υπέγραφε μια λίστα από 190 CEOs σερβικών ομίλων, κυρίως νέων τεχνολογιών, εταιρειών λογισμικού, οπτικοακουστικών ομίλων, αλλά και «πράσινων» κατασκευαστικών ομίλων «συνδέοντας την οικονομική ανάπτυξη με το κράτος δικαίου και την καταπολέμηση της διαφθοράς», εκφράζοντας τη στήριξή τους στη ΦΛ και το οικονομικό της πρόγραμμα.

Μια ακόμη απόδειξη ότι η γνωστή ατζέντα περί «κράτους δικαίου» και «κάθαρσης», που την ίδια στιγμή αφήνει στο απυρόβλητο την κυρίαρχη πολιτική και το καπιταλιστικό κέρδος, εύκολα αφομοιώνεται από το σύστημα και τον στόχο της αναμόρφωσής του.

Επίσης ενδεικτικό της στήριξης της ΦΛ από ισχυρά επιχειρηματικά συμφέροντα ήταν ότι λίγες μέρες πριν από τις εκλογές εμφανίστηκαν διαφημιστικές καμπάνιες ιδιωτικών τραπεζών, εκδοτικών συγκροτημάτων, ομίλων τροφίμων, που λάνσαραν διαφημιστικά μηνύματα με επίκεντρο τον αριθμό 3, την αρίθμηση δηλαδή που είχε η ΦΛ ανάμεσα στα ψηφοδέλτια των εκλογών.

Επρόκειτο για καταιγισμό μηνυμάτων με σλόγκαν που π.χ. αποτελούνταν αποκλειστικά από 3 λέξεις ή πακέτα προσφορών με 3 συγκεκριμένα προϊόντα ή γεύσεις, τρέχοντας προσφορές που έληγαν την ημέρα των εκλογών.

Ενας μεγάλος αριθμός αστικών πολιτικών κομμάτων όλου του φάσματος (από φιλελεύθερους και σοσιαλδημοκράτες, «πράσινους» μέχρι βασιλικούς, εθνικιστές - λαϊκιστές ή κόμματα της εκκλησίας, όπως και μειονοτικά κόμματα Μαυροβούνιων και Σέρβων του Κοσόβου κ.ο.κ.) κατά βάση οδηγήθηκαν στη στήριξη της ΦΛ, στο πλαίσιο ενός συνολικότερου δηλαδή αστικού πολιτικού σχεδιασμού που στην πράξη τα ξεπερνούσε.

Ως κοινή πλατφόρμα στήριξης της ΦΛ από αυτά τα κόμματα προτάχθηκε το «να πέσει ο Βούτσιτς», καθώς και μια ατζέντα αιτημάτων ενάντια στη διαφθορά.

Παράλληλα, στοχευμένα υποβαθμίστηκαν και σε σημαντικό βαθμό παραμερίστηκαν στην προεκλογική συζήτηση τα λεγόμενα εθνικά ζητήματα (ένταξη Σερβίας στην ΕΕ, στάση απέναντι στην Κίνα, καθεστώς Κοσόβου - Μετοχίων κ.ά.). «Μαθήματα»... Παίρνοντας προφανώς «μαθήματα» από προηγούμενες εκλογικές αποτυχίες, το συγκεκριμένο μπλοκ αστικών δυνάμεων με ευρωατλαντικό προσανατολισμό επέλεξε να μην προτάξει αυτήν τη φορά τη γεωπολιτική ατζέντα, προσελκύοντας έτσι στον εκλογικό συνασπισμό και δυνάμεις δυσαρεστημένες με την πολιτική Βούτσιτς, που ωστόσο διατηρούν συνθήματα τα οποία μπορούν να αποσπάσουν δυνάμεις κι από το κυβερνητικό στρατόπεδο.

Γι' αυτό λοιπόν και το πρόγραμμα της ΦΛ στα γεωπολιτικά ζητήματα ήταν «προσεκτικό» με θέσεις για καταρχήν διατήρηση των σχέσεων με τη Ρωσία, αποφυγή κυρώσεων εναντίον της, διατηρώντας το ενεργειακό πλεονέκτημα για τη βιομηχανία της και ταυτόχρονα διασφάλιση της συνεργασίας με την ΕΕ. Αντί της θέσης πολλών φιλο-ΕΕ κομμάτων για άμεση ένταξη της Σερβίας άνευ όρων στην ΕΕ, η ΦΛ έθετε ζήτημα προηγούμενου δημοψηφίσματος.

Στην ουσία η αστική τάξη της Σερβίας μέσω της ΦΛ έθετε τους δικούς της όρους, προκειμένου να διαπραγματευτεί στην πορεία μια σχέση εμβάθυνσης προς ένα άλλο καθεστώς σχέσεων με την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, χωρίς να προεξοφλείται η ένταξή της. Η ΦΛ επίσης δεν εξέφρασε ανοιχτή και ενιαία στάση για την ένταξη της Σερβίας στο ΝΑΤΟ.

Ομοίως, θεωρεί το Κόσοβο «αναπόσπαστο κομμάτι της Σερβίας», ένα ακόμα σημείο διαφοροποίησης από τα άλλα φιλο-ΕΕ αντιπολιτευτικά κόμματα που υποστηρίζουν την αναγνώριση της ανεξαρτησίας του Κοσόβου.

Ανάλογη - αποτελεσματική όπως αποδείχθηκε - τακτική είχε ακολουθηθεί και στην Ουγγαρία, όπου π.χ. το προεκλογικό πρόγραμμα του - πλέον - Προέδρου της χώρας, Μάγιαρ Πίτερ, είχε διατηρήσει αρκετά στοιχεία από τη γραμμή Ορμπαν.

Αλλωστε, οι συγκεκριμένες θέσεις δεν αφορούν στενά ορισμένες πολιτικές θέσεις του ενός ή του άλλου κόμματος, αλλά στρατηγικές επιλογές και κάθε φορά προτεραιότητες της ίδιας της αστικής τάξης της κάθε χώρας.

Η ίδια πείρα έχει δείξει ότι για δυνάμεις που αμφισβητούν τον προσανατολισμό υπέρ της καπιταλιστικής Ρωσίας και της Κίνας επιδιώκοντας στροφή προς την ΕΕ, τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ, δεν αποδίδει μια επιθετική προβολή τής εδώ και τώρα ένταξης στην ΕΕ ή στο ΝΑΤΟ ή της επίδειξης απόλυτης ταύτισης με τον σχεδιασμό τους, προκειμένου να αποσπάσουν λαϊκές δυνάμεις.

Πάνω από όλα, στη γεωπολιτική της ατζέντα η ΦΛ εξέφραζε την προετοιμασία της σερβικής αστικής τάξης για πολλαπλή, ταυτόχρονη διαπραγμάτευση με τα ανταγωνιζόμενα ιμπεριαλιστικά κέντρα, κάτι στο οποίο η κυβέρνηση Βούτσιτς αποδείχθηκε ανεπαρκής, ιδιαίτερα ως προς τις σχέσεις της με ΕΕ, ΗΠΑ και ΝΑΤΟ.

Την ίδια στιγμή, ωστόσο, μέσα από το οικονομικό πρόγραμμά της η ΦΛ διατύπωσε πιο καθαρά την κατεύθυνσή της για την «πράσινη στρατηγική» της ΕΕ, ενάντια στα ορυκτά και τις κινεζικές επενδύσεις κ.ο.κ., προτείνοντας εξίσου σταμάτημα επιδοτήσεων σε όλες τις μη «πράσινες» βιομηχανίες και ειδικά αυτές που αναπτύσσονταν ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια στη Σερβία με κίνητρο το χαμηλό εργατικό κόστος, βλ. βιομηχανίες χαμηλού κόστους (π.χ. καλώδια, φτηνή συναρμολόγηση) αλλά και ορυχεία εξόρυξης.

Οσο για την πιο χαρακτηριστική περίπτωση ενδοαστικής διαπάλης στη Σερβία με γεωπολιτικές προεκτάσεις και τον ανταγωνισμό ΕΕ - Κίνας για τη συνέχιση της λειτουργίας της μονάδας εξόρυξης λιθίου του βρετανο-αυστραλιανού ομίλου εξόρυξης «RioTinto», που συνδέεται με κινέζικα συμφέροντα, η ΦΛ «έγνεψε» στην κατεύθυνση αποδέσμευσης από στρατηγικής σημασίας κινεζικούς σχεδιασμούς, προτείνοντας δημοψήφισμα για το αν θα παγώσει η λειτουργία του στη Σερβία και ζητώντας «περιβαλλοντικούς ελέγχους». Βεβαίως το αποτέλεσμα των εκλογών δεν αναιρεί από μόνο του τις ισχυρές σχέσεις και την επιρροή της Ρωσίας στη Σερβία, που σχετίζεται τόσο με τους οικονομικούς δεσμούς ανάμεσα σε αυτές τις δύο καπιταλιστικές χώρες, όπως είναι η ενεργειακή εξάρτηση της Σερβίας από το φτηνό ρωσικό φυσικό αέριο ή τις εμπορικές συμφωνίες για την εξαγωγή προϊόντων στην ευρασιατική οικονομική ένωση, όσο και με τους ιστορικούς - πολιτιστικούς δεσμούς, που αξιοποιούνται από αστικές δυνάμεις.

Είναι χαρακτηριστικές οι δηλώσεις του Ρώσου εθνικιστή και μεγαλοεπιχειρηματία Κ. Μαλοφέεφ (που είναι ένας από τους σπόνσορες των εθνικιστικών και φασιστικών δυνάμεων σε Ρωσία και σε άλλες χώρες), που σχεδόν πανηγύρισε για την ήττα του Βούτσιτς, εκτιμώντας πως «ηττήθηκε η διπροσωπία του», η προσπάθεια να πατά σε δυο «βάρκες», σε δυο ιμπεριαλιστικά στρατόπεδα, δηλαδή τόσο στο ευρωατλαντικό όσο και στο ευρασιατικό.

Ο ίδιος ισχυρίζεται πως είναι ψευδής η κατάταξη της ΦΛ στις «πορτοκαλί επαναστάσεις» και στους «δυτικούς πράκτορες» και πως αυτό θα φανεί.

Μοιάζει, λοιπόν, πως και η αστική τάξη της Ρωσίας έχει κάνει τους δικούς της λογαριασμούς μέσα στο «στρατόπεδο» των 140 εδρών, που εξασφάλισε η ΦΛ. Η ΕΕ και οι «λαϊκές νίκες» της εγχώριας σοσιαλδημοκρατίας Ο ευρωενωσιακός Τύπος όσο και τα επιτελεία της ΕΕ υποδέχτηκαν με πανηγυρισμούς και ανακούφιση το αποτέλεσμα των σερβικών εκλογών, με την Φον Ντερ Λάιεν και τον Α. Κόστα να δηλώνουν τη «στήριξή τους για δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις». Σε αναλύσεις τους δινόταν η εκτίμηση ότι έγινε το βασικό πρώτο βήμα για να ανακτήσουν η ΕΕ και το ΝΑΤΟ θέσεις σε μια χώρα - κλειδί για τη γεωπολιτική επιρροή στα Βαλκάνια.

Να σημειωθεί επίσης ότι μέχρι τον Δεκέμβριο είναι προγραμματισμένες να γίνουν και οι προεδρικές εκλογές στη χώρα, από τη στιγμή που, μετά την παραίτηση Βούτσιτς (για να κατέβει ως υποψήφιος πρωθυπουργός), παραμένει υπηρεσιακή Πρόεδρος που δεν μπορεί να παραμείνει άνω των 3 μηνών.

Φαίνεται πως οι προεδρικές εκλογές θα αποτελέσουν το επόμενο πεδίο με στόχο τη σταθεροποίηση της μετάβασης προς έναν ακόμα πιο σαφή γεωπολιτικό προσανατολισμό υπέρ της ΕΕ. Αλλωστε, η ΕΕ, στο πλαίσιο ενός γενικότερου κλίματος ευφορίας και γεωπολιτικής ανάκαμψης που επιχειρεί να παρουσιάσει, εμφανίζει την ήττα Βούτσιτς στη Σερβία, τη στασιμότητα του πρωθυπουργού της Σλοβακίας Φίτσο στις πρόσφατες περιφερειακές εκλογές (προβάλλοντάς τον ως τον τελευταίο «φιλορώσο αρχηγό κράτους - μέλους της ΕΕ»), καθώς και την ήττα Μπολσονάρο στη Βραζιλία ως επιβεβαίωση της πολιτικής και των συμμαχιών της.

Τα πανηγύρια της ΕΕ και των εγχώριων σοσιαλδημοκρατών για «τη νίκη των φοιτητικών κινημάτων» ή του ...αριστερού (!) Λούλα, διαχειριστή του καπιταλισμού στη Βραζιλία, είναι εκτός τόπου και χρόνου και επιδιώκουν να εγκλωβίσουν εργατικές - λαϊκές δυνάμεις στη λογική του μικρότερου κακού και της γεωπολιτικής αντιπαράθεσης μεγάλων συμφερόντων, για να ανακτήσει έδαφος η ΕΕ απέναντι στα άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα, όπως ΗΠΑ - Ρωσία - Κίνα.

Σε κάθε περίπτωση είναι ξένες προς τα συμφέροντα των λαών, αφού τους καλεί να διαλέξουν ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο, είτε ξανασερβίροντας χρεοκοπημένες εκδοχές της αντιλαϊκής διαχείρισης, είτε λανσάροντας «σύγχρονες» ως προϊόν χειραγώγησης του λαϊκού κινήματος.

Ο ρόλος των κομμουνιστών Οχι μόνο στις εκλογές, αλλά όλο το προηγούμενο διάστημα των μεγάλων λαϊκών και φοιτητικών κινητοποιήσεων στη χώρα έλαμψε δυστυχώς διά της απουσίας της η παρέμβαση των κομμουνιστών.

Το δε Νέο ΚΚ Γιουγκοσλαβίας (ΝΚΚΓ), μέλος της ψευδεπίγραφα αποκαλούμενης «Παγκόσμιας Αντιιμπεριαλιστικής Πλατφόρμας», η οποία τάχθηκε με το ευρασιατικό ιμπεριαλιστικό μπλοκ, όπως και στις βουλευτικές εκλογές του 2023, εντάχθηκε στο ψηφοδέλτιο του «Ρωσικού Κόμματος», που έφερε τον τίτλο «Ρωσικό Κόμμα - Η Σερβία στους BRICS», το οποίο κιόλας έχασε τις μισές ψήφους του από τις περασμένες εκλογές, λαμβάνοντας 6.492 ψήφους ή το 0,15% των ψήφων. Το ΝΚΚΓ ήταν επίσης το κόμμα που πριν μερικά χρόνια ζητούσε να φτιαχτεί άγαλμα και να μετονομαστεί οδός του Βελιγραδίου προς τιμήν του Σι Τζινπίνγκ, Προέδρου της καπιταλιστικής Κίνας, την ώρα που οι κινεζικές επενδύσεις στη χώρα χαρακτηρίζονται από καταστρατήγηση στοιχειωδών εργατικών δικαιωμάτων.

Είναι ολοφάνερο ότι σε συνθήκες κλιμάκωσης των ανταγωνισμών ανάμεσα στα ιμπεριαλιστικά κέντρα, της όξυνσης των ενδοαστικών αντιθέσεων που οδηγούν στην επικίνδυνη πολεμική εμπλοκή, ο λαός σε κάθε χώρα έχει περισσότερο ανάγκη από ποτέ από ένα ΚΚ που με την παρέμβασή του θα συμβάλλει στην περιφρούρηση του ταξικού περιεχομένου της εργατικής - λαϊκής πάλης, που θα ενοχοποιεί το αστικό κράτος, τις κυβερνήσεις που υπηρετούν τα συμφέροντα της αστικής τάξης και τις καπιταλιστικές συμμαχίες της.

Μπορεί κάποιος να καταλάβει γιατί απέναντι σε ταυτόσημα εγκλήματα στον σιδηρόδρομο, στη μεν Σερβία οι κινητοποιήσεις έθεταν ως κεντρικό ζήτημα το αδύνατο, να υπάρξει ένας «αδιάφθορος» καπιταλισμός, ενώ αντίθετα στην Ελλάδα με τη συμβολή του ΚΚΕ οι κινητοποιήσεις είχαν ως προμετωπίδα τους το δίλημμα «τα κέρδη τους ή οι ζωές μας». Αυτή η γραμμή πάλης είναι που χειραφετεί τον λαό, στοχοποιώντας και αντιπαλεύοντας το σάπιο εκμεταλλευτικό σύστημα των κερδών και της πολεμικής προετοιμασίας, προβάλλοντας τον αυτοτελή δρόμο ως μόνη πραγματική διέξοδο για τους λαούς, μια εξουσία και οικονομία για τα δικά τους συμφέροντα, τον σοσιαλισμό. Του Κώστα ΠΑΠΑΔΑΚΗ* * Ο Κ. Παπαδάκης είναι μέλος της ΚΕ και ευρωβουλευτής του ΚΚΕ (από τον Ριζοσπάστη, σελ. 16)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους