Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Διάβασα με πολύ ενδιαφέρον τη χειρουργική παρέμβαση του Δημήτρη Τρίκα και συμφωνώ.

Πολύ συμφωνούν απ’ ότι αντιλαμβάνομαι αλλά δεν το εκφράζουν. Ο Δημήτρης επιμένει να δείχνει με το δάχτυλό γύρω μας, και να μας λέει «ο Βασιλιάς είναι γυμνός» αλλά κάνει και μεγάλες προσπάθειες για να συνθέσει τα ειλικρινή υλικά, τα αντίθετα της γύμνιας.

Ας αναλογισθούμε κάποια απλά πράγματα που αναφέρει: Από την εποχή του Μπωντλαίρ μέχρι σήμερα διανύθηκε μια μακρά περίοδος κατά την οποία σχεδόν τα πάντα μπορούσαν να αποτελέσουν υλικό της τέχνης και συχνά να εξυψωθούν ως τέτοια.

Η διαδικασία αυτή υπήρξε δημιουργική και απελευθερωτική, όμως φαίνεται πλέον να έχει εξαντλήσει μεγάλο μέρος της δυναμικής της.

Παρά τη σημερινή της έξαρση, διακρίνεται η ανάγκη για μια διαφορετική κατεύθυνση, λιγότερο εξαρτημένη από την ειρωνεία, την ανατροπή και τον χλευασμό, και περισσότερο προσανατολισμένη στη διαμόρφωση προτάσεων, νοήματος και προοπτικής.

Το ζητούμενο δεν είναι η ανακύκλωση μιας όλο και πιο κιτς εκδοχής της υπέρβασης, αλλά η οικοδόμηση νέων μορφών σκέψης και ευαισθησίας.

Ίσως βρισκόμαστε σε μια ιστορική στιγμή όπου η διαρκής άρνηση και η αποδόμηση έχουν μετατραπεί οι ίδιες σε σύμβαση.

Η πρόκληση δεν είναι πια να σοκάρεις, αλλά να προτείνεις.

Όχι να ειρωνεύεσαι έναν κόσμο που καταρρέει, αλλά να συμβάλεις στη διαμόρφωση εκείνου που θα τον διαδεχθεί.

Η τέχνη καλείται να ξαναβρεί τη δύναμη της σύνθεσης και όχι να επαναλαμβάνει, έστω και με νέες μορφές, τα αδιέξοδα ενός κουρασμένου πλέον κιτς.

Μήπως όμως και το κιτς έχει πάρει άλλη μορφή; Μήπως είναι τα Μπαρόκ εγκαίνια των διαφόρων εκθέσεων Τέχνης και άλλων γεγονότων ή ακόμα και κάποιες «εντυπωσιακές» συνεντεύξεις;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους