Δυό φορές σε δυο βδομάδες που γιατροπορευόμουνα στην Β'Παθολογική και στην Καρδιολογική Κλινική του Βενιζέλειου Νοσοκομείου Ηρακλείου, αιστάνθηκα ασήκωτο σαν την πέτρα στο λιοτρίβι, τον ασκιανό του...

Πλήρες Κείμενο:

Δυό φορές σε δυο βδομάδες που γιατροπορευόμουνα στην Β'Παθολογική και στην Καρδιολογική Κλινική του Βενιζέλειου Νοσοκομείου Ηρακλείου, αιστάνθηκα ασήκωτο σαν την πέτρα στο λιοτρίβι, τον ασκιανό του χάρου να περνά από πάνω μου και να σταλίζει σε διπλανούς μου πονεμένους αθρώπους, που παλεύανε να παραμείνουνε γαντζωμένοι στη ζωή.

Δυό φορές ανατρίχιασα, δίχως να κατέχω γιάντα, δυό φορές επάγωσα, δίχως να κάνει κρύο, δυό φορές εβούρκωσα κι εβάστουνα σφαλιχτά τα μάθια μου, για να μη πορίσουνε τα δάκρυα όξω από τη φωλιά τους, δυό φορές έσφιξα τις απαλάμες μου ετόσονα που τα νύχια μου εκαρφωθήκανε στο απαλό κρέας.

Και δυό φορές, αιστάνθηκα να ανοίγει εντός μου μια μεγάλη φλέγα αγάπης, συμπόνιας, ενσυναίσθησης και ολόψυχης συμπαράστασης στους αθρώπους που ξενυχτούσανε στο μαξιλάρι των χαροπαρμένων, στους αθρώπους που άκουγα τη μια φορά να φωνιάζουνε σπαρταριστά και καρδιομαχαιρωμένα "αδερφέ μου" και την άλλη "μπαμπά μου" και "Χαραλάμπη μου". Δεν είχα ξαναζήσει και μήτε μπορούσα να φανταστώ πως εμπόριε να ζήσω τέτοια γειτονέματα με τον δραπανοφόρο κουμανταδόρο της ζωής και του θανάτου.

Έκανα τον σταυρό μου για να τον ξορκίσω, μα πράμα δεν ξετέλευα.

Και σαν καταλαγιάσανε μέσα μου οι εκρήξεις των φοβερών συναισθημάτων, σαν εκατάκατσε ο κουρνιαχτός του ψυχικού χαλασμού και ο νους μου εξαναντάκαρε να πορπατεί στη στράτα της λογικής, μόνο τότε συνειδητοποίησα την ασημαντότητα του ανθρώπου και την παντελή ανημποριά του να αντισταθεί σ' αυτόν τον μαύρο κι άραχλο ασκιανό που άγγιξε κι εμένα με την άκρα του δραπανιού του.

Και συνειδητοποίησα και κάτι άλλο.

Ότι η μόνη σανίδα σωτηρίας που μπορεί και βαστά τους χαροκαμένους των χαροπαρμένων στον αφρό του ωκεανού του πόνου και της απελπισίας, και δεν τους αφήνει να βουλιάξουνε στα μαύρα βάθυτα, είναι η αληθινή, ανιδιοτελής και απροσχημάτιστη συμπόνια των διπλανών ανθρώπων, ακόμα και αν αυτοί είναι άγνωστοι, ακόμη και αν είναι βέβαιο ότι θα παραμείνουν άγνωστοι.

Δυό φορές σε δυό βδομάδες αιστάνθηκα τον ασκιανό του χάροντα να με κατασκεπάζει.

Μα χίλιες φορές κατάλαβα ότι τα κουρούπια μας γεμάτα είναι με αγάπη κι αυτή η αγάπη, αν μοιραστεί απλόχερα σε όσους απεγνωσμένα την επιζητούν, μπορεί να τους βαστήξει όρθιους και δυνατούς.

Με δυό λόγια, κατάλαβα ότι αυτά τα κουρούπια με την αγάπη μας, τα ξεσκεπάζει ο χάροντας καλώντας μας να σκορπίσουμε το περιεχόμενο τους εκεί που το ΄χουνε ανάγκη.

Κι αν δει ότι με το ξεκαπάκωμα τους πράμα δεν κάνουμε, τότεσας σπάζει και κάνει θρύψαλα τα κουρούπια και τότε θέμε δεν θέμε γινόμαστε Άνθρωποι. Ναι, ναι, πολλές φορές στον χάροντα χρωστούμε τη νεκρανάσταση της Ανθρωπιάς μας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους