Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Θα σάς διηγηθώ μία ιστορία μου. 28 Οκτωβρίου 1977. Είμαι μαθητής στου Ζωγράφου.

Η νεολαία της ΕΝΕΠ, η Χρυσή Αυγή της μεταπολίτευσης, κολλάει αφίσες στις αρχές της Λεωφόρου Ζωγράφου για τις επερχόμενες εκλογές.

Μεταξύ τους είναι η κόρη του βασανιστή της Χούντας Πέτρου Γκόρου.

Πέφτει σύρμα στις πολιτικές νεολαίες της περιοχής.

Μέλη του Ρήγα Φεραίου, της Ν.ΠΑΣΟΚ και του ΕΚΚΕ τούς εμποδίζουμε.

Δεν θυμάμαι ειλικρινά γιατί έλειπε η ΚΝΕ.

Η αντιπαράθεση οδηγεί σε σύρραξη και κανονικές συμπλοκές.

Έρχονται τα ΜΑΤ και κάνουν επίθεση στους Δημοκρατικούς νεολαίους.

Είναι χαρακτηριστικό ότι στην καταδίωξη διακόπτουν ακόμα και την προβολή ταινίας στο κινηματογράφο ΑΝΟΙΞΗ (τώρα πια δεν υπάρχει) ώστε να συλλάβουν τον Σπύρο Δασκαλάκη στέλεχος του φοιτητικού ΡΗΓΑ που κατέφυγε στο σινεμά για να κρυφτεί.

Στην υποχώρηση συλλαμβάνομαι και εγώ.

Το περιπολικό που με μεταφέρει στο αστυνομικό τμήμα του Ζωγράφου κάνει παραπάνω βόλτες στους δρόμους και στην διαδρομή οι δύο αστυνομικοί με αρχίζουν στις φάπες και στις απειλές. Στο Αστυνομικό τμήμα όταν φτάσαμε βλέπω τους άλλους συλληφθέντες Ρηγάδες (αν θυμάμαι 4) και 2 Πασόκους.

Έρχεται ο τότε Δήμαρχος Ζωγράφου Δημήτρης Μπέης και κάνει άνω-κάτω το Αστυνομικό τμήμα.

Κανονικός τσαμπουκάς! Φτάνει και αντιπροσωπεία της "Συμμαχίας" (στην οποία συμμετείχε το ΚΚΕ ΕΣ στις εκλογες του 1977). Ήταν ο Νίκος Κωνσταντόπουλος, ο Δημήτρης Τσάτσος και αν δεν με απατά η μνήμη μου ο Σάκης Καράγιωργας. Οι Αστυνομικοί και μόνο στην θέα αυτών των ηρωικών παραγόντων του Αντιδικτατορικού αγώνα έχουν πάθει την πλάκα τους.

Οι δικηγόροι και τα στελέχη της "Συμμαχίας" ζητούν τα ρέστα για την ανοχή της Αστυνομίας προς τους φασίστες και την άγρια καταδίωξη των προοδευτικών νέων. Ο Δήμαρχος Μπέης φωνάζει δυνατά μέσα στο τμήμα για την επιείκεια προς τα μέλη της ΕΝΕΠ.

Η μητέρα μου έρχεται στο τμήμα και σχεδόν λιποθυμά όταν με βλέπει κρατούμενο.

Πόσο είχα λυπηθεί δεν λέγεται.

Ακόμα το φέρω βαρέως όταν τα θυμάμαι.

Είναι μόλις 3 χρόνια μετά την χούντα, είμαι πιτσιρικάς και κυριαρχεί ο φόβος για τον στιγματισμό ως "ΕΑΜοβούλγαρου" Κομμουνιστή.

Δεν ήταν τόσο απλά τα πράγματα για την μητέρα μου.

Το πρωί της άλλης μέρας- με τα ηλικιακά κριτήρια της εποχής- με αφήνουν ελεύθερο ως ανήλικο.

Το ίδιο και τα δύο παιδιά από το ΠΑΣΟΚ.

Οι υπόλοιποι παραπέμφθηκαν σε δίκη και αθωώθηκαν μετά από καιρό.

Πώς τα θυμήθηκα τώρα όλα αυτά; Γιατί έβλεπα τον Κασιδιάρη να κάνει ανοιχτή συγκέντρωση στις 28 Οκτωβρίου του 2026 στην Θεσσαλονίκη και την Αστυνομία να επιτίθεται άλλη μια φορά στους Δημοκρατικούς. Σαν να θέλει η ιστορία με την Αστυνομία σε αυτή την χώρα, να παραμένει η ίδια.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους