Διαβάστε το αξίζει... Πανηγυρικός Λόγος για την 28η Οκτωβρίου 1940 τον οποίο είπε η νηπιαγωγός κ. Ελίνα Γεωργακοπούλου στο Ιερό Ναό Αγίου Ανδρέου Περιστεράς Θεσσαλονίκης Σεβαστέ μας πατέρα, αγαπητοί...

Πλήρες Κείμενο:

Διαβάστε το αξίζει... Πανηγυρικός Λόγος για την 28η Οκτωβρίου 1940 τον οποίο είπε η νηπιαγωγός κ. Ελίνα Γεωργακοπούλου στο Ιερό Ναό Αγίου Ανδρέου Περιστεράς Θεσσαλονίκης Σεβαστέ μας πατέρα, αγαπητοί συγχωριανοί, αδελφοί και αδελφές, συνάδελφοι και αγαπημένα μας παιδιά Σήμερα, μέσα στον ιερό αυτό χώρο της πίστης και της προσευχής, στην αγαπημένη μας Περιστερά, συγκεντρωθήκαμε για να τιμήσουμε μια μεγάλη ημέρα της πατρίδας μας.

Την 28η Οκτωβρίου 1940.

Μια ημέρα που δεν ανήκει μόνο στην ιστορία.

Ανήκει στην καρδιά κάθε Έλληνα.

Ανήκει στις μάνες που αποχαιρέτησαν τα παιδιά τους, στους πατεράδες που έσφιξαν τα δόντια για να μη φανεί ο πόνος τους, στους στρατιώτες που έφυγαν για το μέτωπο χωρίς να ξέρουν αν θα ξαναγυρίσουν.

Και σήμερα, καθώς στεκόμαστε εδώ, στην ιστορική μας Περιστερά, ένα χωριό με βαθιές ρίζες, με παράδοση και με πίστη που περνά από γενιά σε γενιά, ας φέρουμε για λίγο στη σκέψη μας εκείνα τα δύσκολα χρόνια.

Ας φανταστούμε τα πέτρινα σπίτια του χωριού μας, τα στενά δρομάκια, τις αυλές και τα κατώφλια τους.

Ας φανταστούμε μια μάνα να ετοιμάζει το λιγοστό φαγητό για τον γιο της, να του σταυρώνει το μέτωπο και να του λέει με δάκρυα στα μάτια: «Πήγαινε, παιδί μου, και η Παναγία μαζί σου.

Να γυρίσεις με το καλό». Πόσες τέτοιες μάνες δεν υπήρξαν στην Ελλάδα μας! Πόσες δεν έμειναν πίσω με την αγωνία στην ψυχή, περιμένοντας ένα γράμμα, ένα νέο, ένα σημάδι ότι το παιδί τους ήταν ζωντανό! Και πόσες δεν περίμεναν μάταια… Στις 28 Οκτωβρίου του 1940, η μικρή Ελλάδα στάθηκε απέναντι σε μια μεγάλη πολεμική δύναμη.

Δεν είχε την υπεροχή των όπλων, ούτε τα μέσα που διέθεταν οι ισχυροί της εποχής.

Είχε όμως κάτι που δεν αγοράζεται και δεν μετριέται: την ψυχή της.

Είχε την αγάπη για την ελευθερία.

Είχε την αξιοπρέπεια.

Είχε την πίστη στον Θεό και την αποφασιστικότητα να μην παραδώσει αμαχητί την πατρίδα της.

Και είπε το μεγάλο «ΟΧΙ». Ένα «ΟΧΙ» που δεν το είπαν μόνο οι ηγέτες.

Το είπαν οι φαντάροι στα βουνά της Πίνδου.

Το είπαν οι γυναίκες που κουβαλούσαν εφόδια μέσα στο κρύο και στα χιόνια.

Το είπαν οι ηλικιωμένοι που προσέφεραν ό,τι είχαν.

Το είπαν οι οικογένειες που μοιράζονταν το τελευταίο κομμάτι ψωμί.

Το είπαν όλοι εκείνοι οι απλοί άνθρωποι που, χωρίς να ζητήσουν δόξα και τιμές, έγιναν ήρωες.

Αγαπητοί μου συγχωριανοί, Εσείς, που μεγαλώσατε ή ζειτε σε ένα χωριό σαν την Περιστερά, αλλά και εμείς που το επισκεπτόμαστε καθημερινά για να διδάξουμε τα παιδιά σας , αλλά να και να διδαχθούμε από εσάς, γνωρίζουμε καλά τι σημαίνει να κρατάς τις ρίζες σου.

Γνωρίζουμε την αξία της οικογένειας, της γειτονιάς, της αλληλεγγύης, της εκκλησίας που γίνεται καταφύγιο στις δύσκολες ώρες.

Από γενιά σε γενιά, οι παλαιότεροι μάς παρέδωσαν ιστορίες, βιώματα και αξίες.

Μας έμαθαν να μη λησμονούμε εκείνους που αγωνίστηκαν πριν από εμάς.

Μας έμαθαν πως η πατρίδα δεν είναι μονάχα ένας τόπος στον χάρτη.

Είναι το σπίτι μας, το χωριό μας, οι άνθρωποί μας, η γλώσσα μας, η πίστη μας, οι τάφοι των προγόνων μας και οι μνήμες που φυλάμε στην καρδιά μας.

Και εδώ, στον ιστορικό ναό του Αγίου Ανδρέα, σε έναν τόπο με τόσο βαθιά πνευματική παράδοση, η μνήμη των ηρώων αποκτά ξεχωριστό νόημα.

Ας ανάψουμε νοερά ένα κεράκι για όλους εκείνους που δεν επέστρεψαν ποτέ από το μέτωπο.

Για τους νεκρούς των πολέμων, για τους αγνοουμένους, για τις οικογένειες που πόνεσαν και για όλους τους ανθρώπους που πλήρωσαν με τη ζωή τους το τίμημα της ελευθερίας.

Ας παρακαλέσουμε τον Θεό να αναπαύσει τις ψυχές τους και να χαρίζει παρηγοριά στους απογόνους τους.

Γιατί οι ήρωες δεν πεθαίνουν όσο τους θυμόμαστε.

Πεθαίνουν μόνο όταν τους ξεχάσουμε.

Και εμείς δεν πρέπει να τους ξεχάσουμε ποτέ.

Σήμερα, όμως, έχουμε και μια ακόμη ευθύνη.

Να αναρωτηθούμε τι σημαίνει το «ΟΧΙ» για εμάς, τους ανθρώπους του σήμερα.

Σημαίνει να λέμε «όχι» στο μίσος, στην αδικία και στην αδιαφορία.

Να λέμε «όχι» στη διχόνοια που χωρίζει τους ανθρώπους και να λέμε «ναι» στην αγάπη, στη συμφιλίωση και στην αλληλεγγύη.

Να μη γυρίζουμε την πλάτη στον γείτονα που έχει ανάγκη.

Να μη λησμονούμε τον ηλικιωμένο που ζει μόνος.

Να στηρίζουμε τους νέους μας, να κρατάμε ζωντανό το χωριό μας και να παραδίδουμε στα παιδιά μας μια Ελλάδα με αξίες και ιδανικά.

Γιατί η πατρίδα δεν χρειάζεται μόνο ήρωες στα πεδία των μαχών.

Χρειάζεται και ανθρώπους με καθαρή συνείδηση, με ανθρωπιά, με σεβασμό και με αγάπη για τον συνάνθρωπο.

Ας κρατήσουμε, λοιπόν, ζωντανή τη μνήμη της 28ης Οκτωβρίου.

Ας τη μεταφέρουμε στα παιδιά και στα εγγόνια μας.

Ας τους μάθουμε πως η ελευθερία που σήμερα θεωρούμε αυτονόητη κατακτήθηκε με αίμα, θυσίες και πόνο.

Και όταν κάποτε τα παιδιά μας θα στέκονται στη θέση μας, στον ίδιο αυτόν τόπο, ας μπορούν κι εκείνα να πουν με περηφάνια ότι η Περιστερά θυμάται, τιμά και σέβεται την ιστορία της Ελλάδας μας.

Ας είναι η σημερινή ημέρα μια προσευχή για τους νεκρούς μας, μια υπόσχεση προς τους προγόνους μας και μια ευχή για τα παιδιά μας. Ο Θεός να προστατεύει την Περιστερά μας, τα σπίτια μας και τις οικογένειές μας.

Να χαρίζει υγεία στους ηλικιωμένους μας, δύναμη στους νέους μας και ειρήνη σε ολόκληρο τον κόσμο.

Να μην ξαναζήσει κανένα παιδί τη φρίκη του πολέμου.

Να μην ξανακλάψει καμία μάνα για το παιδί της.

Να μη χρειαστεί ποτέ ξανά ο λαός μας να θυσιάσει τα παιδιά του για να υπερασπιστεί την ελευθερία του.

Και ας έχουμε όλοι βαθιά στην καρδιά μας τη μεγάλη αλήθεια: πως η Ελλάδα μεγαλούργησε όταν οι Έλληνες στάθηκαν ενωμένοι, με πίστη, με θάρρος και με αγάπη για την πατρίδα.

Αιωνία η μνήμη όλων των ηρώων του 1940.

Αιωνία η μνήμη όλων εκείνων που θυσιάστηκαν για την ελευθερία μας.

Ζήτω η 28η Οκτωβρίου 1940! Ζήτω η Ελλάδα μας! Ζήτω η αγαπημένη μας Περιστερά! Χρόνια πολλά σε όλους, με υγεία, πίστη, ομόνοια και ειρήνη. Σας ευχαριστήσω.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους