Για όλους εκείνους που κοίταξαν την ανθρωπότητα στα μάτια Ο «Ριζοσπάστης» συζητά για την παράσταση των «Κοινών Θνητών» που κάνει πρεμιέρα αυτήν την Κυριακή Από αυτήν την Κυριακή και κάθε Κυριακή του...

Πλήρες Κείμενο:

Για όλους εκείνους που κοίταξαν την ανθρωπότητα στα μάτια Ο «Ριζοσπάστης» συζητά για την παράσταση των «Κοινών Θνητών» που κάνει πρεμιέρα αυτήν την Κυριακή Από αυτήν την Κυριακή και κάθε Κυριακή του Νοέμβρη και του Δεκέμβρη, στις 21.30, οι «Κοινοί Θνητοί» μαζί με τους Γιάννη Ζαφείρη και Μπάμπη Συμεωνίδη μάς προσκαλούν σε μια διαφορετική παράσταση στο θέατρο «Τζένη Καρέζη». Μια παράσταση αφιερωμένη σε όλους εκείνους που κοίταξαν την ανθρωπότητα στα μάτια, που επέλεξαν τη θυσία για το καλό της, σε όλους εκείνους που έπεσαν όρθιοι.

Σε εκείνους και εκείνες.

Τους αλύγιστους. «Ο καθένας μας μια ζωή χρωστάει.

Αλλοι τη δίνουν σήμερα, άλλοι θα τη δώσουν αύριο». Με αφορμή την παράσταση, ο «Ριζοσπάστης» βρέθηκε στο θέατρο και είχε τη χαρά να συζητήσει με τον Αντώνη Μεϊμάρη και τον Βασίλη Φωτιά από τους «Κοινούς Θνητούς» και τους ηθοποιούς Γιάννη Ζαφείρη και Μπάμπη Συμεωνίδη που έχουν αναλάβει και τη σκηνοθεσία.

Αυτοί οι άνθρωποι ήταν κοινοί θνητοί «Τους είδα», μια μουσικοθεατρική παράσταση... Μια διαδρομή μέσα από τις ιστορίες αγωνιστών και αγωνιστριών που εκτελέστηκαν ή θανατώθηκαν τη ματωμένη περίοδο της δεκαετίας του '40 στην Ελλάδα μέσα από αληθινές μαρτυρίες και σημειώματα που άφησαν λίγες μέρες ή ώρες πριν την εκτέλεσή τους.

Οι ιστορίες αυτές πλέκονται με τραγούδια των «Κοινών Θνητών» και άλλα αγαπημένα τους τραγούδια.

Αυτό είναι με λίγα λόγια το περιεχόμενο της νέας παράστασης που κάνει πρεμιέρα αυτήν την Κυριακή.

Πρόκειται για μια ιδέα που δουλεύεται εδώ και καιρό. Ο Αντώνης ξεκίνησε να μαζεύει ιστορίες που αφορούν τα «μεγάλα χρόνια» του λαού μας.

Αφού συγκέντρωσε αποφάσισε να τις στείλει στον Μπάμπη και τον Γιάννη.

Τότε ήταν που βγήκαν στη δημοσιότητα και οι φωτογραφίες που απαθανάτιζαν τις τελευταίες στιγμές των 200 κομμουνιστών στην Καισαριανή.

Και οι ιστορίες «μπλέχτηκαν» με τα συναισθήματα που γεννήθηκαν από την αποκάλυψη των φωτογραφιών.

Στην κουβέντα τους επισημαίνουμε ότι υπάρχουν δημιουργοί που εμπνέονται από τις μεγάλες στιγμές του λαού μας.

Επιδιώκουν μέσα από το έργο τους να ακουμπήσουν δημιουργικά σε εκείνα τα χρόνια, ενώ υπάρχει και μεγάλη δίψα από το κοινό.

Πώς λοιπόν ήταν η αναμέτρησή τους με αυτήν τη δεκαετία; Ο Βασίλης Φωτιάς θυμάται πώς ξεκίνησαν παράλληλα με τον Μητσοφού να γράφουν τους στίχους του τραγουδιού «Τους είδα», που έδωσε και τον τίτλο στην παράσταση... «Αυτό που ψάχνουμε να κατανοήσουμε είναι αυτό που λέει και ο στίχος του τραγουδιού μας, "Ποιοι χαμογελούν στον θάνατο"... Ποιοι ήταν αυτοί οι άνθρωποι που στάθηκαν αγέρωχοι στην εκτέλεση; Αυτή την άνεση δεν την έχουν οι κοινοί θνητοί.

Ομως αυτοί ήταν κοινοί θνητοί.

Ηταν άνθρωποι συνδικαλιστές, οργανωμένοι στα σωματεία τους.

Ηταν κομμουνιστές.

Ηταν απλοί άνθρωποι σαν κι εμάς στην ουσία». «Και αυτό είναι παράδειγμα για εμάς σήμερα και για όλους», συμπληρώνει ο Αντώνης Μεϊμάρης, «για αυτό μπλεχτήκαμε και με το θεατρικό.

Να έχουμε αυτούς τους ανθρώπους σαν μπούσουλα, για να αντεπεξέλθουμε στο σήμερα, το οποίο είναι αυτό που είναι και το αύριο μπορεί να γίνει πολύ χειρότερο.

Αυτό θέλουμε.

Να φέρουμε όσο πιο κοντά γίνεται αυτές τις ιστορίες στο σήμερα και στην καθημερινότητά μας.

Γιατί αν ακούσεις τις ιστορίες και δεις και τις φωτογραφίες, είναι αυτό που είπε και ο Βασίλης, όλοι απλοί άνθρωποι σαν κι εμάς». «Και αυτό είναι που τους ανεβάζει ακόμα περισσότερο στη συνείδησή μας», σημειώνει ο Γιάννης Ζαφείρης, «γιατί μέσα από τη στάση ζωής τους, αλλά και μέσα από την απόφασή τους τη στιγμή του θανάτου τους μετατράπηκαν σε σύμβολα, σε ανθρώπους που μπορείς να έχεις πρότυπο στη ζωή σου». Κάνοντας το χρέος μας Ηταν μια πολύμηνη διαδικασία.

Ερευνα, τραγούδια, κείμενα, ιδέες... Και βέβαια η πρώτη παρουσίαση της παράστασης στον ιερό χώρο της Καισαριανής.

Τι είναι αυτό που κρατάνε απ' όλη αυτή τη διαδικασία; Οπως μας λέει ο Γιάννης, «υπήρχε ένας κοινός κώδικας.

Συμφωνήσαμε ότι η κατεύθυνση και ο στόχος είναι κοινός.

Πάνω σε αυτήν την παραδοχή ξεκινήσαμε να χτίζουμε.

Και όλη αυτή η διαδικασία ήταν πολύ δημιουργική.

Ανταλλάζαμε σκέψεις, γνώμες και ιδέες.

Συνεργαστήκαμε σαν να το είχαμε ξανακάνει.

Νομίζω πως ο κοινός στόχος που είχαμε μας βοήθησε να γίνει η συνεργασία πιο εύκολη, σα να έχει ξαναγίνει.

Από κει και πέρα, νομίζω, και η μουσική και το θέατρο έχουν συγγένεια, π.χ. ο ρυθμός που έχει μια παράσταση και ο ρυθμός που έχει μια συναυλία, κ.λπ.». Ο Μπάμπης Συμεωνίδης στέκεται σε ό,τι έζησαν στην Καισαριανή. «Ηταν μαγικό αυτό που συνέβη.

Στο θέατρο τα πάντα αναπαριστώνται στη σκηνή.

Είναι σχεδόν αδύνατο να φέρεις τον κόσμο και να έρθεις και εσύ ο ίδιος που ερμηνεύεις, στην τοποθεσία την οποία περιγράφεις.

Αυτό που μου μένει είναι ότι στην Καισαριανή ήμασταν πέντε μέτρα από το μνημείο, από τον τόπο εκτέλεσης». Από τη μεριά του, ο Αντώνης σημειώνει ότι «η συνεργασία μας βγήκε πολύ εύκολα, από τις πρώτες πρόβες δηλαδή.

Το φινάλε της παράστασης λες και υπήρχε κάπου έτοιμο και απλά εμείς πήγαμε και το πιάσαμε.

Οσον αφορά την Καισαριανή πέρα από τη χαρά, την τιμή που παίζαμε σε αυτό το μέρος, αυτήν την παράστασή μας, το αίσθημα που κυριαρχούσε μέσα μου μετά την παράσταση, ήταν η γαλήνη που νιώθει κανείς όταν έχει κάνει το χρέος του.

Οχι μόνο για να τιμήσουμε τους νεκρούς μας, αλλά για να πάρουμε εμείς τη σκυτάλη». Εκφράζοντας την εποχή «Η τέχνη πρέπει πάντα να ζωγραφίζει το πορτρέτο της ανθρωπότητας που ταιριάζει στο μπόι της.

Να μας υπενθυμίζει ποιο είναι το τέρας για να μη μοιάσουμε σε αυτό και για να μην το συνηθίσουμε.

Δεν μπορεί η τέχνη να είναι με τους εκμεταλλευτές των ανθρώπων, με αυτούς που κάνουν τους πολέμους.

Δεν μπορεί η τέχνη να είναι με τον φασισμό.

Η τέχνη δημιουργήθηκε για να υπηρετεί τον άνθρωπο», μας λέει ο Βασίλης, όταν η κουβέντα φτάνει αναπόφευκτα στον ρόλο που καλείται να παίξει η τέχνη στους καιρούς μας. «Αυτή η τέχνη είναι και αυτή που θα μείνει», συμπληρώνει ο Αντώνης, θυμίζοντάς μας ότι οι «αληθινοί καλλιτέχνες, τα ουσιαστικά καλλιτεχνικά έργα που παίρνουν θέση και δεν λένε μισόλογα, εκφράζοντας πραγματικά την εποχή τους, είναι και αυτά που τελικά μένουν». Γιατί, όπως λέει και ο Μπάμπης, ίσως το μεγαλύτερο καθήκον της τέχνης είναι «να κάνει τον άνθρωπο να σκεφτεί, να αναδείξει τα μικρά ψήγματα ελπίδας.

Και αυτό το έχουμε πραγματική ανάγκη». Οι φυλακές και τα κελιά δεν φτάνουν για να συλλάβουν το μυαλό... Πριν τους αποχαιρετήσουμε, τους ζητάμε να επιλέξουν ένα από τα τραγούδια που ακούγονται στην παράσταση. Ο Αντώνης και ο Βασίλης διαλέγουν ένα τραγούδι που δημιουργήθηκε για την παράσταση, τον «Παρτιζάνο» βασισμένο στο «Partisan» του Λέοναρντ Κοέν.

Η απόδοση του τραγουδιού, που βασίζεται σε ένα παλιό γαλλικό τραγούδι της Αντίστασης, είναι των «Κοινών Θνητών». Ο Γιάννης και ο Μπάμπης διαλέγουν ένα τραγούδι από τους «Κοινούς Θνητούς» που τους συγκινεί πολύ, είναι το «Μυαλό». Κι εγώ τους είπα ό,τι και να κάνουν δε θα τους βγει ρε σε καλό.

Οι φυλακές και τα κελιά δε φτάνουν για να συλλάβουν το μυαλό.

Εγώ τους είπα ότι κι αν χαθούμε κι οι δρόμοι μείνουν αδειανοί απ' τα τραγούδια μας θα ξαναζούμε κι η ιδέα μας θα μένει ζωντανή. Α. Π.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους