Και τώρα που φεύγουμε και, ευτυχώς, μεταφερόμαστε σε ιδιωτική κλινική, ήρθε η ώρα να μιλήσω για όσα βιώσαμε με τον πατέρα μου στο Ογκολογικό, αλλά και για το κατακαημένο ιατρικό σύστημα αυτού του...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Με την ευχή κανένας άλλος άνθρωπος να μη χρειαστεί να περάσει όσα περάσαμε εμείς! Υποσχέθηκα σε δύο ακόμη ανθρώπους που γνώρισα εκεί, οι οποίοι δίνουν τη δική τους μάχη και, δυστυχώς, δεν έχουν τη δυνατότητα να νοσηλευτούν σε ιδιωτικό ιατρικό κέντρο, πως θα μιλήσω.

Πως θα γίνω εγώ η φωνή τους! Εδώ και μία εβδομάδα, ο πατέρας μου, ο οποίος, ως γνωστόν, είναι και ο ίδιος γιατρός, νοσηλεύεται στο συγκεκριμένο νοσοκομείο.

Επί μία ολόκληρη εβδομάδα, οι περισσότεροι γιατροί του Ογκολογικού απουσίαζαν σε συνέδριο στη Μαδρίτη, αφήνοντας τους ασθενείς, άκουσον άκουσον, υπό την παρακολούθηση,όπως οι ίδιοι οι νοσοκόμοι μας ενημέρωσαν, ειδικευόμενης γιατρού! Μιας γιατρού με την οποία ζητούσα επίμονα να μιλήσω και η οποία αποφάσισε να εμφανιστεί την τέταρτη ημέρα, για μόλις δέκα λεπτά! Δέκα λεπτά, όσο χρειάστηκε για να κατεβώ κάτω, ίσως και τα μόνα να πάρω μια ανάσα.

Έπειτα εξαφανίστηκε, για να επανεμφανιστεί σήμερα και να μου πει η νοσοκόμα: «Αυτή ήρθε, εσείς δεν ήσασταν!». Ένα βράδυ, ο πατέρας μου χρειάστηκε επειγόντως οξυγόνο.

Χτυπούσε επανειλημμένα το κουδούνι για να ζητήσει βοήθεια, αλλά το κουδούνι ήταν χαλασμένο και κανείς δεν τον άκουγε! Ο άνθρωπος έπαθε κρίση πανικού! Ευτυχώς, ως γιατρός, γνώριζε ο ίδιος τι έπρεπε να κάνει, μέχρι που κατάφεραν τελικά να έρθουν! Χθες, μου τηλεφώνησε και μου είπε: «Φάνη, χρειάζομαι αυτά τα χάπια και, ενώ τους το λέω, δεν μου τα δίνουν!». Έφυγα τρέχοντας από τη δουλειά και, μόλις έφτασα στο νοσοκομείο, άρχισα να φωνάζω ζητώντας νοσοκόμο, αφού η γιατρός εμφανιζόταν σπανίως.

Η απάντηση που πήρα ήταν: «Ναι, θα του τα δώσουμε, αλλά δεν τα έχουμε.

Πρέπει να πάτε στο φαρμακείο!». Πηγαίνω, λοιπόν, στο φαρμακείο, όπου η φαρμακοποιός, αφού εξέτασε τη συνταγή, μου είπε: «Επιπλέον, όπως βλέπω στη συνταγή, έχουν κάνει και λάθος, αφού έγραψαν την παιδική δόση!». Τηλεφωνώ ξανά στον πατέρα μου και τον ρωτώ τι πρέπει να κάνω.

Παρόλο που είναι ασθενής, εξακολουθώ να έχω μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στην ιατρική του κρίση.

Και εκείνος μου απαντά: «Έχει δίκιο η φαρμακοποιός.

Αυτή είναι η δόση που πρέπει να πάρω!». Ευτυχώς που είναι ο ΙΔΙΟΣ γιατρός! Αν δεν ήταν, τι θα συνέβαινε; Η αγένεια με την οποία μας αντιμετώπιζαν ήταν πραγματικά πρωτάκουστη! Ένας κύριος που νοσηλευόταν δίπλα έλεγε στην κόρη του: «Δεν φτάνουν όλα όσα περνούμε, έχουμε να αντιμετωπίσουμε και αυτή τη συμπεριφορά!». Και αυτή η φράση τα λέει όλα! Γιατί οι άνθρωποι που βρίσκονται σε ένα ογκολογικό κέντρο δεν χρειάζονται μόνο φάρμακα και θεραπείες.

Χρειάζονται φροντίδα, αξιοπρέπεια, σεβασμό και, πάνω απ' όλα, ΑΝΘΡΩΠΙΑ! Λοιπόν, εμείς φεύγουμε... Αλλά αυτή η ιστορία δεν θα μείνει εδώ! Γιατί πληρώνουμε και δικαιούμαστε μια, τουλάχιστον, αξιοπρεπή δημόσια υγεία! Και όσοι βλέπετε όλα αυτά και επιλέγετε να σιωπάτε, γιατροί, επισκέπτες, νοσοκόμοι, είστε συνένοχοι σε αυτή την κατάσταση! Τεράστιο ευχαριστώ στο ιδιωτικό νοσηλευτήριο που μου είπαν: Περιμένουμε τον γιατρό με μεγάλη χαρά! Αυτά... Υ.Γ. Ένα τεράστιο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ επίσης στον φρουρό του νοσοκομείου, τον κύριο Στέλιο, ο οποίος, όπως μου είπε, μεγάλωσε με πατέρα αγρότη.

Σας ευχαριστώ για την τεράστια καρδιά και την ευγένειά σας! Κύριε Στέλιο, η αγκαλιά που μου προσφέρατε και η ευγένεια της ψυχής σας είναι η πιο φωτεινή απόδειξη του τι σημαίνει να είσαι ΑΝΘΡΩΠΟΣ! Γιατί όλα τα άλλα είναι πρόσκαιρα.

Μόνο η ανθρωπιά είναι παντοτινή! Είτε γιατροί, είτε ηθοποιοί, είτε διάσημοι, είτε απλοί άνθρωποι, όλοι κάποτε θα φύγουμε από αυτή τη ζωή.

Και τότε δεν θα έχουν καμία σημασία τα αξιώματα, οι τίτλοι και οι θέσεις μας.

Αυτό που θα μείνει πίσω μας είναι οι πράξεις μας και η καρδιά μας! Για τον παπά μου όχι μονο με το ιατρικό συστημα, αλλά και με το σύμπαν όλο θα τα βάλω,όπως έκανε και αυτός για εμένα!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους