Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η δημοσιογραφία των οπαδών και η παρακμή του πολιτικού διαλόγου Το πρόσφατο τηλεοπτικό στιγμιότυπο δεν ήταν απλώς μια ακόμη «κοκορομαχία» σε πάνελ.

Ήταν η ακτινογραφία της παρακμής του δημόσιου διαλόγου.

Η δημοσιογράφος Ελένη Καλογεροπούλου, απευθυνόμενη στον βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Νίκο Παππά, εκστόμισε το αφοπλιστικό: «Αν δεν ήταν ο κύριος Τσίπρας, δεν θα ήσασταν βουλευτής». Όταν εκείνος αντέτεινε την ιδιότητά του ως διδάκτορα Ιατρικής, η απάντηση ήταν ακόμη πιο κυνική: «Και; Μπήκατε στη Βουλή επειδή είστε διδάκτορας;». Ο Παππάς σχολίασε ότι ο Τσίπρας τον χρειαζόταν για να αποκτήσει «κεντρώο προσωπείο», τονίζοντας ότι «προσωπείο ήταν, κεντρώος δεν έγινε ποτέ». Η αποστροφή αυτή δύσκολα μπορεί να χαρακτηριστεί δημοσιογραφικός έλεγχος.

Αφήνει, αντίθετα, την δυσάρεστη εντύπωση μιας γραμμής άμυνας πολιτικού οπαδού.

Όταν ο δημοσιογράφος απεκδύεται τον ρόλο του ελεγκτή της εξουσίας και μετατρέπεται σε αυτόκλητο προστάτη ενός πολιτικού αρχηγού, το λειτούργημα υποβαθμίζεται.

Το πρόβλημα με συμπεριφορές σαν της κ. Καλογεροπούλου είναι ο τρόπος που επηρεάζεται η δεοντολογία.

Όταν το μικρόφωνο χρησιμοποιείται όχι για να τεθούν ερωτήματα, αλλά με τρόπο που θυμίζει προσωπική επίθεση, αποδεικνύεται μια σκληρή πραγματικότητα: ότι ο δημοσιογράφος χάνει την απόσταση, γίνεται προέκταση ενός πολιτικού χώρου και τότε ο δημόσιος διάλογος κινδυνεύει να μετατραπεί σε τοξικό παραλήρημα.

Το επεισόδιο, όμως, ξεγυμνώνει και μια βαθύτερη πολιτική παθογένεια.

Η αντίληψη ότι ένας αρχηγός κόμματος «διορίζει» ή «κατασκευάζει» βουλευτές, παραβλέποντας την αμφίδρομη σχέση προσφοράς, θυμίζει ξεπερασμένες φεουδαρχικές λογικές.

Κανένας αρχηγός δεν εισέρχεται στη Βουλή χωρίς στελέχη που τρέχουν, διεκδικούν και πείθουν την κοινωνία.

Η πολιτική είναι σχέση αμοιβαίας εμπιστοσύνης, όχι μονομερής ευεργεσία.

Όταν ο διάλογος υποβιβάζεται σε ατάκες του τύπου «χρωστάς την ύπαρξή σου στον αρχηγό» και σε ειρωνείες περί «οίστρου» από κομματικά στελέχη, η πολιτική αντιπαράθεση χάνει κάθε σοβαρότητα.

Όσοι επιλέγουν να λειτουργούν με την κομματική ταυτότητα εμφανή, οφείλουν τουλάχιστον να μην εμφανίζονται ως ανεξάρτητοι παρατηρητές. Η τοξικότητα δεν είναι δημοσιογραφία. Ο Αθέατος

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους