Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το διαμέρισμα του πατέρα μου είναι στον Νέο Κόσμο, τρίτος όροφος χωρίς θέα, με ένα στενό μπαλκόνι που βλέπει σε απέναντι πολυκατοικία.

Δεν είναι κάτι εντυπωσιακό.

Δυάρι, παλιό, με μωσαϊκό στην είσοδο και ντουλάπια κουζίνας που ο πατέρας μου είχε βάψει μόνος του ένα περίεργο γκριζοπράσινο.

Όταν πέθανε, πριν από τέσσερα χρόνια, το άφησε σε μένα.

Ο αδελφός μου είχε ήδη πάρει το πατρικό μας στην Καλαμάτα, οπότε δεν υπήρχε καβγάς ούτε παρεξήγηση.

Παρ’ όλα αυτά, για μήνες δεν μπορούσα ούτε να μπω μέσα.

Πήγαινα, άφηνα τα παντζούρια μισόκλειστα, καθάριζα λίγο τη σκόνη και έφευγα.

Τελικά το νοίκιασα σε μια κοπέλα που έκανε ειδικότητα στο νοσοκομείο.

Τα χρήματα δεν ήταν πολλά, αλλά με βοήθησαν όταν μειώθηκαν οι ώρες μου στο φροντιστήριο όπου δουλεύω.

Και κυρίως, ήξερα ότι υπήρχε ένα μέρος δικό μου.

Όχι επειδή περίμενα να φύγω από τον Στέλιο.

Απλώς το ένιωθα σαν μια ασφάλεια που μου είχε αφήσει ο πατέρας μου χωρίς να το πει.

Με τον Στέλιο είμαστε μαζί δώδεκα χρόνια, παντρεμένοι τα οκτώ.

Δεν έχουμε παιδιά.

Το προσπαθήσαμε για ένα διάστημα, μετά το αφήσαμε να ξεθυμάνει χωρίς να το συζητήσουμε πολύ.

Ίσως αυτό ήταν λάθος μας γενικά: αφήναμε πολλά να ξεθυμαίνουν.

Η μητέρα του, η κυρία Ευγενία, μένει μόνη της στο Περιστέρι.

Είναι εβδομήντα δύο, έχει αρθρίτιδα στα γόνατα και κάνει τα πράγματα πιο δύσκολα απ’ όσο είναι, αλλά δεν θα πω ότι είναι κακή γυναίκα.

Όταν αρρώστησα με κορονοϊό, μου έφερνε σούπες στην πόρτα.

Θυμόταν πάντα τη γιορτή μου.

Απλώς ο Στέλιος δεν μπορούσε να της χαλάσει χατίρι ούτε σε πράγματα γελοία.

Αν έλεγε ότι η σάλτσα θέλει κι άλλο αλάτι, έβαζε κι άλλο αλάτι χωρίς να τη δοκιμάσει.

Αν του ζητούσε να πάει να της αλλάξει μια λάμπα, άφηνε ό,τι κάναμε και έφευγε.

Τα πρώτα χρόνια το έβρισκα τρυφερό.

Μεγάλωσε σχεδόν μόνος της, αφού ο πατέρας του πέθανε νωρίς.

Μετά άρχισα να νιώθω ότι δεν υπήρχε χώρος για δύο γυναίκες στη ζωή του, όχι με τον τρόπο που το λένε στις σαπουνόπερες.

Πιο ύπουλα.

Σαν να έπρεπε κάθε επιθυμία μας να περνάει πρώτα από τη δική της ανάγκη.

Το θέμα με τη μετακόμιση ξεκίνησε την άνοιξη.

Εμείς μέναμε σε ενοίκιο στην Αγία Παρασκευή. Ο Στέλιος έλεγε ότι τα έξοδα μας πνίγουν, και είχε δίκιο.

Το ενοίκιο είχε ανέβει, ο λογαριασμός του ρεύματος ερχόταν κάθε φορά σαν απειλή, κι εκείνος ως ηλεκτρολόγος είχε κάποιους μήνες καλές δουλειές και κάποιους πολύ πεσμένους.

Μου πρότεινε να κοιτάξουμε κάτι μικρότερο δυτικά, πιο κοντά στη μητέρα του. «Να μπορούμε να τη βοηθάμε κιόλας», είπε.

Δεν ενθουσιάστηκα, αλλά δεν είπα όχι.

Του είπα μόνο ότι δεν ήθελα να μένουμε στην ίδια πολυκατοικία ή δίπλα.

Γέλασε και είπε πως υπερβάλλω. Ένα Σάββατο πήγαμε στην κυρία Ευγενία για φαγητό.

Εγώ έφυγα νωρίτερα γιατί είχα αφήσει κάτι φωτοτυπίες στη δουλειά και έπρεπε να τις περάσω από το φροντιστήριο πριν κλείσει. Ο Στέλιος έμεινε εκεί, υποτίθεται για να της φτιάξει το καζανάκι.

Γύρισα περίπου στις επτά.

Η πόρτα ήταν μισάνοιχτη.

Άκουσα τις φωνές τους από την κουζίνα προτού με δουν. «Με αυτά που θα πάρουμε από το σπίτι της Ιωάννας και με λίγες οικονομίες, βγαίνει μια χαρά», έλεγε η πεθερά μου. Ο Στέλιος δεν απάντησε αμέσως. «Θα της το εξηγήσω εγώ.

Δεν το χρησιμοποιεί έτσι κι αλλιώς.

Και δεν θα μείνουμε μαζί σου, μαμά.

Απλώς κοντά.» Για χρόνια πίστευε ότι ο γάμος της με τον Στέλιο είχε απλώς τις συνηθισμένες δυσκολίες: τις γνώμες της πεθεράς, τα κυριακάτικα τραπέζια, τις μικρές παρεμβάσεις που κατάπινε για να μη γίνει θέμα.

Όμως ένα απόγευμα, σε μια κουβέντα που δεν προοριζόταν για τα αυτιά της, άκουσε το όνομα του πατέρα της και τη λέξη «πώληση». Και ξαφνικά το διαμέρισμα που είχε κληρονομήσει, το μοναδικό πράγμα που ένιωθε πραγματικά δικό της, έγινε το κέντρο ενός σχεδίου στο οποίο εκείνη έμοιαζε να μην έχει θέση.

Όσο προσπαθούσε να καταλάβει πώς είχαν φτάσει ως εκεί, άρχισε να βλέπει αλλιώς πολλά μικρά περιστατικά που μέχρι τότε δικαιολογούσε.

Δεν ήταν μόνο ένα ακίνητο.

Ήταν το αν η φωνή της μετρούσε μέσα στον ίδιο της τον γάμο. Η συνέχεια της ιστορίας της βρίσκεται πιο κάτω 👇👇

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους