Πειραιεύς: Ἑνὸς ἀνδρὸς ἡ πόλις; Η φράση παραπέμπει στην Αντιγόνη του Σοφοκλή, όπου ο Αίμονας αντιπαρατίθεται στον πατέρα του βασιλιά Κρέοντα: «Οὐκ ἔσθ’ ἥτις ἀνδρός ἔσθ’ ἑνὸς πόλις.» Δηλαδή: «Δεν...

Πλήρες Κείμενο:

Πειραιεύς: Ἑνὸς ἀνδρὸς ἡ πόλις; Η φράση παραπέμπει στην Αντιγόνη του Σοφοκλή, όπου ο Αίμονας αντιπαρατίθεται στον πατέρα του βασιλιά Κρέοντα: «Οὐκ ἔσθ’ ἥτις ἀνδρός ἔσθ’ ἑνὸς πόλις.» Δηλαδή: «Δεν υπάρχει πόλη που να ανήκει σε έναν μόνο άνθρωπο». Ο δήμαρχος Γιάννης Μώραλης μάς εξηγεί ότι ο Βαγγέλης Μαρινάκης το 2014 πήρε την πρωτοβουλία για τη δημιουργία του «Πειραιά Νικητή», επειδή έβλεπαν μια πόλη κλειστή, εσωστρεφή και παρατημένη.

Μια πολιτική πρωτοβουλία, λοιπόν, ενός ισχυρού επιχειρηματικού παράγοντα, που παρουσιάζεται ως αφετηρία της αναγέννησης του Πειραιά.

Και εδώ γεννιέται ένα θεμελιώδες ερώτημα: Ποιος καθορίζει το όραμα και τις προτεραιότητες μιας πόλης; Οι πολίτες και οι δημοκρατικοί θεσμοί ή οι ισχυροί οικονομικοί παράγοντες; Και πώς εξασφαλίζεται ότι οι αποφάσεις λαμβάνονται με κριτήριο το δημόσιο συμφέρον και όχι την εξυπηρέτηση συγκεκριμένων επιχειρηματικών συμφερόντων; Ο δήμαρχος μιλά για μια πόλη που «λάμπει», για συμφωνίες, συνεργασίες και εξωστρέφεια.

Τι σημαίνει όμως επιτυχημένη και εξωστρεφής πόλη; Μια πόλη ανοιχτή στις επενδύσεις, στην επιχειρηματική κερδοφορία, στον τουρισμό και στο real estate; Ή μια πόλη ανοιχτή πρωτίστως στους ανθρώπους της; Μια πόλη όπου οι κάτοικοι μπορούν να ζουν αξιοπρεπώς, να κυκλοφορούν ελεύθερα, να αναπνέουν καθαρό αέρα, να συναντιούνται, να διασκεδάζουν, να δημιουργούν και να απολαμβάνουν τους δημόσιους χώρους τους; Μια πόλη με κοινωνική συνοχή, πολιτιστική ζωή και ζωντανές γειτονιές; Γιατί ο Πειραιάς, παρά την πολυδιαφημισμένη εξωστρέφειά του, σε μεγάλο μέρος του μετά τις δέκα το βράδυ με τις σβηστες βιτρίνες των καταστημάτων μοιάζει με νεκροταφείο.

Πού είναι αυτή η ζωντανή πόλη που περιγράφει ο δήμαρχος; Και κυρίως, ποιοι συμμετέχουν στη ζωή της και ποιοι μένουν έξω από αυτήν; Η ιστορική εξωστρέφεια του Πειραιά δεν δημιουργήθηκε το 2014. Ο Πειραιάς υπήρξε επί αιώνες σταυροδρόμι ανθρώπων, πολιτισμών, ιδεών και εμπορίου.

Η πραγματική επιτυχία μιας δημοτικής αρχής δεν μετριέται μόνο από τις επενδύσεις που προσελκύει ή από την εικόνα που προβάλλει προς τα έξω.

Μετριέται από την ποιότητα ζωής που εξασφαλίζει στους κατοίκους της.

Γιατί μια πόλη μπορεί να λάμπει για τους επενδυτές και ταυτόχρονα να γίνεται ολοένα πιο αφιλόξενη για τους ανθρώπους που ζουν σε αυτήν. Ο Σοφοκλής, μεγάλος τραγικός, θέτει με τον πιο κοφτό και απόλυτο τρόπο το όριο της πολιτικής εξουσίας: μια κοινωνία ανθρώπων σταματά να είναι «πόλις» (δημοκρατική, συλλογική πολιτεία) τη στιγμή που γίνεται ιδιοκτησία ενός μόνο ηγεμόνα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους