Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σαν σήμερα, στις 31 Οκτωβρίου 2024, σκοτώνεται μετά από έκρηξη βόμβας που επεξεργαζόταν ο αναρχικός ένοπλος αγωνιστής Κυριάκος Ξυμητήρης.

Η έκρηξη που σημειώθηκε σε διαμέρισμα της οδού Αρκαδίας στους Αμπελόκηπους είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο του συντρόφου και τον σοβαρό τραυματισμό της συντρόφισσας Μαριάννας Μανουρά. Ο Κυριάκος, τόσο στο Βερολίνο όσο και στην Αθήνα ήταν για χρόνια αδιάλειπτα παρών σε ένα πολύμορφο πεδίο αγώνων.

Σάρκα από τη σάρκα του κινήματος, με όραμα την ελευθερία, συμμετείχε αδιακρίτως σε όλα τα πεδία αγώνα.

Στους αντιφασιστικούς αγώνες, στα εγχειρήματα αλληλεγγύης κρατουμένων, στο αντιπολεμικό-διεθνιστικό κίνημα, σε δράσεις για την υπεράσπιση της γειτονιάς των Εξαρχείων, στους αγώνες εντός των πανεπιστημίων, στην υπεράσπιση των απελευθερωμένων χώρων των καταλήψεων, στους αγώνες κατά του εξευγενισμού, στους φεμινιστικούς αγώνες και σε κάθε κοινωνικό και ταξικό αγώνα.

Από την ίδια έκρηξη, τραυματίζεται σοβαρά και η αναρχική συντρόφισσα Μαριάννα Μανουρά, και καταλήγει πολυτραυματίας, νοσηλευόμενη και φρουρούμενη στη ΜΕΘ του ΓΝΑ «Ευαγγελισμός». Σε μία επανάληψη της ιστορίας, στο ίδιο νοσηλευτικό ίδρυμα που 22 χρόνια πριν, οι ανακριτικές αρχές είχαν αποσπάσει με βασανιστήρια, καταθέσεις και ομολογίες από τον επαναστάτη Σάββα Ξηρό, οι αρχές αδιαφορώντας για την κρίσιμη κατάσταση υγείας της συντρόφισσας, την υποβάλλουν σε ανακρίσεις, ενώ τις αποσπούν χωρίς τη συναίνεσή της DNA και άλλα στοιχεία.

Από εκεί, και μόλις μια ημέρα μετά από τη δεύτερη κατά σειρά επέμβαση στην οποία υπεβλήθη, και ενώ παρέμενε νοσηλευόμενη για 15 ημέρες, μεταφέρθηκε στις γυναικείες φυλακές Κορυδαλλό.

Παρά το γεγονός ότι χρήζει ιατρικής βοήθειας, μέχρι και σήμερα βρίσκεται προφυλακισμένη στον Κορυδαλλό, με τις αρμόδιες αρχές από τη μια πλευρά να της στερούν την απαραίτητη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και τις αναγκαίες διαγνωστικές εξετάσεις και από την άλλη να την έχουν έγκλειστη κάτω από άθλιες και ακατάλληλες συνθήκες διαβίωσης.

Με την εξακρίβωση της πολιτικής ταυτότητας των θυμάτων της έκρηξης, οι αρχές επιδίδονται στην κατασκευή ενός αφηγήματος τρομοκρατίας σε μία προσπάθεια αποπολιτικοποίησης της δράσης τους, και κοινωνικής και πολιτικής τους απομόνωσης.

Από την πρώτη στιγμή επιστρατεύεται ο προπαγανδιστικός μηχανισμός των ΜΜΕ, με απευθείας ρεπορτάζ υπαγορευμένα από την "αντι"-τρομοκρατική υπηρεσία και το Υπουργείο ΠΡΟ.ΠΟ, να σπείρουν ένα κλίμα φόβου.

Δημοσιεύουν τα στοιχεία και τη φωτογραφία της τραυματισμένης συντρόφισσας, αλλά και αυτά των συντρόφων και φίλων τους που τους είχαν δανείσει τα κλειδιά του διαμερίσματος, σε ακόμα μία προσπάθεια ποινικοποίησης των συντροφικών και φιλικών σχέσεων.

Παράλληλα, η υπόθεση χρησιμοποιείται και για τη δίωξη αγωνιστών από τη δεξαμενή «υπόπτων» που επί σειρά ετών οι διωκτικοί μηχανισμοί επιχειρούν να στήσουν.

Επικαλούμενοι ένα δίχως καμία δικονομική αξία εύρημα (μισό δακτυλικό αποτύπωμα σε ένα μετακινούμενο αντικείμενο, μία πλαστική σακούλα), στις 18 Νοεμβρίου συνελήφθη ο σύντροφος Νίκος Ρωμανός.

Λίγες μέρες αργότερα, με παρόμοια πρόφαση, συλλαμβάνεται και προφυλακίζεται και ο Α.Κ. Οι κατηγορίες που κατά περίπτωση αντιμετωπίζουν, αφορούν αυτές της συγκρότησης και ένταξης σε τρομοκρατική οργάνωση, έκρηξης και προμήθειας, κατοχής και κατασκευής εκρηκτικών καθώς και τη φθορά ξένης περιουσίας, για τις φθορές που προκλήθηκαν στην πολυκατοικία, όπου ο σύντροφός Κυριάκος έχασε τη ζωή του.

Η δίκη στο πρώτο βαθμό ολοκληρώθηκε τον Απρίλιο 2026.

Παρότι το δικαστήριο αποφασίζει την αθωότητα του Ν.Ρωμάνου, του Α.Κ. και ενός ακόμα συγκατηγορούμενού τους, εξαντλεί την αυστηρότητά του στις συντρόφισσες Μαριάννα και Δήμητρα.

Στις δύο επιβλήθηκαν ποινές κάθειρξης 19 ετών και 8 ετών αντιστοίχως.

Όπως τονίστηκε από όλους του συνήγορους υπεράσπισης, για την καταδίκη τους, χρησιμοποιήθηκε ως εργαλείο η αοριστία και χαοτικότητα του Άρθρου 187Α.

Η επίθεση του κράτους και της εξουσίας απέναντι στους συντρόφους και τις συντρόφισσες δεν αφορούν όμως μόνο τα γεγονότα της 31ης Οκτωβρίου, ούτε εκδίκηση για τους πιθανούς στόχους που μπορεί να έφερε η ενέργεια όταν και αν αποφασιζόταν.

Αποτελεί κυρίως μία ιδεολογική επίθεση σε όσους και όσες συνεχίζουν να αμφισβητούν έμπρακτα την αστική νομιμότητα και το κρατικό μονοπώλιο της βίας, αξιώνοντας το δίκαιο της αντεπίθεσης, την πολυμορφία της αντιβίας, και τις επιλογές της ένοπλης αναμέτρησης με το θάνατο που κράτος και κεφάλαιο σκορπάνε καθημερινά.

Σε όσους και όσες συνεχίζουν να αναγνωρίζουν την επαναστατική αντιβία ως ένα διαχρονικά αναγκαίο κομμάτι των αγώνων των καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμενων απέναντι στην κρατική-καπιταλιστική δυστοπία.

Σε μία εποχή που το δόγμα της αντιεξέγερσης και ο σύγχρονος ολοκληρωτισμός εμφανίζονται να εξαπλώνονται σε όλο και περισσότερες πτυχές των ζωών μας, με αποτέλεσμα τη γενικότερη οπισθοχώρηση, τη ματαιότητα και την εσωτερίκευση της καταστολής, την προσαρμοστικότητα και την ενσωμάτωση, την αποσπασματικότητα και τον διαχωρισμό των αγώνων, κάποιοι-ες θα συνεχίσουν να στέκονται όρθιοι-ες. Θα υπενθυμίζουν σε όλους-ες πως η επαναστατική αντιβία και η ένοπλη πάλη, γεννημένες ακριβώς στο έδαφος ανειρήνευτων ταξικών αντιθέσεων δεν μπορούν παρά να αναγεννιούνται συνεχώς σε κάθε γωνιά του πλανήτη.

Και αυτή η υπενθύμιση είναι που τους-τις καταστεί «άκρως επικίνδυνους-ες». Ο σύντροφος Κυριάκος Ξυμητήρης, αποτελεί ένα τέτοιο παράδειγμα αγωνιστή που μέσα σε αυτή την αντικειμενικά σκληρή συγκυρία έκανε επιλογές δύσκολες, διάλεξε διαδρομές δύσβατες με πολλά ρίσκα και βαριές συνέπειες.

Απέδειξε όμως, ότι η στρατηγική της καταστολής δεν εκφοβίζει τις επαναστατημένες συνειδήσεις και οπλισμένος με θάρρος και αποφασιστικότητα επέλεξε να απαντήσει στη βία της κυριαρχίας.

Αρνούμενος τα κοινωνικά του προνόμια, επέλεξε να αγωνιστεί από την πλευρά των καταπιεσμένων και των εξεγερμένων για έναν καλύτερο κόσμο, για έναν κόσμο αλληλεγγύης, ισότητας, ελευθερίας.

Η απώλειά του αφήνει ένα τεράστιο κενό σε όσους/όσες και όσα βρέθηκαν κοντά του, αλλά και στον αγώνα τον ίδιο, τον οποίο σημάδεψε τόσο με τη στάση του όσο και με τα λόγια του.

Και τα λόγια των συντροφισσών του, θα μας υπενθυμίζουν το δικό μας καθήκον: «…Κι αν κάποιοι δεν γύρισαν ποτέ πίσω, ζούνε ανάμεσά μας σε κάθε ανάσα ελευθερίας.

Κι αν κάποιοι έπεσαν στην μάχη στέκονται δίπλα μας σε κάθε μας δράση.

Κι αν κάποιοι έφυγαν νωρίς, περπατάνε μπροστά μας και μας ανοίγουν τον δρόμο.

Κι είναι όλοι αυτοί που με το αίμα τους γέμισαν το μελανοδοχείο της επαναστατικής ιστορίας.

Μπορεί να μην είχαμε περπατήσει δίπλα τους, αλλά είχαμε περπατήσει παράλληλα.

Μπορεί να μην είχαμε διαλέξει το ίδιο μονοπάτι αλλά κοιτούσαμε τον ίδιο ουρανό.

Γιατί είχαμε διαλέξει την αντίσταση, το επαναστατικό όραμα, το μίσος για αυτόν τον κόσμο και την αγάπη για τη ζωή.

Και η ανατρεπτική τους μνήμη δρα σαν καύσιμο στις φωτιές μας, σαν μελάνι στα κείμενά μας, σαν συνθήματα στις πορείες μας και σαν πέτρες στις τσέπες μας, δίνοντας νόημα στον θάνατό τους, καλώντας τους για μια ακόμα μάχη.

Ξανά και ξανά… Είμαστε εμείς λοιπόν που οφείλουμε να διατηρήσουμε τη μνήμη τους, να θυμόμαστε την εκρηκτική τους δράση και την ακονισμένη αποφασιστικότητά τους.

Είμαστε εμείς που πρέπει να μετατρέψουμε το κοινό πένθος σε οργή και επιθετική συγκρότηση.

Είμαστε εμείς που πρέπει να δώσουμε κάτι γι’ αυτούς που έδωσαν τα πάντα.» Δήμητρα Ζαραφέτα, Μαριάννα Μανουρά, Γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού Κυριάκος Ξυμητήρης, ένας από εμάς Σύντροφος για πάντα, στους δρόμους της φωτιάς Αφίσες μνήμης και αλληλεγγύης για τον Κυριάκο Ξυμητήρη και τους-τις διωκόμενους-ες της «Υπόθεσης Αμπελοκήπων» https://arxeio2147.espivblogs.net/archives/category/gegonota/kyriakos-xymitiris

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους