Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αχ, πατρίδα μου Ελλάς… Της Λίτσας Χαραλάμπους Κρατάει χρόνια αυτή η κολόνια.

Χρόνια τώρα, οι νησιώτες ζητούν τα αυτονόητα.

Τακτικά δρομολόγια, συνδέσεις που να εξυπηρετούν τις πραγματικές ανάγκες τους και συγκοινωνία αντάξια των απαιτήσεων της νησιωτικής ζωής.

Κι όμως, κάθε χειμώνα η ίδια συζήτηση επανέρχεται.

Τα ιδιωτικά οικονομικά συμφέροντα συγκρούονται με το δημόσιο συμφέρον και οι κάτοικοι καλούνται να προσαρμοστούν σε αποφάσεις που καθορίζουν την καθημερινότητά τους, χωρίς πάντα να λαμβάνεται αξιόλογα υπόψη η δική τους ανάγκη.

Οι φορείς διαμαρτύρονται, αποστέλλουν επιστολές, καταγράφουν τα προβλήματα και ζητούν λύσεις.

Όλα αυτά είναι αναγκαία.

Δεν είναι, όμως, αρκετά! Κάποτε υπήρχαν δυναμικές διεκδικήσεις.

Αποκλεισμοί λιμανιών, κινητοποιήσεις, άνθρωποι που κατέβαιναν στον δρόμο με θυμό, επιμονή και ψυχή, γιατί γνώριζαν ότι η απομόνωση ενός νησιού είναι μια σοβαρή συγκοινωνιακή εκκρεμότητα που προϋποθέτει καίριο πλήγμα στην ίδια τη ζωή του.

Σήμερα, μήπως έχουμε συνηθίσει τόσο πολύ τα προβλήματα, ώστε να τα θεωρούμε αναπόφευκτα; Μήπως η αγανάκτηση εξαντλείται σε μια ανακοίνωση, σε μια ανάρτηση και σε μια συζήτηση από τον καναπέ, ανάμεσα σε καφέ, μπύρα και σουβλάκι; Οι επιστολές διαμαρτυρίας έχουν τη σημασία τους.

Αλλά ποιος αλήθεια πιστεύει ότι μπορούν , να υποκαταστήσουν τη συλλογική διεκδίκηση; Ο χρόνος πια χτυπάει τον κώδωνα κινδύνου ότι όταν ένα πρόβλημα επαναλαμβάνεται επί χρόνια, είναι άχρηστη η γραπτή καταγγελία . Χρειάζεται να απαιτούμε επίμονα τη λύση του.

Και οι βουλευτές των Κυκλάδων; Πού βρίσκονται οι πολιτικοί εκπρόσωποι των νησιών όταν οι κάτοικοι αγωνιούν για τη συγκοινωνία, όταν οι συνδέσεις υποβαθμίζονται και ο χειμώνας απειλεί να απομονώσει για ακόμη μία φορά τις νησιωτικές κοινωνίες; Μόλις πριν από λίγες ημέρες, με αφορμή την εθνική επέτειο της 28ης Οκτωβρίου, είδαμε για άλλη μία φορά την επίσημη παρουσία των εκπροσώπων μας στις εκδηλώσεις και στις παρελάσεις.

Και καλά έκαναν.

Η παρουσία στις εθνικές επετείους είναι τιμή και υποχρέωση.

Έμαθαν ποτέ ότι η πολιτική εκπροσώπηση κάθε άλλο παρά εξαντλείται στις επετειακές εμφανίσεις; Οι νησιώτες δικαιούνται να γνωρίζουν τι κάνουν οι βουλευτές τους για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν καθημερινά.

Ποιες πρωτοβουλίες αναλαμβάνουν; Ποιες πιέσεις ασκούν; Ποιες λύσεις διεκδικούν; Πού βρίσκονται όταν οι κάτοικοι ζητούν αξιόπιστη ακτοπλοϊκή σύνδεση και όχι άλλες υποσχέσεις.

Οι φωτογραφίες από τις παρελάσεις καταγράφουν την παρουσία τους σε μια συγκεκριμένη ημέρα.

Η ουσιαστική εκπροσώπηση, όμως, αποδεικνύεται τις υπόλοιπες 364 ημέρες του χρόνου κι εκείνοι θυμούνται τα νησιά μόνο στις γιορτές και στις επετείους.

Εκλέγονται για να μεταφέρουν τη φωνή των κατοίκων στα κέντρα λήψης των αποφάσεων, να παρεμβαίνουν, να πιέζουν και να λογοδοτούν για το έργο τους.

Και αυτό αφορά την ακτοπλοΐα, την υγεία, την παιδεία, τις υποδομές, το κόστος ζωής και την ισότιμη πρόσβαση των νησιωτών σε βασικές υπηρεσίες.

Αφορά κάθε ζήτημα που καθορίζει την ποιότητα ζωής στις Κυκλάδες Μήπως θεωρούν ότι οι Κυκλάδες χρειάζονται εκπροσώπους μόνο στις εξέδρες των επισήμων και δεν έχουν ανάγκη την ενεργή αποτελεσματική παρουσία τους στα προβλήματα ως πρωταγωνιστές στις λύσεις; Το ενδιαφέρον στρέφεται πλέον στις απαντήσεις των αρμόδιων φορέων και στο αν θα υπάρξουν ουσιαστικές αλλαγές στον σχεδιασμό των δρομολογίων.

Πέρα από τις απαντήσεις, το ερώτημα παραμένει: Πόσο ακόμη θα συζητάμε για τα αυτονόητα; Και τότε έρχεται στον νου ο συμπατριώτης μας.

Ο διαχρονικότατος σατιρικός ποιητής Γεώργιος Σουρής, που οι στίχοι του περισσότερο από έναν αιώνα μετά, διατηρούν μια πικρή επικαιρότητα: «Δυστυχία σου, Ελλάς, με τα τέκνα που γεννάς! Ώ Ελλάς, ηρώων χώρα, τί γαϊδάρους βγάζεις τώρα;» Ξέρουμε πλέον καλά ότι το πρόβλημα είναι η διεκδίκηση που ατονεί, η ανοχή που μεγαλώνει και η συνήθεια να περιμένουμε από άλλους να υπερασπιστούν όσα θα έπρεπε να θεωρούμε αυτονόητα.

Δεν έμαθαν ποτέ ότι η νησιωτικότητα είναι καθημερινότητα και η συγκοινωνία είναι δικαίωμα και όχι πολυτέλεια ή σύνθημα για επετειακές ομιλίες.

Ο χειμώνας θα έρθει και φέτος.

Το ερώτημα είναι αν θα μας βρει, για ακόμη μία φορά, να συζητάμε τα ίδια στα καφενεία ή αν θα αποφασίσουμε επιτέλους να πάρουμε τη μοίρα στα χέρια μας και να διεκδικήσουμε όσα μας στερούν.

Τα νησιά απαιτούν το δικαίωμα να μην είναι αποκλεισμένα.

Κι αυτό το δικαίωμα σιγά μη κερδίζεται με επιστολές που ξεχνιούνται στα συρτάρια.

Ούτε, φυσικά, με αγανάκτηση που εξαντλείται στις συζητήσεις.

Κερδίζεται με ενότητα, επιμονή και αγώνα.

Και οι πολιτικοί εκπρόσωποι των Κυκλάδων ας σταματήσουν πια να είναι απλοί θεατές και ας γίνουν μέρος αυτού του αγώνα.

Κάποτε οι παρελάσεις τελειώνουν, οι εξέδρες αδειάζουν και οι φωτογραφίες ξεχνιούνται.

Τα προβλήματα, όμως, παραμένουν.

Και τότε αρχίζει η ώρα της ευθύνης.

Εκείνη την ώρα θα φανεί ποιοι βρίσκονται πραγματικά δίπλα στους νησιώτες και ποιοι θυμούνται τις Κυκλάδες μόνο όταν ανάβουν τα φώτα της δημοσιότητας.

Τι να τους κάνουν οι Κυκλαδίτες τους πολιτικούς της παρέλασης. Χρειάζονται πολιτικούς της διεκδίκησης. Φτάνει! Χρειαζόμαστε πράξεις. Τώρα, όχι όταν έρθει η επόμενη επέτειος.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους