Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Βροχή έξω, μα μέσα μου καίει η καταιγίδα σου η ανάμνησή σου καυτή στο δέρμα ρέει... Κορμί λυσσασμένο από στέρηση, που διψάει για σάρκα και φως.

Θυμάμαι… τα χείλη σου πάνω μου σαν λεπίδες φωτιάς, να χαράζουν τους χάρτες πάνω στην ψυχή μου, να ποτίζουν κάθε μου κύτταρο με την άνοιξη του κορμιού σου.

Και τώρα, μόνος στο κρεβάτι, ακίνητος, σαν αγάλμα από προσμονή και πόθο, ξαπλώνω μες στο χάος της απουσίας σου και περιμένω να πέσεις πάνω μου σαν λύτρωση, σαν θύελλα που θα με καταστρέψει. —Κωνσταντίνος Μήλιος ©️2026.10.30

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους