Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πριν από λίγες ημέρες έπεσαν στα χέρια μου δύο βιβλία που, αν τα πετούσα από το παράθυρο, θα ζητούσα συγγνώμη από το πεζοδρόμιο.

Τι κοινό είχαν οι δημιουργοί τους; Μερικές χιλιάδες ακόλουθους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Την ίδια στιγμή, άνθρωποι με πραγματικό ταλέντο, συγγραφείς που έχουν αφιερώσει χρόνια στη γραφή, που έχουν δουλέψει τη γλώσσα, τη σκέψη και την αφηγηματική τους φωνή, χτυπούν πόρτες αναζητώντας εκδοτική στέγη.

Κάποιοι δεν θα τη βρουν ποτέ.

Όχι απαραίτητα επειδή τα χειρόγραφά τους δεν αξίζουν, αλλά επειδή δεν συνοδεύονται από μερικές χιλιάδες πιθανούς αγοραστές.

Καλώς ήρθατε στη νέα εποχή της ελληνικής εκδοτικής πραγματικότητας, όπου το βιογραφικό του επίδοξου συγγραφέα μπορεί να περιορίζεται σε τρεις λέξεις: «Έχω πολλούς followers». Σήμερα, λοιπόν, άνοιξα το Facebook και έπεσα πάνω σε μια ανάρτηση των Εκδόσεων Διάπλαση, την οποία θα βρείτε στο τέλος του κειμένου.

Τη διάβασα με ιδιαίτερο ενδιαφέρον, κυρίως επειδή επιτέλους ένας εκδοτικός οίκος αποφάσισε να μιλήσει δημόσια για το τσίρκο που έχει στηθεί.

Ένα τσίρκο στο οποίο περισσεύουν οι αυτοανακηρυγμένες αυθεντίες, τα λογοτεχνικά παράσημα και οι δημόσιες φιλοφρονήσεις, αλλά η ουσιαστική κριτική σκέψη αναζητείται με το κιάλι.

Έχουμε γεμίσει ειδικούς.

Ειδικούς στη λογοτεχνία, ειδικούς στην ανάγνωση, ειδικούς στην αξιολόγηση, ειδικούς στο να απονέμουν βραβεία και, πάνω απ' όλα, ειδικούς στο να επιβραβεύουν ο ένας τον άλλον.

Στήνονται διαδικτυακοί κύκλοι, μοιράζονται τίτλοι και διακρίσεις, ανταλλάσσονται φιλοφρονήσεις και καλλιεργείται μια αίσθηση σπουδαιότητας που πολλές φορές δεν ξεπερνά τα όρια της ίδιας της παρέας.

Ας περάσουμε, όμως, και στο αγαπημένο μου κεφάλαιο.

Τη διαδικτυακή βιβλιοκριτική.

Εκεί όπου κάθε δεύτερο βιβλίο είναι «συγκλονιστικό», κάθε τρίτο «αριστούργημα» και κάθε τέταρτο «το καλύτερο που διάβασα φέτος». Αν πιστέψουμε ορισμένους λογαριασμούς, η Ελλάδα βιώνει μια πρωτοφανή λογοτεχνική αναγέννηση.

Ούτε ένα μέτριο βιβλίο, ούτε μια αδύναμη πλοκή, ούτε ένας κακογραμμένος διάλογος.

Προσωπικά, αναρωτιέμαι αν διαβάζουμε τα ίδια βιβλία ή αν κάποιοι έχουν ανακαλύψει μια μυστηριώδη λογοτεχνική αγορά στην οποία δεν κυκλοφορεί ούτε μία αποτυχία.

Φυσικά, υπάρχουν αξιόλογοι βιβλιοκριτικοί και δημιουργοί περιεχομένου που εργάζονται με συνέπεια, διαθέτουν άποψη και δεν διστάζουν να ασκήσουν κριτική.

Αλλά υπάρχουν και εκείνοι που γράφουν τόσες γενικόλογες κριτικές, ώστε θα μπορούσαν να αλλάζουν απλώς εξώφυλλο και να δημοσιεύουν το ίδιο κείμενο για ολόκληρο τον εκδοτικό κατάλογο.

Γι' αυτό συμφωνώ με την ουσία της ανάρτησης των Εκδόσεων Διάπλαση, όχι όμως με την ισοπεδωτική αντιμετώπιση όλων των διαδικτυακών βιβλιοκριτικών.

Θα ήθελα, μάλιστα, να δω περισσότερους εκδότες να παίρνουν δημόσια θέση, αρκεί να έχουν το θάρρος να κοιτάξουν και τον δικό τους καθρέφτη.

Όσο για τα δύο βιβλία από τα οποία ξεκίνησε όλη αυτή η σκέψη, κρατώ μια τελευταία παρατήρηση.

Όσοι εξακολουθούν να πιστεύουν ότι μερικές χιλιάδες ακόλουθοι αρκούν για να τους εξασφαλίσουν μια θέση στην ιστορία της λογοτεχνίας, ας τους ενημερώσει κάποιος ότι οι ακόλουθοι μπορεί να αγοράσουν την πρώτη έκδοση.

Δεν μπορούν, όμως, να αγοράσουν το ταλέντο.

Ούτε να μετατρέψουν ένα κακογραμμένο βιβλίο σε λογοτεχνία.

Μέχρι τότε, ας σταματήσουμε τουλάχιστον να μπερδεύουμε τη λογοτεχνία με τη συσκευασία της.

Έχουμε ήδη πλημμυρίσει από περιτύλιγμα.

Το περιεχόμενο μας λείπει.

Σε επόμενη ανάρτηση θα μιλήσουμε και για τις ιστοσελίδες βιβλιοκριτικής.

Γιατί βλέπουμε διαρκώς τους ίδιους τίτλους, τους ίδιους συγγραφείς και τους ίδιους εκδοτικούς, ενώ άλλα αξιόλογα βιβλία παραμένουν στην αφάνεια; Ποιος αποφασίζει τι θα προβληθεί και με ποια κριτήρια; Πόσο ρόλο παίζουν οι διαφημίσεις, οι συνεργασίες και οι προσωπικές γνωριμίες; Γιατί εξίσου ενδιαφέρον με το ποια βιβλία αποθεώνονται και διαφημίζονται είναι και το ποια δεν βλέπουμε ποτέ. https://www.facebook.com/share/p/1CAU3eFgVF/

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους