Βραζιλία: Η μάχη για το ποιος έχει δικαίωμα να κυβερνά Σύντροφος Χ Η ιστορία του Λουίς Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα δεν είναι απλώς η ιστορία ενός ανθρώπου που από το εργοστάσιο βρέθηκε στο προεδρικό...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Είναι η ιστορία μιας ολόκληρης κοινωνικής τάξης που προσπάθησε να αποκτήσει πολιτική φωνή σε μια χώρα βαθιά σημαδεμένη από τη φτώχεια, την ανισότητα, την καταστολή και την εξουσία των οικονομικά ισχυρών.

Η διαδρομή του Λούλα είναι άμεσα συνδεδεμένη με την ιστορία των εργατικών αγώνων της Βραζιλίας και με τη σύγκρουση ανάμεσα σε δύο διαφορετικές αντιλήψεις για το ποια κοινωνία μπορεί να υπάρξει και ποιοι άνθρωποι έχουν δικαίωμα να αποφασίζουν για το μέλλον της.

Για δεκαετίες η Βραζιλία βρισκόταν κάτω από στρατιωτική δικτατορία.

Η μετάβαση στη δημοκρατία και το Σύνταγμα του 1988 άνοιξαν έναν νέο πολιτικό κύκλο, όμως η τυπική δημοκρατία δεν εξαφάνισε ούτε τη φτώχεια ούτε τις τεράστιες κοινωνικές ανισότητες.

Μέσα σε αυτή την πραγματικότητα, στις αρχές της δεκαετίας του 1980, ένας μεταλλεργάτης και συνδικαλιστής, ο Λούλα, μαζί με ακαδημαϊκούς, διανοούμενους και αγωνιστές, συμμετείχε στη δημιουργία του Κόμματος των Εργατών, του PT. Το κόμμα δεν γεννήθηκε μέσα από τα γραφεία μιας πολιτικής ελίτ.

Γεννήθηκε μέσα από την κοινωνία, από τους χώρους εργασίας, από τα συνδικάτα και από την ανάγκη των εργαζομένων και των φτωχότερων στρωμάτων να αποκτήσουν δική τους πολιτική εκπροσώπηση.

Μετά το τέλος της δικτατορίας, ο Λούλα και το PT προσπάθησαν να οργανώσουν αυτή τη δυναμική σε πανεθνικό επίπεδο.

Οι πρώτες εκλογικές προσπάθειες δεν έφεραν τη νίκη.

Η πολιτική σύγκρουση όμως συνεχίστηκε και τελικά, το 2002, ο Λούλα κατάφερε να εκλεγεί πρόεδρος.

Η άνοδός του στην εξουσία είχε ιδιαίτερη συμβολική σημασία.

Ένας άνθρωπος που προερχόταν από την εργατική τάξη, που είχε εργαστεί σε εργοστάσιο και είχε συνδεθεί με τους αγώνες των συνδικάτων, βρέθηκε στην κορυφή του πολιτικού συστήματος μιας από τις μεγαλύτερες χώρες του κόσμου.

Για εκατομμύρια ανθρώπους που μέχρι τότε έβλεπαν την πολιτική ως υπόθεση των ισχυρών, αυτή η εξέλιξη είχε ένα ιδιαίτερο βάρος.

Κοινωνική πολιτική και αναδιανομή Η κυβέρνηση Λούλα προσπάθησε να συνδέσει την οικονομική ανάπτυξη με πολιτικές κοινωνικής προστασίας.

Αυξήθηκε ο κατώτατος μισθός, ενισχύθηκαν προγράμματα κοινωνικής πρόνοιας και εφαρμόστηκαν πολιτικές που στόχευαν στη στήριξη των φτωχότερων οικογενειών.

Στις φαβέλες και στις περιοχές όπου η φτώχεια ήταν καθημερινότητα, κατευθύνθηκαν σημαντικοί πόροι για στέγαση, υποδομές και κοινωνική στήριξη.

Τα αποτελέσματα αυτών των πολιτικών αποτυπώθηκαν σε μια σειρά από κοινωνικούς δείκτες.

Ο παιδικός υποσιτισμός μειώθηκε σημαντικά, ενώ εκατομμύρια άνθρωποι βγήκαν από την ακραία φτώχεια.

Το 2010, το Παγκόσμιο Επισιτιστικό Πρόγραμμα αναγνώρισε τον Λούλα ως «Παγκόσμιο Πρωταθλητή στον αγώνα κατά της πείνας». Για ένα μεγάλο κομμάτι της βραζιλιάνικης κοινωνίας, η αλλαγή δεν ήταν θεωρητική.

Ήταν κάτι που μπορούσε να φανεί στο τραπέζι μιας οικογένειας, στη δυνατότητα ενός παιδιού να μορφωθεί, στη βελτίωση της κατοικίας, στην πρόσβαση σε βασικές υπηρεσίες και στην αίσθηση ότι το κράτος μπορούσε, έστω και με περιορισμένο τρόπο, να λειτουργήσει υπέρ εκείνων που μέχρι τότε βρίσκονταν στο περιθώριο.

Κατά τη δεύτερη θητεία του, η Βραζιλία συνέχισε να αναπτύσσεται και η κοινωνική κινητικότητα ενισχύθηκε.H μεσαία τάξη αυξήθηκε σημαντικά και πάνω από 20 εκατομμύρια άνθρωποι βγήκαν από την ακραία φτώχεια. Ο Λούλα μετατράπηκε έτσι σε πολιτικό σύμβολο για μεγάλα τμήματα των φτωχών και εργατικών στρωμάτων.

Όχι επειδή εξαφανίστηκαν οι κοινωνικές αντιθέσεις, αλλά επειδή για πρώτη φορά πολλοί άνθρωποι που είχαν συνηθίσει να αντιμετωπίζονται ως αόρατοι αισθάνθηκαν ότι η δική τους ζωή βρισκόταν στο επίκεντρο της πολιτικής συζήτησης.

Η σύγκρουση με τη δεξιά Αυτή ακριβώς η διάσταση είναι που κάνει την ιστορία της Βραζιλίας τόσο σημαντική.

Η πολιτική δεν είναι μόνο υπόθεση προσώπων και εκλογικών αναμετρήσεων.

Είναι και υπόθεση κοινωνικών συσχετισμών.

Όταν ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας διεκδικεί μεγαλύτερο μερίδιο από τον πλούτο, την εκπαίδευση, την υγεία, την κατοικία και την πολιτική εξουσία, τότε αναπόφευκτα συγκρούεται με τα συμφέροντα εκείνων που έχουν συνηθίσει να κατέχουν τα περισσότερα.

Η επιστροφή της δεξιάς και ιδιαίτερα η άνοδος του Ζαΐρ Μπολσονάρο δεν μπορεί επομένως να ιδωθεί μόνο ως αποτέλεσμα μιας εκλογικής συγκυρίας.

Ήταν μέρος μιας ευρύτερης κοινωνικής και πολιτικής σύγκρουσης. Ο Λούλα δεν μπορούσε να διεκδικήσει τρίτη συνεχόμενη θητεία και ταυτόχρονα ενισχύθηκαν οι δυνάμεις της ακροδεξιάς, μαζί με τμήματα του στρατιωτικού και συντηρητικού κατεστημένου.

Όταν ο Λούλα ανακοίνωσε την πρόθεσή του να διεκδικήσει ξανά την προεδρία, βρέθηκε αντιμέτωπος με μια σειρά από κατηγορίες διαφθοράς.

Ακολούθησε η φυλάκισή του για 579 ημέρες.

Αργότερα αφέθηκε ελεύθερος και οι καταδίκες του ανατράπηκαν.

Το 2018 ο Ζαΐρ Μπολσονάρο εξελέγη πρόεδρος.

Η περίοδος που ακολούθησε χαρακτηρίστηκε από έντονη πολιτική πόλωση και βαθιά κοινωνική αντιπαράθεση.Στην περιοδο αυτη υ[ηρξαν περικοπές στην πρόσβαση των φτωχότερων στην εκπαίδευση, αύξηση της αστυνομικής βίας απέναντι στις μαύρες κοινότητες, εκρηκτική αύξηση της επισιτιστικής ανασφάλειας και μια εξαιρετικά προβληματική διαχείριση της πανδημίας.

Την ίδια περίοδο, η Βραζιλία βρέθηκε αντιμέτωπη με υψηλό πληθωρισμό, ενώ η περιβαλλοντική καταστροφή στον Αμαζόνιο εντάθηκε σημαντικά.Η μέση αποψίλωση του Αμαζονίου αυξήθηκε κατά 75% σε σχέση με την προηγούμενη δεκαετία.

Η επιστροφή του Λούλα Η κοινωνική διάσταση αυτής της περιόδου είναι κρίσιμη.

Η ακροδεξιά δεν αντλεί δύναμη μόνο από τον φόβο ή από την πολιτική προπαγάνδα.

Μπορεί να αναπτύσσεται όταν η κοινωνία είναι απογοητευμένη, όταν η οικονομική ανασφάλεια μεγαλώνει, όταν οι άνθρωποι αισθάνονται ότι οι θεσμοί δεν τους εκπροσωπούν και όταν η οργή μετατρέπεται σε πολιτικό εργαλείο.

Σε τέτοιες συνθήκες, η επίθεση απέναντι στην Αριστερά παρουσιάζεται ως λύση, ενώ στην πραγματικότητα συχνά κρύβει μια προσπάθεια να διατηρηθούν ή να ενισχυθούν οι υπάρχοντες κοινωνικοί συσχετισμοί.

Η επιστροφή του Λούλα στην προεδρία το 2022 ήρθε μέσα σε αυτό το κλίμα.

Η νίκη του δεν ήταν απλώς μια εκλογική επικράτηση απέναντι στον Μπολσονάρο.

Ήταν η έκφραση μιας κοινωνίας που είχε ζήσει την πανδημία, την πείνα, την οικονομική ανασφάλεια και τη βαθιά πολιτική πόλωση και που αναζητούσε διαφορετική κατεύθυνση.

Ο ίδιος ο Λούλα έθεσε στο επίκεντρο της πολιτικής του τη φτώχεια και την κοινωνική προστασία, δηλώνοντας χαρακτηριστικά ότι στόχος του ήταν «να δει τους ανθρώπους να τρώνε ξανά, να σπουδάζουν ξανά, να χαμογελούν ξανά». Η μάχη για την κοινή γνώμη Η σύγκρουση όμως δεν περιορίστηκε στις κάλπες.

Η πολιτική αντιπαράθεση στη Βραζιλία συνδέθηκε με τα μέσα ενημέρωσης, τα κοινωνικά δίκτυα, την οικονομική ισχύ, τις πολιτικές οικογένειες και τη διαμόρφωση της κοινής γνώμης.

Υπήρξε αντι-αριστερή προπαγάνδα.

Η τηλεόραση είχε καίρια συμβολή με τηλεοπτικά μέσα και δημοφιλείς σειρές στη διαμόρφωση πολιτικών αντιλήψεων, καθώς και επιθέσεις που δέχθηκε ο Λούλα και το πολιτικό του περιβάλλον.

Όλα αυτά δείχνουν κάτι που συχνά ξεχνάμε όταν μιλάμε για δημοκρατία: η εξουσία δεν βρίσκεται μόνο μέσα στο κοινοβούλιο ή στο προεδρικό μέγαρο.

Βρίσκεται και στην οικονομία, στα μέσα ενημέρωσης, στους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους, στους μηχανισμούς ενημέρωσης και διαμόρφωσης της κοινής γνώμης.

Η πολιτική ισότητα είναι επομένως πολύ πιο δύσκολη από την τυπική ισότητα της ψήφου.

Ένας φτωχός και ένας δισεκατομμυριούχος μπορεί να έχουν από μία ψήφο, όμως δεν διαθέτουν τις ίδιες δυνατότητες να επηρεάσουν την κοινωνία, τα μέσα ενημέρωσης ή την οικονομία.

Πέρα από την εκλογική νίκη Και αυτή είναι ίσως η σημαντικότερη πλευρά της βραζιλιάνικης εμπειρίας.

Η κυβέρνηση ενός προοδευτικού ή αριστερού κόμματος μπορεί να βελτιώσει ουσιαστικά τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων, αλλά δεν μπορεί από μόνη της να καταργήσει τις κοινωνικές τάξεις, την οικονομική ανισότητα ή τη συγκέντρωση του πλούτου.

Για να αλλάξει πραγματικά ένας κοινωνικός συσχετισμός, χρειάζεται οργανωμένη κοινωνία, ισχυρό εργατικό κίνημα, κοινωνικοί αγώνες και συμμετοχή των ίδιων των ανθρώπων που πλήττονται από τις ανισότητες.

Η ιστορία του Λούλα έχει αξία ακριβώς επειδή δείχνει αυτή τη σχέση ανάμεσα στην κοινωνική οργάνωση και την πολιτική εξουσία. Ο Λούλα δεν ξεκίνησε ως πολιτικός επαγγελματίας.

Ξεκίνησε ως εργάτης και συνδικαλιστής, μέσα από έναν κόσμο όπου οι άνθρωποι έπρεπε να παλέψουν συλλογικά για να ακουστούν.

Η πολιτική του διαδρομή έγινε δυνατή επειδή υπήρχε πίσω της μια κοινωνική βάση.

Και αυτή η κοινωνική βάση ήταν που επέτρεψε στο PT να μετατραπεί από ένα νέο εργατικό κόμμα σε κεντρική δύναμη της βραζιλιάνικης πολιτικής.

Μια μάχη που συνεχίζεται Γι’ αυτό και η ιστορία της Βραζιλίας δεν πρέπει να διαβάζεται σαν μια απλή ιστορία διαδοχής προέδρων.

Είναι μια ιστορία σύγκρουσης ανάμεσα σε διαφορετικά κοινωνικά συμφέροντα.

Είναι η σύγκρουση ανάμεσα σε εκείνους που θεωρούν την κοινωνική ανισότητα φυσιολογική και σε εκείνους που απαιτούν αναδιανομή του πλούτου.

Ανάμεσα σε εκείνους που αντιμετωπίζουν την υγεία, την παιδεία, τη στέγαση και την τροφή ως εμπορεύματα και σε εκείνους που τα θεωρούν κοινωνικά δικαιώματα.

Ανάμεσα σε μια πολιτική που προστατεύει τα προνόμια των λίγων και σε μια πολιτική που επιχειρεί να ανοίξει χώρο για τους πολλούς.

Η περίπτωση του Λούλα δείχνει επίσης ότι η Αριστερά δεν μπορεί να περιορίζεται στη διαχείριση της εξουσίας.

Όσο σημαντικές κι αν είναι οι κοινωνικές πολιτικές, η πραγματική αλλαγή απαιτεί να αλλάζουν οι ίδιοι οι συσχετισμοί που παράγουν την ανισότητα.

Απαιτεί οργάνωση στους χώρους εργασίας, κοινωνική αλληλεγγύη, διεκδικήσεις από τα κάτω και πολιτική συμμετοχή που δεν εξαντλείται κάθε τέσσερα χρόνια μπροστά στην κάλπη.

Η δημοκρατία δεν είναι μόνο η δυνατότητα να επιλέγουμε κυβέρνηση.

Είναι και η δυνατότητα της κοινωνίας να παρεμβαίνει καθημερινά στο πώς παράγεται και πώς μοιράζεται ο πλούτος. Η Βραζιλία παραμένει μια χώρα με τεράστιες αντιθέσεις.

Μια χώρα με τεράστιο πλούτο και ταυτόχρονα εκατομμύρια ανθρώπους που παλεύουν για τα βασικά.

Μια χώρα με τεράστιες δυνατότητες και ταυτόχρονα βαθιές κοινωνικές ανισότητες.

Η πολιτική διαδρομή του Λούλα δεν έλυσε αυτές τις αντιθέσεις.

Τις έκανε όμως ορατές και έδειξε ότι η φτώχεια δεν είναι φυσικό φαινόμενο, ούτε αναπόφευκτη μοίρα.

Είναι αποτέλεσμα πολιτικών και οικονομικών επιλογών και, επομένως, μπορεί να αμφισβητηθεί.

Αυτό είναι και το βαθύτερο πολιτικό μήνυμα της βραζιλιάνικης εμπειρίας.

Η πραγματική δημοκρατία δεν μετριέται μόνο από το ποιος κερδίζει τις εκλογές.

Μετριέται από το αν οι άνθρωποι που παράγουν τον πλούτο μιας κοινωνίας μπορούν να έχουν λόγο για το πώς αυτός ο πλούτος κατανέμεται.

Μετριέται από το αν ένα παιδί γεννιέται με δικαίωμα στη μόρφωση, στην υγεία και στην αξιοπρεπή ζωή ή αν η μοίρα του καθορίζεται από την οικονομική θέση της οικογένειάς του.

Και τελικά, η ιστορία του Λούλα έχει σημασία όχι επειδή ένας άνθρωπος από το εργοστάσιο έγινε πρόεδρος.

Έχει σημασία επειδή εκατομμύρια άνθρωποι που για χρόνια θεωρούνταν πολιτικά αόρατοι κατάφεραν να διεκδικήσουν χώρο στην εξουσία. Και όσο οι κοινωνικές ανισότητες παραμένουν, η μάχη για αυτόν τον χώρο δεν τελειώνει ποτέ.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους