Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μερικές σκέψεις πάνω στη χτεσινή ήττα. -Ο κόσμος δεν έχει πλέον υπομονή, και αυτό δεν το αναφέρω σαν κάτι απαραίτητα αρνητικό.

Αν υποθέσουμε ότι ο πυρήνας που ακολουθεί την ομάδα είναι ο ίδιος με αυτόν των αρχών των 00s, οι ηλικίες είναι διαφορετικές, οι ανάγκες είναι διαφορετικές και ο μπασκετικός ΠΑΟ δουλεύει ως μια διαδικασία χαλάρωσης και εκτόνωσης.

Εδώ μπαίνει και άλλος ένας παράγοντας.

Με το γήπεδο εν πολλοίς να έχει μετατραπεί σε πεδίο δράσης των socialites, όλη η κριτική του μπάσκετ έχει μεταφερθεί στο διαδίκτυο.

Ως αποτέλεσμα, σε κάθε ήττα συσσωρεύεται τόνος οργής με τη μορφή δεδομένων και αυτό πλέον μπορεί να επηρεάσει περισσότερο σε βεβιασμένες αποφάσεις από ένα γιουχάισμα σε ένα ματς.

Αυτή η παράγραφος δεν είναι μια κατηγορία για τα χτεσινά σχόλια, και εμείς οι ίδιοι, εξάλλου, στο ίδιο μήκος κύματος κινηθήκαμε.

Αντίστοιχα και οι φίλοι του ΠΑΟΚ στο ίντερνετ θεωρούν ότι αν δεν κατακτήσουν το Europa με τις λιγότερες δυνατές ήττες (κάποιοι λιγότερο ψύχραιμοι θέλουν και triple crown), θα θεωρήσουν πλήρως αποτυχημένη τη χρονιά τους.

Αν βάλουμε στην εξίσωση και τις δεκάδες (πλέον δεν μπορούμε να τις μετρήσουμε) διαδικτυακές εκπομπές, μια Παρασκευή βράδυ γίνεται εφιάλτης για τον εργαζόμενο που θέλει να χαλαρώσει.

Αυτό είναι το 1ο κρατούμενο. -Δεύτερο κομμάτι που θέλω να θίξω. Στην Ευρώπη αυτή τη στιγμή υπάρχει ο Σλούκας στα 36 plus, ο Μίσιτς που είναι βετεράνος, ο Σατοράνσκι που χτύπησε χτες, και μετά μόνο Αμερικάνοι που κάνουν την ταυτότητα του μπάσκετ που παίζεται κάπως μονοσήμαντη.

Στα 00s μπορούσες να πάρεις την ελίτ των γκαρντ και να ξεχωρίσεις, έφτανε η μεταγραφή του Σπανούλη ή του Σλούκα από τον ένα σύλλογο στον άλλο για να αλλάξει τις δυναμικές.

Την τελευταία τριετία και κυρίως μετά το περσινό πείραμα είναι διαφορετικά τα προαπαιτούμενα.

Μεγάλα ρόστερ, αθλητικότητα, αυτοματισμοί με τους ψηλούς, αντοχή στο ξύλο και τον γρήγορο ρυθμό.

Η ομάδα του 09 έπαιζε με ροτέισον 8-9 παικτών (12ος ο Σάκοτα), τώρα ψάχνουμε χώρο για να παίξει ο Σλούκας ή ο Ντίνος και είναι λογικό.

Επομένως, ο Ζοτς έχει να απαντήσει σε προκλήσεις που δεν είχε πάντα τη λύση, ειδικά τα τελευταία χρόνια με την Παρτιζάν.

Υπάρχει σίγουρα μεγάλο μπέρδεμα στο ροτέισον και στο ρόστερ της ομάδας, ειδικά με τις επιστροφές όλων των παικτών.

Υπάρχει η άποψη ότι δεν πρόκειται να βγει σε καλό η ύπαρξη παικτών στην ίδια θέση, υπάρχει η άποψη ότι ο Ζοτς μπορεί να προσαρμόσει τα σχήματα.

Ο χρόνος προσαρμογής τελειώνει... -Και κάτι τελευταίο, νιώθω ότι από την επιστροφή του ΠΑΟ στην κορυφή και μετά λείπει ελαφρώς το grit από τους παίκτες, δηλαδή η αγριάδα, η δίψα και η αμυντική αυτοθυσία.

Ένα από τα κακά της περιόδου Αταμάν είναι ότι η ταυτότητα του ΠΑΟ έγινε από ομάδα της άμυνας σε ομάδα της επίθεσης.

Στα glory days ο ΠΑΟ ήταν αμυντική ομάδα κυρίως.

Σε μια από τις καλύτερες εμφανίσεις της ιστορίας του, ο ΠΑΟ στη Σιένα σκόραρε μόλις 72 πόντους, αλλά η Σιένα έμεινε στους 53. Χρειάζεται δουλειά και ιδρώτας για να ξανακερδηθεί αυτό. Παραμένουμε δίπλα στην ομάδα και περιμένουμε.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους