Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αλήθεια Ειναι του Δημήτρη Δημητριάδη σε σκηνοθεσία Γρήγορη Καραντινακη. Με τον Δημήτρη Δημητριάδη γνωριζόμαστε χρόνια.

Δεν κάνουμε παρέα όμως έχουμε βρεθεί σε κοινά τραπέζια είτε μέσω του Δημήτρη Ταρλοου με τον οποίο έχουμε και οι δύο συνεργαστεί είτε μέσω του Στέλιου Κρασσανακη και του Μάριου Βαζαίου που πάλι έχουμε συναντηθεί και μέσω των σκηνοθεσιων του ή με το Φεστιβάλ του Πύργου Βαζαιου στην Νάξο Το Πεθαίνω σαν χώρα, η Λήθη, ο Θερισμος, η Ζαλη των Ζώων πριν την Σφαγή, ο Τόκος , είναι έργα εμβληματικά για το νέο ελληνικό Θέατρο κουβαλώντας ένα ιδιαίτερο στίγμα γραφής και προβληματισμού.

Η πένα του κουβαλά σκληραδα, κυνισμό, όπως και μια ιδιαίτερη μουσικότητα στον συνδιασμό των λέξεων και τον νοημάτων.

Σαν τον εντομολόγο που βάζει το νυστέρι στην κοιλιά της κατσαριδας και βλέπει με ικανοποίηση να αποκαλύπτονται οι εκκρίσεις του εντόμου.

Έτσι εγώ παρομοιάζω το βλέμμα το Δημητριάδη πάνω στην ανθρώπινη ψυχή Στην Πλυφα δεν είχα ξαναπάει.

Ο θεατρικός χώρος σε μια αυλή εργοστασίου, βρίσκεται σε μια κάθετο στην οδό Κορυτσάς στο Βοτανικό ήταν ένας χώρος που άκουγα χρόνια αλλά δεν μου είχε προκύψει ποτέ η ευκαιρία.

Το έργο του " Αλήθεια Είναι " έχει ίσως την πιο προσβάσιμη γλώσσα από τα κείμενα του Δημητριάδη.

Ενώ έχει ευτυχήσει να συναντήσει την εξαιρετικη σκηνοθεσία του Γρηγόρη Καραντινακη . Δύο γονείς Ένας απών γιος . Οι δύο γονείς που δεν έχουν αποδεχτεί την αλήθεια του γιου τους και αποκαλύπτεται ότι έχουν συντελέσει με κάποιον τρόπο στην "τιμωρία" του γιου τους.

Κουβαλώντας το βάρος της Αμαρτίας, της Αρνησης, Απορίας, Απόγνωσης, Αγανάκτησης, Αλήθειας και μη Αλήθειας. (τα κεφάλαια Άλφα δεν είναι τυχαία μιας και αποτελούν οι κειαρισμοι λέξεων και τα αρχγικα γραμμάτων μέρος του κώδικα της γραφής του Δημητριάδη). Δύο εξαιρετικοί ηθοποιοί, ο Γιάννης Δρακόπουλος και η Ηρώ Κισσανδρακη μέσα σε ένα αφαιρετικό τοπίο κουζίνας, με ένα τηλέφωνο, ένα τρανζίστορ, τσιγάρα καπνό μια φιάλη οξυγονου και ένα λαμπατερ για 80 λεπτά δίνουν ρεσιτάλ αφαίρεσης, έντασης, εξομολόγησης και μοναξιάς. Υπέροχοι Ιδιαίτερο το ηχητικό τοπίο που σαν κύμα ακολουθεί τους ήρωες στον πιο αβάσταχτο βυθό.

Για μένα ειναι η πιο ώριμη και αληθινή θεατρική δουλειά του Γρηγόρη Καραντινακη.

Με τόσο καθαρές γραμμές, χωρίς μελο.

Όμως καταφέρνει και ξεγυμνωνει ολα τα διλήμματα που διαπραγματεύεται το έργο δείχνοντας έως και κατανόηση και συμπονια στην απόλυτη φρίκη.

Να το δείτε.

Και αν είστε γονείς να το ξαναδείτε.

Και μετά να πάτε σπίτι και να πάρετε το παιδί σας αγκαλιά και να του πείτε "Σ' αγαπώ ." Αγάπη ωρε

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους