Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Απόλυτη Ιστορική Χειραγώγηση (Gaslighting): Όταν η Αυτοκρατορία Χρησιμοποιεί ένα Μαύρο Πρόσωπο για να Καλύψει την Υπεροχή των Λευκών Του Andrew Tuley, Παναφρικανιστή, Φιλοσόφου, Θεολόγου, Ανθρωπιστή και Στρατηγικού Αναλυτή Παγκόσμιας Υγείας. «Η Ρωσία, η Κίνα και το Ιράν, μαζί με άλλους, ζητούν τρισεκατομμύρια σε αποζημιώσεις από τους Βρετανούς φορολογούμενους... και η κυβέρνηση των Εργατικών απέχει από την ψηφοφορία! Η Βρετανία ηγήθηκε του αγώνα για τον τερματισμό της δουλείας.

Γιατί ο εκπρόσωπος του Στάρμερ δεν καταψήφισε αυτή την πρόταση; Άγνοια... ή δειλία; Δεν θα έπρεπε να πληρώνουμε για ένα έγκλημα που βοηθήσαμε να εξαλειφθεί και κατά του οποίου εξακολουθούμε να αγωνιζόμαστε σήμερα». — Kemi Badenoch (@KemiBadenoch), 26 Μαρτίου 2026 Αυτό δεν είναι απλώς ένα tweet.

Είναι μια πολιτική τεχνική, την οποία το βρετανικό κράτος τελειοποίησε σε βάθος 400 ετών.

Όταν μια Μαύρη Βρετανίδα, γεννημένη στη Νιγηρία —η οποία μάλιστα ηγείται του Συντηρητικού Κόμματος— επιστρατεύεται για να υπερασπιστεί το αδικαιολόγητο, δηλαδή την αυτοκρατορία, αντί να το κάνει κάποιος λευκός Βρετανός, αυτό δεν συνιστά πρόοδο.

Πρόκειται για το τελικό και πιο εξελιγμένο στάδιο της αυτοκρατορικής διαχείρισης: η αυτοκρατορία δεν χρειάζεται πλέον να μιλάει η ίδια για τον εαυτό της.

Έχει μάθει στους αποικιοκρατούμενους να μιλούν για λογαριασμό της.

Πρόκειται για την απόλυτη ιστορική χειραγώγηση (gaslighting). I. Η Λογική Κριτική: Η Πλάνη της Ψευδούς Απαλλαγής Η λογική της Badenoch καταρρέει κάτω από το ίδιο της το βάρος.

Το επιχείρημά της βασίζεται σε μια απλή, απατηλή εξίσωση: Κατάργηση = Απαλλαγή.

Λογικά, πρόκειται για την πλάνη της «στρατηγικής εξόδου». Ένας κλέφτης δεν μπορεί να επικαλείται την αθωότητά του επειδή κάποια στιγμή σταμάτησε να κλέβει, αφού όμως είχε ήδη αδειάσει το χρηματοκιβώτιο και είχε χτίσει μια έπαυλη με τα κλοπιμαία. Η Βρετανία δεν κατάργησε τη δουλεία από θέση ηθικής καθαρότητας.

Την κατάργησε αφού, επί 250 χρόνια, το εμπόριο ανθρώπων —κρατικά υποστηριζόμενο, εγκεκριμένο από το Στέμμα και επιβεβλημένο από το Ναυτικό— είχε μετατρέψει το Λονδίνο στο οικονομικό κέντρο του κόσμου. Ο Νόμος περί Κατάργησης της Δουλείας του 1833 δεν ήταν μια φιλανθρωπική πράξη.

Ήταν μια κρατική διάσωση επιχειρήσεων ύψους 20 εκατομμυρίων λιρών —ποσό που αντιστοιχούσε στο 40% του εθνικού προϋπολογισμού της εποχής—, τα οποία δόθηκαν όχι στους σκλαβωμένους, των οποίων οι ζωές είχαν κλαπεί, αλλά στους ιδιοκτήτες σκλάβων ως αποζημίωση για την απώλεια της «περιουσίας» τους.

Το χρέος για εκείνη τη διάσωση ήταν τόσο τεράστιο, που οι Βρετανοί φορολογούμενοι —συμπεριλαμβανομένης της γενιάς «Windrush» και των απογόνων των σκλαβωμένων ανθρώπων— συνέχιζαν να πληρώνουν τόκους γι’ αυτό μέχρι το 2015.

Το να ισχυρίζεται κανείς ότι εκείνη η πράξη «σβήνει το χρέος» δεν αποτελεί ιστορική αλήθεια.

Είναι λογιστική απάτη. II. Η Φιλοσοφική Κριτική: Η Εφεύρεση της «Λευκότητας» και η Χρήση της «Μαυρότητας» Για να κατανοήσουμε γιατί μια γυναίκα γεννημένη στη Νιγηρία υπερασπίζεται αυτό το σύστημα, πρέπει να καταλάβουμε τι ακριβώς εφηύρε το σύστημα αυτό.

Η «λευκότητα» δεν ήταν ποτέ χρώμα δέρματος.

Ήταν ένα βρετανικό νομικό κατασκεύασμα.

Η αγγλοσαξονική άρχουσα ελίτ της Βρετανίας δεν θεωρούσε τους Ιρλανδούς, τους Ιταλούς ή τους Εβραίους ως «λευκούς». Επί αιώνες, οι Ιρλανδοί περιγράφονταν —τόσο στη βρετανική νομοθεσία όσο και στον Τύπο— ως άγριοι, πιθηκόμορφοι και κατώτεροι.

Αργότερα, η έννοια της «λευκότητας» επεκτάθηκε στις αποικίες ως εργαλείο διακυβέρνησης: προσέφεραν στους φτωχούς Ευρωπαίους ένα μικρό «ψυχολογικό μισθό» ανωτερότητας, ώστε να τους αποτρέψουν από το να ενωθούν με τους σκλαβωμένους Αφρικανούς εναντίον της τάξης των φυτειούχων.

Αυτός είναι ο φιλοσοφικός πυρήνας του βρετανικού ρατσισμού: δεν πρόκειται για απλή προκατάληψη, αλλά για ιεραρχία.

Και η ιεραρχία απαιτεί διαχειριστές.

Στο αποικιακό γραφείο στο Λάγος, οι Βρετανοί δεν ασκούσαν άμεση διακυβέρνηση.

Εφάρμοζαν την «Έμμεση Διακυβέρνηση» (Indirect Rule): ανέδειξαν μια τοπική ελίτ, την εκπαίδευσαν σε βρετανικά σχολεία, της απένειμαν βρετανικούς τίτλους και τη χρησιμοποίησαν για να διαχειριστεί την εκμετάλλευση του ίδιου της του λαού.

Φιλοσοφικά, το tweet της Badenoch αποτελεί μια μορφή «Έμμεσης Διακυβέρνησης» για τον 21ο αιώνα.

Όταν τα εγκλήματα της αυτοκρατορίας γίνονται τόσο αδικαιολόγητα που δεν μπορούν πλέον να υπερασπιστούν από ένα «λευκό πρόσωπο», το σύστημα προβάλλει ένα «μαύρο πρόσωπο» για να μεταφέρει το ίδιο μήνυμα.

Αυτό παρέχει τη δυνατότητα για «εύλογη άρνηση» (plausible deniability): Πώς θα μπορούσε η Βρετανία να είναι ρατσιστική, όταν το λέει μια μαύρη γυναίκα; Πρόκειται για την εργαλειοποίηση της εκπροσώπησης με σκοπό την προστασία της δομής. III. Η Ψυχολογική Κριτική: Το Αποικιακό «Σύνδρομο της Στοκχόλμης» ως Μέθοδος Διακυβέρνησης Ψυχολογικά, αυτή είναι η πιο επιζήμια κληρονομιά της αυτοκρατορίας: το αποικιοποιημένο μυαλό, το οποίο αναζητά επιβεβαίωση μετατρεπόμενο στον τέλειο εκτελεστή της κοσμοθεωρίας του αποικιοκράτη. Ο Frantz Fanon το περιέγραψε ως «Μαύρο Δέρμα, Λευκές Μάσκες». Το αποικιοκρατούμενο υποκείμενο διδάσκεται ότι το να είναι κανείς ευφυής, αξιόπιστος και Βρετανός, σημαίνει να βλέπει τον κόσμο μέσα από τα μάτια της αυτοκρατορίας που κάποτε υπέταξε τους προγόνους του.

Τι θα μπορούσε να είναι πιο αποτελεσματικό σε ψυχολογικό επίπεδο από το να βλέπεις έναν απόγονο εκείνων που υπήρξαν θύματα απαγωγής και υποδούλωσης να στέκεται στη μητρόπολη της αυτοκρατορίας, υποστηρίζοντας ότι οι θύτες δεν οφείλουν τίποτα; Αυτό στέλνει ένα μήνυμα σε κάθε μαύρο παιδί στη Βρετανία: «Ο πόνος σου δεν είναι πραγματικός, εκτός αν επικυρωθεί από την εξουσία». Και στη λευκή Βρετανία λέει: «Δεν χρειάζεται να νιώθετε ενοχές· βρήκαμε κάποιον από τους δικούς τους που σας απαλλάσσει». Το ψήφισμα του ΟΗΕ που η ίδια κατέκρινε —με τίτλο «Διακήρυξη για τη Διακίνηση Εσκλαβωμένων Αφρικανών και τη Φυλετική Υποδούλωση ως το Βαρύτερο Έγκλημα κατά της Ανθρωπότητας», το οποίο κατατέθηκε από την Γκάνα και υποστηρίχθηκε από 123 κράτη— δεν αξίωνε τρισεκατομμύρια.

Αξίωνε αναγνώριση. Η Βρετανία, η Πορτογαλία και η Ισπανία —οι αρχιτέκτονες αυτού του εμπορίου— απείχαν. Οι ΗΠΑ, η Αργεντινή και το Ισραήλ καταψήφισαν.

Η προσπάθεια της Μπάντενοκ να παρουσιάσει το ζήτημα ως συνωμοσία της Ρωσίας, της Κίνας και του Ιράν αποτελεί μια κλασική περίπτωση ψυχολογικής εκτροπής: μετατοπίζει τη συζήτηση από το ίδιο το έγκλημα στους ανθρώπους που διαμαρτύρονται γι’ αυτό. IV. Η Ηθική Κριτική: Το Οικοδόμημα της Βρετανίας Από ηθική άποψη, το...Αυτό είναι το τελικό κατηγορητήριο.

Δεν μπορείς να σχεδιάσεις το αρχιτεκτονικό πλάνο, να χτίσεις το σπίτι, να εισπράττεις ενοίκιο για κάθε δωμάτιο επί τρεις αιώνες, να του βάλεις φωτιά καθώς αποχωρείς για να εισπράξεις την ασφάλεια, και μετά να ισχυρίζεσαι ότι είσαι ο ήρωας επειδή κάλεσες την πυροσβεστική.

Το βρετανικό δίκαιο, μέσω των «Κωδίκων περί Σκλάβων» της Βιρτζίνια του 1705 και μιας εκατονταετίας αποικιακών νομοθετημάτων, κατέστησε το να είναι κανείς Μαύρος συνώνυμο με μια κληρονομική, μόνιμη κατάσταση «υπανθρώπου». Η Royal African Company (Βασιλική Αφρικανική Εταιρεία), υπό την ηγεσία του Δούκα της Υόρκης —του μελλοντικού Βασιλιά—, διακίνησε περισσότερους ανθρώπους ως εμπόρευμα από οποιαδήποτε άλλη οντότητα στην ιστορία.

Ο πλούτος που προήλθε από αυτό το σύστημα αποτελεί ακόμα τα θεμέλια του κεφαλαίου τραπεζών όπως η Barclays και η Lloyds, του χρηματοπιστωτικού κέντρου του Λονδίνου (City of London) και των μεγάλων εξοχικών κτημάτων της βρετανικής αριστοκρατίας.

Όταν η Μπάντενοχ (Badenoch) δηλώνει: «Δεν θα έπρεπε να πληρώνουμε για ένα έγκλημα που βοηθήσαμε να εξαλειφθεί», το «εμείς» αποτελεί ψέμα.

Το «εμείς» που το εξάλειψε ήταν το ίδιο «εμείς» που το δημιούργησε.

Και το «εμείς» από το οποίο ζητείται τώρα να πληρώσει, δεν καλείται να πληρώσει λόγω ενοχής.

Καλείται να πληρώσει για την αποκατάσταση.

Οι επανορθώσεις δεν είναι εκδίκηση.

Είναι αποκατάσταση.

Το βρετανικό κράτος δεν μπορεί να νίπτει τας χείρας του για τις παγκόσμιες φυλετικές συγκρούσεις.

Οι φωνές που ζητούν δικαιοσύνη έρχονται από το εσωτερικό του ίδιου του σπιτιού που εκείνο έχτισε.

Και το να τοποθετείς μια Μαύρη γυναίκα, γεννημένη στη Νιγηρία, στο παράθυρο —για να πει στον κόσμο ότι «δεν είναι κανείς μέσα»—, δεν αλλάζει το ποιος κατέχει τον τίτλο ιδιοκτησίας του σπιτιού.

Αποκαλύπτει απλώς πόσο απεγνωσμένα χρειάζεται ακόμα η Βρετανία την αυτοκρατορία για να επιβιώσει — ακόμα κι αν, για να το πετύχει αυτό, πρέπει πλέον να εμφανίζεται με ένα διαφορετικό πρόσωπο. Andrew Booby Tulej

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους