Original Post

Πλήρες Κείμενο:

”Μνήμη του λαού μου, σε λένε Πίνδο και σε λένε Άθω”. Εμείς, σε πείσμα των καιρών και των «εθιμοτυπικών» παρελάσεων και λογυδρίων των πολιτικάντηδων, είμαστε με τις παρελάσεις του λαού, που άρχισαν αυθόρμητα και λαϊκά, κόντρα στα κελεύσματα των κατακτητών.

Είμαστε με το αντιφασιστικό, αγωνιστικό και δημοκρατικό πνεύμα των Ελλήνων, όπως αυτό αποκρυσταλλώθηκε στην ιστορική μας συνέχεια, παρά το ότι πλέον οδηγούμαστε στη λήθη.

Είμαστε με την πατρίδα και το οικουμενικό δίκαιο.

Είμαστε με τους Κυπρίους που έτρεξαν αρματωμένοι στο μέτωπο, αφού, δεν ήξεραν αλλιώς.

Πάντοτε βίοι παράλληλοι.

Όσοι προσπαθούν να αποσυνδέσουν τα μεγαλοπρεπέστατα, ιστορικά ΟΧΙ τούτου του λαού, με τα εξίσου μεγαλοπρεπή ΟΧΙ της σύγχρονης ιστορίας του τόπου, έστω κι αν δεν εμπεριείχαν το αγωνιστικό σθένος μιας ένοπλης πάλης, δεν κατανοούν ότι η ιστορία γράφεται καθημερινά με τις πράξεις και τα λόγια μας.

Και ότι ο φασισμός θεριεύει κεκαλυμμένος, ντυμένος πολλές φορές την προβιά του "δημοκράτη". Καταγράφονται οι αντιδράσεις, οι μάχες που δίνονται αξιοπρεπώς, έστω κι αν δεν επιφέρουν τα αναμενόμενα, αλλά κι αυτές που δεν δίνονται καθόλου.

Καταγράφονται τα μικρά καθημερινά ΟΧΙ, οι προσωπικοί αγώνες, άσημων – αλλά τόσο σημαντικών - καθημερινών ηρώων που προτάσσουν τα στήθη τους στην όλη «περιρρέουσα ατμόσφαιρα» που θέλει να μας επιβάλλει την ήττα ως «κανονικότητα» μιας ανυπέρβλητης πραγματικότητας.

Που δεν αλλάζει από τα ίδια τα ενεργά υποκείμενα, που ορίζουν τη μοίρα τους, αλλά καθοδηγείται από μια απροσδιόριστη συστημική τυραννία.

Εξάλλου, στον ελλαδικό χώρο, η ελευθερία δεν νοηματοδοτείται με αντικειμενικούς όρους, αλλά συγκροτείται ως τρόπος και ως διαδικασία.

Και στην παροντική ιστορική συγκυρία, είμαστε διπλά σκλαβωμένοι! Σκοπός τους, είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα, να μειώσουν το αγωνιστικό φρόνημα και ήθος.

Αγνοώντας ότι και τότε, όπως και τώρα, υπήρχαν οι «συνετοί νοικοκυραίοι» που έβλεπαν τα του οίκου τους, δαχτυλοδείχνοντας «τρελούς». Ας επαναορίσουμε λοιπόν, το μέλλον μας, οικοδομώντας τον παροντικό συλλογικό μας βίο, με όλη αυτή την αντιστασιακή παράδοση που μας κληρονόμησαν.

Και με βαθιά συνείδηση του δημοκρατικής μας μοίρας, της τρυφερότητας που γεννά επαναστάσεις.

Όπως τραγούδισε κι ο Παντελής Θαλασσινός, ένας εκ των πιο άξιων συνεχιστών της δικής μας παράδοσης: Κι έτσι, όπως φεύγει ο ευαίσθητος Οκτώβρης/ μετά από βόλτα στην Ακρόπολη/ στο Λουμπαρδιάρη/ του Άϊ Δημήτρη ανήμερα/ την άλλη μέρα το πρωί θυμάται το σαράντα/ τη σχολική παρέλαση, τη μεθυσμένη μπάντα

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους