Ο ΠΑΟΚ βρήκε τον μπούσουλά του, όχι το μαγικό ραβδί! Το 3-1 απέναντι στην ΑΕΚ δεν έλυσε τα προβλήματα του ΠΑΟΚ, αλλά έδειξε έναν δρόμο που μέχρι τώρα ο Αλέσιο Λίσι δίσταζε να ακολουθήσει Ας μην...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μην κοροϊδευόμαστε. Ο ΠΑΟΚ δεν έγινε ξαφνικά υπερομάδα επειδή νίκησε την ΑΕΚ με 3-1. Όπως δεν ήταν για πέταμα μετά την ήττα από τον ΟΦΗ στο Παγκρήτιο.

Τα προβλήματά του παραμένουν, οι αδυναμίες του δεν εξαφανίστηκαν μέσα σε ενενήντα λεπτά και η ισορροπία που αναζητά ο Αλέσιο Λίσι δεν θα έρθει από τη μια μέρα στην άλλη.

Μόνο που τώρα υπάρχει κάτι διαφορετικό.

Ένας μπούσουλας.

Μια κατεύθυνση.

Ένα ποδοσφαιρικό σχέδιο πάνω στο οποίο μπορεί να δουλέψει.

Γιατί, κακά τα ψέματα, μέχρι το βράδυ της Τετάρτης ο ΠΑΟΚ έμοιαζε να ψάχνεται.

Να δοκιμάζει πράγματα χωρίς να βρίσκει σταθερά σημεία αναφοράς.

Να διαθέτει ποδοσφαιριστές με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, αλλά να μην καταφέρνει να τους αξιοποιήσει μαζί.

Ο δρόμος, πάντως, υπήρχε.

Ίσως δεν τον ακολούθησε νωρίτερα ο Λίσι από φόβο.

Ίσως επειδή ο Σιμόν Μπάνζα δεν ήταν ακόμη έτοιμος.

Πιθανότατα έπαιξαν ρόλο και τα δύο.

Το σημαντικό είναι ότι τώρα τον δοκίμασε.

Και πήρε μια απάντηση που δεν μπορεί να αγνοήσει.

Έχουμε μια τάση στο ελληνικό ποδόσφαιρο να ανακαλύπτουμε μαγικές συνταγές μετά από κάθε νίκη.

Χθες ήταν το 4-2-3-1, σήμερα το 4-4-2, αύριο μπορεί να είναι κάτι άλλο.

Αν υπήρχε ένα σύστημα που κερδίζει όλα τα υπόλοιπα, θα το έπαιζαν όλοι.

Τόσο απλά.

Η ουσία είναι να βρίσκεις τον σχηματισμό που αναδεικνύει τα καλά χαρακτηριστικά των ποδοσφαιριστών σου και, ταυτόχρονα, κρύβει όσο γίνεται τις αδυναμίες τους.

Αυτό προσπάθησε να κάνει ο Λίσι απέναντι στην ΑΕΚ.

Και, για πρώτη φορά, είδαμε έναν ΠΑΟΚ που έμοιαζε να γνωρίζει πού ακριβώς μπορεί να πληγώσει τον αντίπαλό του.

Το 4-4-2 δεν είναι... ανακάλυψη του αιώνα.

Το παίζει η ΑΕΚ του Νίκολιτς από την στιγμή που μπήκε στην ομάδα ο Βάργκα και έφτιαξε ένα σούπερ δίδυμο με τον Γιόβιτς, το χρησιμοποιεί ο Παναθηναϊκός με τους πολλούς ποιοτικούς επιθετικούς, μπορεί να το παίξει και ο ΠΑΟΚ.

Το θέμα δεν είναι οι αριθμοί στον πίνακα του προπονητή.

Είναι τι κάνουν οι παίκτες μέσα στο γήπεδο.

Με τον Μπάνζα και τον Εντιαγέ μαζί στην κορυφή, ο ΠΑΟΚ απέκτησε κάτι που δεν είχε δείξει σε τέτοιο βαθμό φέτος: παραγωγικότητα στην πρώτη ζώνη της πίεσης.

Οι δύο επιθετικοί έτρεξαν, ενόχλησαν, πίεσαν τους Βίντα και Ρέλβας, διεκδίκησαν μπάλες, ανάγκασαν τους αντιπάλους σε λάθη. Ο ΠΑΟΚ έχτισε επιθέσεις πάνω σε αυτή τη δουλειά, αντί να περιμένει διαρκώς από τους μέσους του να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις.

Και όσο ο Γιάκιτς με τον Σανταμαρία είχαν δυνάμεις και σωστές αποστάσεις, η ομάδα λειτουργούσε.

Για τον Σιμόν Μπάνζα δεν χρειάζεται να ανακαλύψουμε την Αμερική.

Τρία συνεχόμενα παιχνίδια, τρία γκολ.

Και μάλιστα με τρόπο που φωνάζει ότι πρόκειται για επιθετικό περιοχής.

Οι κινήσεις του, το πώς τοποθετεί το σώμα του, οι επαφές του με την μπάλα, το ένστικτο στο τελείωμα.

Όλα δείχνουν ποδοσφαιριστή άλλου επιπέδου.

Το γκολ απέναντι στην ΑΕΚ, από την εξαιρετική σέντρα του Τζόντζο Κένι, ήταν μια ακόμη επίδειξη αυτής της ποιότητας.

Κι όμως, έχω την αίσθηση ότι ο ΠΑΟΚ δεν έχει μάθει ακόμη να τον «ταΐζει μέσα στο κουτί». Δεν έχει βρει τους αυτοματισμούς, τις συνεργασίες, τις κινήσεις που θα του δίνουν περισσότερες μπάλες εκεί όπου μπορεί να κάνει τη μεγαλύτερη ζημιά.

Θα το βρει.

Τουλάχιστον, τώρα ξέρει τι ψάχνει.

Και δίπλα του υπάρχει ο Σεριφ Εντιαγέ.

Ένας ποδοσφαιριστής που δεν σταματά να τρέχει, να παλεύει, να πιέζει.

Που μπορεί να μην έχει την ίδια εκτελεστική ποιότητα με τον Μπάνζα, αλλά προσφέρει τόσα πολλά στο υπόλοιπο παιχνίδι.

Απέναντι στον Βίντα και τον Ρέλβας έδωσε αμέτρητες μάχες.

Κέρδισε αρκετές, έχασε άλλες, αλλά δεν σταμάτησε ούτε στιγμή.

Και στο τέλος βρήκε και το γκολ του, το κερασάκι σε μια σπουδαία προσωπική εμφάνιση.

Η αποθέωση που γνώρισε από την Τούμπα ήταν απολύτως δικαιολογημένη.

Εντός της ομάδας μιλούν με τα καλύτερα λόγια.

Ο ίδιος ο Μπάνζα παραδέχθηκε ότι του αρέσει να παίζει μαζί του. «Είναι επιθετικός και τον καταλαβαίνω περισσότερο», είπε.

Μια φράση που εξηγεί αρκετά για τη χημεία που μπορεί να αναπτυχθεί ανάμεσά τους.

Και για να καταλάβουμε το μέγεθος της νίκης, αρκεί να δούμε τι ακριβώς κατάφερε ο ΠΑΟΚ απέναντι στην πρωταθλήτρια.

Στα προηγούμενα 45 παιχνίδια της ΑΕΚ σε πρωτάθλημα και Κύπελλο, από την ημέρα που ανέλαβε ο Μάρκο Νίκολιτς, καμία ελληνική ομάδα δεν της είχε βάλει τρία γκολ στο ίδιο ματς.

Το έκανε ο ΠΑΟΚ.

Παράλληλα, η Ένωση γνώρισε την πρώτη εγχώρια ήττα της μετά το 0-1 από τον ΟΦΗ, τον περασμένο Ιανουάριο, επίσης για το Κύπελλο Ελλάδας.

Αυτά τα στοιχεία δίνουν ακόμη μεγαλύτερη αξία στο 3-1. Δεν μιλάμε για μια συνηθισμένη νίκη απέναντι σε έναν αντίπαλο που βρέθηκε σε κακή βραδιά. Ο ΠΑΟΚ είχε τις μεγάλες φάσεις στο πρώτο ημίχρονο, βρήκε το γκολ και ξόδεψε αρκετές προϋποθέσεις για να τελειώσει το παιχνίδι πολύ νωρίτερα.

Θα μπορούσε να έχει καθαρίσει την υπόθεση νίκη πριν από την ανάπαυλα.

Δεν το έκανε.

Και λίγο έλειψε να το πληρώσει.

Το γκολ του Γιόβιτς στο ξεκίνημα της επανάληψης ήταν κρύο.

Και αποκαλυπτικό.

Οι χαφ και το κέντρο άμυνας του ΠΑΟΚ, να με συγχωρέσετε για την έκφραση, «πέταξαν αετό». Ο Σέρβος φορ δεν θα συγχωρούσε τέτοιο δώρο.

Ακολούθησαν είκοσι λεπτά στα οποία ο ΠΑΟΚ ήταν στα σχοινιά. Η ΑΕΚ πήρε τον έλεγχο, τον έκλεισε πίσω, δημιούργησε ευκαιρίες και μπορούσε να προηγηθεί. Ο ΠΑΟΚ στάθηκε τυχερός που δεν δέχθηκε δεύτερο γκολ.

Εκεί φάνηκαν δύο πράγματα.

Το πρώτο είναι πόσο εύθραυστη παραμένει η ψυχολογία αυτής της ομάδας.

Ένα γκολ αρκούσε για να χαθούν οι αποστάσεις, η ηρεμία και η αυτοπεποίθηση που είχε χτίσει στο πρώτο ημίχρονο.

Το δεύτερο είναι ότι το 4-4-2 έχει απαιτήσεις. Μεγάλες.

Ειδικά από τους δύο κεντρικούς χαφ, που πρέπει να καλύπτουν πολύ χώρο, να διαβάζουν σωστά τις φάσεις και να αντέχουν στην πίεση.

Δεν είναι πανάκεια.

Το εφιαλτικό πρώτο εικοσάλεπτο της επανάληψης το απέδειξε. Ο ΠΑΟΚ, άλλωστε, έπαιξε για μεγάλα διαστήματα πίσω από την μπάλα, με την κατοχή της ΑΕΚ να βρίσκεται σταθερά πάνω από το 60%. Αν αυτό είναι το μοντέλο που θα επιλέξει, πρέπει να μάθει να υποφέρει χωρίς να καταρρέει.

Και πρέπει να το κάνει για περισσότερα από εξήντα λεπτά.

Δεν βλέπω γιατί ο ΠΑΟΚ δεν μπορεί να χτίσει πάνω σε αυτό το 4-4-2. Ο Χρήστος Ζαφείρης μπορεί να δει πώς έπαιξε ο Γιάκιτς, που έκανε εξαιρετικό παιχνίδι, και να καταλάβει τι ακριβώς απαιτεί η θέση.

Να αξιοποιήσει τις δυνατότητές του χωρίς να ξοδεύει άσκοπα δυνάμεις τρέχοντας παντού. Ο ΠΑΟΚ μπορεί να βρει χημεία στον άξονα.

Μπορεί να βρει καλύτερες αποστάσεις.

Μπορεί να μάθει να προστατεύει τα άκρα του και να εκμεταλλεύεται τις μεταβάσεις.

Και κυρίως, μπορεί να αξιοποιήσει δύο επιθετικούς που προσφέρουν ύψος, δύναμη και παρουσία μέσα στην αντίπαλη περιοχή. Ο Σόλα Σορετίρε είπε μετά το παιχνίδι ότι η ήττα από τον ΟΦΗ έφερε τους ποδοσφαιριστές πιο κοντά.

Ο ίδιος μπήκε από τον πάγκο, πέτυχε ένα πανέμορφο γκολ και εξήγησε πόσο σημαντικό ήταν για εκείνον, αλλά και για την ομάδα. Ο ΠΑΟΚ έδειξε αντίδραση.

Έδειξε χαρακτήρα.

Και είχε δίπλα του μια Τούμπα που δεν σταμάτησε να τον στηρίζει ακόμη και όταν η ΑΕΚ κυριαρχούσε.

Όμως η πραγματική πρόκληση αρχίζει τώρα.

Το 3-1 δεν πρέπει να γίνει άλλο ένα μεμονωμένο αποτέλεσμα που θα το θυμόμαστε σε λίγους μήνες αναρωτώμενοι γιατί δεν υπήρξε συνέχεια. Ο ΠΑΟΚ χρειάζεται να χτίσει πάνω σε αυτό.

Να βρει ρυθμό, να αντέξει ενεργειακά, να διατηρήσει τους ποδοσφαιριστές του υγιείς και να μάθει να διαχειρίζεται τα δύσκολα διαστήματα χωρίς να χάνει το μυαλό του. Ο ΠΑΟΚ δεν βρήκε το μαγικό ραβδί.

Βρήκε, όμως, τον μπούσουλά του.

Και αυτή την εποχή, για μια ομάδα που έμοιαζε να έχει χάσει τον δρόμο της, δεν είναι καθόλου μικρό πράγμα. Σουντουλίδης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους