ΤΑ ΤΑΞΙΔΙΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ ΜΟΥ! 45 χρόνια δουλειάς… και τώρα πρέπει να απολογούμαι γιατί ταξιδεύω! Φαίνεται ότι τα συχνά ταξίδια μου, τα οποία κατά καιρούς μοιράζομαι εδώ με φίλους...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κάποιοι μάλιστα αναρωτιούνται πώς γίνεται να ταξιδεύω τόσο συχνά και ταυτόχρονα να αφιερώνω χρόνο και δυνάμεις στην προστασία της Βλάχικης/Αρμανικής γλώσσας! Ας τους λύσω, λοιπόν, την απορία.

Με καλή διάθεση και λίγο χιούμορ! Επί 45 ολόκληρα χρόνια εργάστηκα ως αρχιτέκτονας μηχανικός, με μια μακρά και επιτυχημένη επαγγελματική διαδρομή στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Δημιούργησα, μελέτησα, κατασκεύασα, συνεργάστηκα, ταξίδεψα και εξακολουθώ να διατηρώ δεσμούς με τον επαγγελματικό μου χώρο.

Σήμερα, ως εργαζόμενος συνταξιούχος, έχοντας εκπληρώσει τις βασικές οικογενειακές και επαγγελματικές μου υποχρεώσεις, έχω την ευχέρεια να διαθέτω τον χρόνο μου όπως επιθυμώ και να απολαμβάνω τους καρπούς μιας ολόκληρης ζωής εργασίας.

Και πού ταξιδεύω; Πρόσφατα βρέθηκα στην Αμερική για έναν από τους πιο συγκινητικούς λόγους της ζωής μου: τη γέννηση της εγγονής μου, από την κόρη μου που ζει εκεί! Στη Βιέννη ζουν η άλλη μου κόρη και η άλλη μου εγγονή. Στην Ιταλία με συνδέει η βερονέζικη καταγωγή της συζύγου μου.

Και σε πολλές άλλες χώρες με οδηγούν οι επαγγελματικές μου δραστηριότητες, οι φιλίες και οι υποχρεώσεις μου στο European Bureau for Lesser Used Languages (EBLUL) και στο ευρωπαϊκό κίνημα προστασίας των γλωσσών.

Με άλλα λόγια, δεν ταξιδεύω για να αποδείξω κάτι σε κανέναν.

Ταξιδεύω γιατί έχω οικογένεια, φίλους, ενδιαφέροντα, υποχρεώσεις και, πάνω απ’ όλα, γιατί αγαπώ τη ζωή! Τα προσωπικά μου ταξίδια τα πραγματοποιώ με δικούς μου πόρους, αποκτημένους από την εργασία μου.

Δεν χρειάζομαι ούτε χορηγούς ούτε την έγκριση των αυτόκλητων ελεγκτών της προσωπικής μου ζωής.

Όσο για τη Βλάχικη/Αρμανική γλώσσα, η ενασχόλησή μου με αυτήν δεν υπήρξε ποτέ επάγγελμα, πηγή εισοδήματος ή μέσο προσωπικής προβολής.

Υπήρξε και παραμένει επιλογή ζωής.

Μια επιλογή που μου κόστισε πραγματικά.

Όχι μόνο σε χρήματα και χρόνο, αλλά και σε προσωπικές περιπέτειες, συκοφαντίες, αντιπαραθέσεις και δικαστικές διώξεις, μέχρι την αθώωσή μου στις 18 Δεκεμβρίου 2001.

Κι όμως, δεν μετάνιωσα ποτέ.

Αντιθέτως, τα ταξίδια μου με έκαναν να καταλάβω ακόμη περισσότερο την αξία της γλωσσικής και πολιτιστικής πολυμορφίας.

Γνώρισα λαούς που προστατεύουν τις γλώσσες τους, ακόμη και όταν τις μιλούν ελάχιστοι άνθρωποι.

Είδα πόσο φυσιολογικό θεωρείται αλλού αυτό που στην Ελλάδα εξακολουθεί να προκαλεί σε ορισμένους αδικαιολόγητους φόβους.

Και επιτρέψτε μου μια τελευταία, κάπως σκωπτική παρατήρηση: Ύστερα από 45 χρόνια δουλειάς, ελπίζω να μου αναγνωρίζεται τουλάχιστον το δικαίωμα να επισκέπτομαι τα εγγόνια μου χωρίς να χρειάζομαι ταξιδιωτική άδεια από τους αυτόκλητους θεματοφύλακες της βλάχικης ελληνικότητας! Θα ήθελα, πάντως, να δείχναμε όλοι την ίδια περιέργεια για το μέλλον της γλώσσας των προγόνων μας που δείχνουν κάποιοι για τα αεροπορικά μου εισιτήρια! Γιατί, στο τέλος της ημέρας, υπάρχει κάτι πολύ σημαντικότερο από το πόσες χώρες έχω επισκεφθεί.

Τα δικά μου ταξίδια κάποτε θα τελειώσουν.

Εκείνο που θέλω είναι να μη σταματήσει μαζί με τη γενιά μας και το ταξίδι της Αρμανικής γλώσσας προς τις επόμενες γενιές.

Και γι’ αυτό θα συνεχίσω να ταξιδεύω, να εργάζομαι και να αγωνίζομαι όσο μου το επιτρέπουν οι δυνάμεις μου. BUNAVÄ DZUUA,τουτεστιν ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΣΑΣ!!!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους