Ο Άδωνις Γεωργιάδης μετατρέπει την ψυχική υγεία σε φαρσοκωμωδία. Είδα στο Netflix ένα ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ, το «Paralyzed by Hope», για τη διάσημη Αμερικανίδα stand-up comedian Maria Bamford. Το...
Ο Άδωνις Γεωργιάδης μετατρέπει την ψυχική υγεία σε φαρσοκωμωδία. Είδα στο Netflix ένα ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ, το «Paralyzed by Hope», για τη διάσημη Αμερικανίδα stand-up comedian Maria Bamford.
Το παρακολούθησα έχοντας στο μυαλό μου το νομοσχέδιο για την ψυχική υγεία που έρχεται αύριο προς ψήφιση στη Βουλή και το φέρνει ο πλέον άσχετος με το αντικείμενο υπουργός, ο Άδωνις Γεωργιάδης. Η Μπάνφορντ χρησιμοποιεί ως εργαλείο της τέχνης της τις δικές της ψυχικές της διαταραχές.
Την κατάθλιψη, το OCD, τις ψυχιατρικές νοσηλείες της.
Αυτοσαρκάζεται, εκτίθεται, κάνει τον κόσμο να γελάει αλλά και να ταυτίζεται με τις πιο σκοτεινές πλευρές της ζωής της.
Πίσω όμως από το γέλιο υπάρχει κάτι σοβαρό κι αδιαπραγματευτο.
Το δικαίωμα των ανθρώπων να μιλούν οι ίδιοι για την ψυχική τους υγεία.
Να ακούγεται η φωνή τους.
Και κάπου εδώ αρχίζει η ελληνική φαρσοκωμωδία.
Οι νοσοκομειακοί ψυχολόγοι καταγγέλλουν ότι αποκλείστηκαν από την ακρόαση των φορέων.
Και όταν διαμαρτυρήθηκαν, ο υπουργός απάντησε ότι το νομοσχέδιο δεν τους αφορά! Οι επιστήμονες που εργάζονται καθημερινά δίπλα στους ψυχικά πάσχοντες αντιμετωπίζονται σαν ενοχλητική ασημαντότητα. Η Maria Bamford μετατρέπει τον προσωπικό της πόνο σε κωμωδία και κάνει τον κόσμο να γελάει. Στην Ελλάδα ο Άδωνις Γεωργιάδης καταφέρνει να κάνει την πραγματικότητα να ξεπερνά και την πιο κακόγουστη σάτιρα.
Μόνο που εδώ δεν γελάει κανείς. Και το τίμημα το πληρώνουν οι άνθρωποι που έχουν περισσότερο ανάγκη τη δημόσια φροντίδα.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους