Οι μελλοθάνατοι. Ο παπάς της Αραχωβίτσας, σεβάσμιος Γέροντας με βαθιές χαρακιές, τις ρυτίδες του από τον χρόνο και τα βάσανα, αλλά και με μάτια που λαμπυρίζανε από την πίστι, ήλθε να μας τονώση...

Πλήρες Κείμενο:

Οι μελλοθάνατοι. Ο παπάς της Αραχωβίτσας, σεβάσμιος Γέροντας με βαθιές χαρακιές, τις ρυτίδες του από τον χρόνο και τα βάσανα, αλλά και με μάτια που λαμπυρίζανε από την πίστι, ήλθε να μας τονώση. - Παιδιά μου, είπε, σ' αυτό τον δίκαιο αγώνα της λευτεριάς, ο Θεός είναι μαζί μας... Μη φοβάσθε.

Με τη δύναμη της Παναγίας θα νικήσουμε.

Μετά τα ενθαρρυντικά αυτά λόγια τον πλησίασα και του είπα: - Πάτερ, να εξομολογήσετε τους άνδρες και να τους κοινωνήσετε. - Παιδί μου, εγώ δεν είμαι πνευματικός! - Εφ' όσον είσθε ιερεύς, είσθε και πνευματικός.

Έχετε τη δύναμι να συγχωρήτε αμαρτίες.

Η άδεια από τον Μητροπολίτη είναι τυπική. Η Χάρις έρχεται την ώρα της χειροτονίας. -Τότε ευχαρίστως να τους εξομολογήσω, είπε ο γέροντας.

Αλλά πως να τους κοινωνήσω, αφού αυτοί δεν νηστέψανε, δεν προετοιμάσθηκαν... -Όταν πεθαίνη κάποιος και σας καλούν να τον κοινωνήσετε, ρωτάτε αν είναι νηστεμένος; -Μα εκείνος πεθαίνει... - Και εμείς είμαστε μελλοθάνατοι.

Καλή η νηστεία προ της Μεταλήψεως.

Αλλά σε δύο-τρείς μέρες πόσοι από μας θα ευρίσκωνται στην άλλη ζωή! Να φύγωμε, λοιπόν, έτσι, χωρίς την Θεία Κοινωνία! Δος μας συνοδοιπόρο το Χριστό.

Την παραπάνω ημέρα η Εκκλησία της Αραχωβίτσας, που ήταν στο ψήλωμα, στ' αγνάντια, έσφυζε από τους τσολιάδες.

Οι στρατιώτες είχανε κάνει χορωδία και έψελναν με πίστι και συγκίνησι.

Ο ήλιος εκείνη την ημέρα ήταν λαμπρότερος.

Κανένας δεν νοιαζότανε ούτε σκεφτότανε εκείνην την ημέρα τον εχθρόν.

Κανένας δεν πρόσεχε τους βομβαρδισμούς του εχθρού.

Στο κήρυγμα τους είπα: - Ο Θεός στον δίκαιο αγώνα μας θα είναι μαζί μας, όταν κι εμείς θα είμαστε μαζί με το Θεό.

Θα τους δήτε τους επιδρομείς να φεύγουν σαν τα γαλιά. «Εις διώξεται χιλίους και δύο μετακινήσουσι μυριάδες», λέγει η Αγ. Γραφή.

Μετ' ολίγον ηκούετο η φωνή του ιερέως: «Σώμα Χριστού και Αίμα Χριστού μεταλαμβάνει ο δούλος του Θεού... εις άφεσιν αμαρτιών και εις ζωήν αιώνιον» Τα λόγια του κηρύγματος βγήκανε προφητικά.

Αλλά πως ήταν δυνατόν να μη συμβή έτσι, με τέτοιους αγνούς, πιστούς και γενναίους πολεμιστάς! Το αποτέλεσμα αυτό το ξέρει πλέον ολόκληρος η Οικουμένη, Ξέρει για τον θρίαμβο του '40, αλλά ξέρει και για τον ηρωϊσμό, που έδωσε τον θρίαμβο. Στην Αμερική, όταν ακούγανε, ότι ήταν ένας Έλληνας, τον σήκωναν στα χέρια καταμεσής στο δρόμο.

Οι τσολιάδες, ο στρατός, η Ελλάδα ολόκληρη, ήταν συνδεδεμένη, με την πίστι στο Θεό. (+ Αρχιμ. Χαράλαμπου Δ. Βασιλόπουλου, "Το θαύμα των Ελλήνων του Σαράντα", εκδ. Ορθοδόξου τύπου, σελ.23-25)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους