Το παιδί θεραπεύεται όταν ο γονιός σταματήσει να λέει “εγώ δεν φταίω σε τίποτα”. Αφήνω αποφασιστικά κάτω το μισοφαγωμένο μου λαχματζούν (αρμενικό έδεσμα) και επεξηγώ…. Δεν λέω ότι “φταίει για όλα...
Το παιδί θεραπεύεται όταν ο γονιός σταματήσει να λέει “εγώ δεν φταίω σε τίποτα”. Αφήνω αποφασιστικά κάτω το μισοφαγωμένο μου λαχματζούν (αρμενικό έδεσμα) και επεξηγώ…. Δεν λέω ότι “φταίει για όλα κακός γονιός” λέω ότι είναι μέρος του συστήματος μέσα στο οποίο γεννιέται το σύμπτωμα.
Η αλλαγή του παιδιού περνά μέσα από την συναισθηματική ωρίμανση του γονιού.
Όσο ο γονιός κρατά άμυνα, το παιδί κρατά το σύμπτωμα.
Όταν ο γονιός μένει κολλημένος στο “εγώ δεν φταίω”, η θεραπευτική διαδικασία παγώνει, γιατί η άμυνα αυτή κλείνει τον διάλογο.
Αντίθετα, όταν πει “ας δω τι μπορεί να σημαίνει αυτό που βιώνει το παιδί μου και για μένα”, ανοίγει η προοπτική αλλαγής. Υ.Γ. Πριν αρχίσουν τα «δηλαδή για όλα φταίνε οι γονείς;», όχι.
Κανένα παιδί δεν είναι το άθροισμα μόνο των γονιών του.
Υπάρχουν βιολογικοί, γενετικοί, αναπτυξιακοί και κοινωνικοί παράγοντες.
Απλώς οι γονείς είναι ο μόνος παράγοντας του συστήματος που μπορεί να αλλάξει συνειδητά, και γι’ αυτό η δική τους αλλαγή είναι συχνά το ισχυρότερο θεραπευτικό εργαλείο. ΥΓ.2 Το λαχματζούν τρώγεται πάντοτε ζεστό με μπόλικο λεμόνι. Αναγκαία είναι και μια σόδα στο τέλος. Ευάγγελος Ορφανιδης κλινικός ψυχολόγος
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους