Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Άφησέ το κάτω, Ελένη. Από το πρωί δεν έχεις σταθεί ούτε πέντε λεπτά δίπλα στα παιδιά σου και τώρα θα μας κάνεις και τη δύσκολη επειδή κουράστηκες στη δουλειά.» Η φωνή της κυρίας Κατίνας ακούστηκε καθαρά πάνω από τα πιάτα και τα πιρούνια.

Το χέρι μου πάγωσε στον αέρα.

Κρατούσα την πιατέλα με τις πατάτες και για μια στιγμή φοβήθηκα ότι θα μου πέσει.

Ήμασταν όλοι στο σπίτι τους στο Περιστέρι.

Κυριακή μεσημέρι, όπως σχεδόν κάθε εβδομάδα. Ο Γιώργος καθόταν δίπλα μου, σκυμμένος πάνω από το πιάτο του.

Η κόρη μας, η Δανάη, χτυπούσε ρυθμικά το κουτάλι της στο τραπέζι και ο μικρός, ο Μανώλης, είχε λερώσει τη μπλούζα του με σάλτσα.

Κοίταξα τον άντρα μου.

Περίμενα έστω ένα βλέμμα.

Μια λέξη.

Τίποτα. «Κατίνα, δουλεύω», είπα όσο πιο ήρεμα μπορούσα. «Δεν βγαίνω για καφέδες.

Και τα παιδιά δεν είναι παρατημένα.

Τα μεγαλώνουμε και οι δύο.» Η πεθερά μου γέλασε εκείνο το μικρό, κοφτό γέλιο που με έκανε πάντα να νιώθω σαν μαθήτρια που την έπιασαν να λέει ψέματα. «Οι μητέρες, Ελένη μου, βρίσκουν τρόπο.

Εγώ με δύο παιδιά και τον Νίκο στα καράβια, είχα το σπίτι στην πένα.

Φαγητό κάθε μέρα, καθαριότητα, όλα.

Δεν έτρεχα από γραφείο σε γραφείο και μετά έλεγα πως δεν προλαβαίνω.» Ο πεθερός μου κατέβασε τα μάτια.

Η κουνιάδα μου, η Σοφία, ασχολήθηκε ξαφνικά με το κινητό της.

Κανείς δεν μίλησε.

Το χειρότερο δεν ήταν ότι τα άκουγα πάλι.

Τα άκουγα χρόνια.

Από τότε που γύρισα στη δουλειά μετά τη γέννηση της Δανάης.

Το χειρότερο ήταν πως ο Γιώργος καθόταν δίπλα μου και άφηνε τη μητέρα του να αποφασίζει τι είμαι σαν μάνα, σαν γυναίκα, σαν άνθρωπος.

Δούλευα σε λογιστικό γραφείο στον Ταύρο.

Δεν είχα καν σπουδαίο μισθό.

Είχα όμως έναν μισθό που πλήρωνε το δάνειο, τα αγγλικά της Δανάης, τα φάρμακα του Μανώλη όταν αρρώσταινε, το σούπερ μάρκετ τις τελευταίες δέκα μέρες του μήνα. Ο Γιώργος είχε περάσει δύσκολα στη δουλειά του.

Μειώσεις, καθυστερήσεις, άγχος.

Το καταλάβαινα.

Γι’ αυτό και δεν είχα πει ποτέ όχι όταν χρειάστηκε να κάνω παραπάνω ώρες.

Αλλά για την κυρία Κατίνα, η δουλειά μου ήταν η απόδειξη ότι είχα αποτύχει. «Πες κάτι», ψιθύρισα στον Γιώργο.

Εκείνος αναστέναξε βαριά, σαν να ήμουν εγώ που του δημιουργούσα πρόβλημα. «Μη το κάνεις θέμα τώρα, Ελένη.» Γύρισα και τον κοίταξα. «Δεν το κάνω εγώ θέμα.

Η μητέρα σου μόλις είπε ότι δεν νοιάζομαι για τα παιδιά μου.» Η κυρία Κατίνα ακούμπησε την πετσέτα της δίπλα στο πιάτο. «Εγώ είπα αυτό που βλέπω.

Κάθε φορά που παίρνω τηλέφωνο, ή είσαι στη δουλειά ή λες ότι έχεις να μαγειρέψεις ή να πλύνεις.

Μια μάνα θέλει να είναι διαθέσιμη.» «Και ένας πατέρας;» βγήκε από μέσα μου. «Θέλει να είναι διαθέσιμος ή αρκεί να γυρνάει σπίτι και να ανοίγει την τηλεόραση;» Ο Γιώργος κοκκίνισε.

Για πρώτη φορά σήκωσε το βλέμμα του. «Τώρα με προσβάλλεις κι εμένα;» «Δεν σε προσβάλλω.

Σου λέω ότι δεν μπορώ άλλο να είμαι ο σάκος του μποξ σε αυτό το σπίτι.» Η Δανάη σταμάτησε να χτυπά το κουτάλι.

Με κοίταζε με μεγάλα μάτια.

Εκεί πόνεσα πραγματικά.

Δεν ήθελα να βλέπει τη μητέρα της να παρακαλάει για το αυτονόητο. Ο Γιώργος σηκώθηκε απότομα από την καρέκλα του. «Έλα έξω λίγο.» Βγήκαμε στο μικρό μπαλκόνι.

Μύριζε ψητό κρέας από τις διπλανές πολυκατοικίες και υγρασία.

Από κάτω περνούσε ένα μηχανάκι και για λίγα δευτερόλεπτα δεν ακουγόταν τίποτα άλλο. «Τι θες να κάνω δηλαδή; Να τσακώνομαι κάθε Κυριακή με τη μάνα μου;» είπε. «Όχι.

Θέλω να βάζεις όρια.

Θέλω να μη με αφήνεις μόνη όταν με μειώνει.» «Δεν σε μειώνει συνέχεια. Υπερβάλλεις.» Ένιωσα σαν να μου τράβηξαν το χαλί κάτω από τα πόδια. «Υπερβάλλω; Γιώργο, μου λέει μπροστά στα παιδιά μας ότι δεν είμαι καλή μάνα.» 🔗 Συνέχεια στα πρώτα σχόλια 👇👇

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους