Το Σάββατο 31/10 πραγματοποιούμε μια εκδήλωση με αφορμή δύο βιβλία, το «Οι Λευκοί, οι Εβραίοι και Εμείς» από τις εκδόσεις Opportuna και το «Λόγος περί αποικιοκρατίας» του Aimé Césaire, από τις...

Πλήρες Κείμενο:

Το Σάββατο 31/10 πραγματοποιούμε μια εκδήλωση με αφορμή δύο βιβλία, το «Οι Λευκοί, οι Εβραίοι και Εμείς» από τις εκδόσεις Opportuna και το «Λόγος περί αποικιοκρατίας» του Aimé Césaire, από τις Εκδόσεις San Casciano με μια εξαιρετική καλεσμένη, τη Χούρια Μπουτελζά, συγγραφέα του πρώτου βιβλίου.

Η εκδήλωση έχει τίτλο «Η Αυτοκρατορία και Εμείς» και θα έχω τη χαρά να τη συντονίσω.

Αυτό που θα επιχειρήσουμε να εξετάσουμε, μαζί με την Μυρτώ Ράις (μεταφράστρια του βιβλίου) και τον Αλέξανδρο Μιστριώτη είναι ένα ενδιάμεσο «εμείς» που φαίνεται να αποκτά σχήμα τα τελευταία χρόνια.

Ένα «εμείς» λευκό, αλλά όχι εντελώς λευκό· εντός της Αυτοκρατορίας, αλλά όχι ακριβώς στο κέντρο της.

Ένα «εμείς» που απολαμβάνει τα προνόμια αυτής της θέσης, αλλά θέλει να συγκροτηθεί πολιτικά εναντίον της.

Να γίνει άμμος στα γρανάζια της — και, μακάρι, βόμβα στα θεμέλιά της.

Ένα ερώτημα που με απασχολεί προσωπικά είναι γιατί, για τόσο καιρό, στρέφαμε αλλού το βλέμμα μας, αποφεύγοντας να δούμε τη θέση μας αυτή, τα προνόμιά μας και τα δεινά που αυτά προκαλούν σε όλη την υφήλιο.

Γιατί, παρότι γνωρίζαμε, δεν κατανοούσαμε —ή δεν θέλαμε να αναγνωρίσουμε— τι σήμαινε αυτή η γνώση για τη δική μας θέση και ευθύνη απέναντι σε όσους η Αυτοκρατορία απανθρωποποιεί και εξοντώνει.

Είναι πολύ εύκολο να καταγγέλλουμε την υποκρισία και την ευθύνη της Δύσης για όσα συμβαίνουν σήμερα και να υπογραμμίζουμε τα εγκλήματα της αποικιοκρατίας.

Αυτό που είναι δύσκολο είναι να αναμετρηθούμε με τις δικές μας ευθύνες για τα παραπάνω εγκλήματα και με όσα αυτή η γνώση μάς καλεί να αναλάβουμε.

Να καταλάβουμε ότι ακόμη και η δυνατότητα να θρηνούμε από απόσταση είναι προνόμιο.

Και ότι η αναγνώριση της φρίκης, όσο ειλικρινής κι αν είναι, δεν ισοδυναμεί από μόνη της με την ανάληψη ευθύνης.

Απαντώντας, στον βαθμό που μπορώ, σε αυτά τα ερωτήματα, θα μιλήσω και για το γιατί επιλέξαμε το βιβλίο του Aimé Césaire ως αφετηρία μιας εκδοτικής προσπάθειας να φέρουμε αντιαποικιακές και αποαποικιακές φωνές στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό.

Όχι ως κείμενα που αφορούν ένα παρελθόν που έχουμε αφήσει πίσω μας ή κάποιους εξωτικούς άλλους, αλλά ως εργαλεία για να σκεφτούμε το παρόν μας,τη θέση μας μέσα σε αυτό και τι οφείλουμε να κάνουμε για να το αλλάξουμε.

Παραμένει, ωστόσο, ένα ερώτημα που αφορά και τον δικό μας χώρο, το εκδοτικό: γιατί τόσα από αυτά τα κείμενα παραμένουν ακόμα αμετάφραστα ή φτάνουν με τόσο μεγάλη καθυστέρηση στα ελληνικά; Και γιατί, τρία χρόνια αφότου η γενοκτονία στη Γάζα αποκάλυψε με τόσο ακραίο τρόπο το χάσμα ανάμεσα στις διακηρύξεις των δυτικών φιλελεύθερων δημοκρατιών και στις πράξεις τους, η αναμέτρηση με αυτές τις φωνές εξακολουθεί να μην αποτελεί αυτονόητη εκδοτική προτεραιότητα; Θα χαρούμε να σας δούμε από κοντά και να τα συζητήσουμε όλα αυτά παρέα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους