Μου στέλνει σε τακτά χρονικά διαστήματα κι από ένα ποίημα ή τραγούδι του. Τα περισσότερα δημοσιεύονται στην Κατιούσα. Κάποια έχουν μελοποιηθεί. Και για κάποια, έχει πάρει βραβείο. Συνολικά 4 βραβεία...
Μου στέλνει σε τακτά χρονικά διαστήματα κι από ένα ποίημα ή τραγούδι του.
Τα περισσότερα δημοσιεύονται στην Κατιούσα.
Κάποια έχουν μελοποιηθεί.
Και για κάποια, έχει πάρει βραβείο.
Συνολικά 4 βραβεία του έχουν απονεμηθεί.
Στον 6ο Πανελλήνιο διαγωνισμό Στίχου που διοργάνωσε η Ένωση Σεναριογράφων Ελλάδας και το περιοδικό ΜΕΤΡΟΝΟΜΟΣ.
Πρόκειται για τον Γιώργο Σπυρόπουλο.
Συνάδελφο για πολλά χρόνια.
Στα ίδια για πολύ λίγο, και σε διαφορετικά ΜΜΕ.
Τούτη, η στιχουργική, είναι μια πτυχή του που αγνοούσα.
Τον πιέζω να εκδόσει, να κάνουμε μια βραδιά με τα ποιήματα του και σταθερά, αρνείται.
Θα επιμείνω.(Βοήθα κι εσύ Elsa Papadaki). Γιατί όπως έλεγε και ο Νικηφόρος Βρεττάκος, «δεν τελειώνει η ποίηση, όπως κι ο ουρανός δεν τελειώνει», ο Γιώργος Σπυρόπουλος, με στίχους ακολουθεί δρόμους δείχνοντας ότι μπορεί με την γραφή του, διαφορετική από τον δημοσιογραφικό λόγο, να διευρύνει ή να βοηθήσει να διευρυνθεί ο τρόπος που βλέπουμε τον κόσμο.
Σας παραδίδω το σημερινό του μήνυμα- ποίημα.
Είναι ποίηση που τρέφεται από την μνήμη και διασώζει στιγμές, τόπους και εποχές.
Μέρα που, ναι αύριο... Μ' ένα φθαρμένο αμπέχονο και μια λάμπα θυέλλης κατάφατσα πορεύτηκα στα δόντια της αγέλης.
Μου κάψανε τα όνειρα, μου σβήσαν το λυχνάρι και στο σκοτάδι έμεινα να ψάχνω το φεγγάρι.
Οι θάλασσές μου στέρεψαν, σιγήσαν τα τραγούδια, κωπηλατώ στον άνεμο, σε βραδινά πρελούδια.
Ιδροκοπούν σφυρίζοντας στην κάψα οι λαμνοκόποι, με ζώνουν άρρωστοι καιροί κι είν’ λαβωμένοι οι τόποι.
Λογχίζουνε την άνοιξη ληστές και λεγεώνες, αιμορραγούν οι αλήθειες μου, κόκκινες ανεμώνες.
Με περιπαίζουν, βρίζοντας, του νου ξεπεταρούδια καθώς γυρεύω ευωδιές σε χάρτινα λουλούδια.
Κλεισμένος στον προθάλαμο μιας σκάρτης ουτοπίας, σαν ένα σύνθημα ρηχό σε κρίση υστερίας, σε είδα χθες να κολυμπάς γυμνή μέσα στο πλήθος, κίβδηλος είν’ ο έρωτας κι εσύ Λυδία Λίθος. ..… Τ’ αμπέχονό μου έλιωσε, έχασα το λυχνάρι και δεν κατάλαβα ποτέ πού πέφτει το φεγγάρι.
Αγέλη δεν κατάφερε να με κατασπαράξει, όλα μου πήγανε στραβά μα ‘γω είμαι εν τάξει. Γιώργος Σπυρόπουλος Ηράκλειο Κρήτης (Η τρίτη φωτογραφία είναι του Κώστα Μπαλάφα. Η 4η είναι του Σπύρου Μελετζή.)
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους