Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κοινωνική διαφθορά και αριστερά. Μια δύσκολη συζήτηση. Αν επικεντρωνόμαστε στις οικονομικές συνέπειες της διαφθοράς και υποβαθμίζουμε τις κοινωνικές συνέπειες τότε κινδυνεύουμε να μην κατανοήσουμε ούτε το μέγεθος ούτε και τον τρόπο με τον οποίο αναπαράγεται το πρόβλημα.

Ναι είναι αλήθεια πως η διαφθορά αφαιρεί σημαντικούς πόρους από την κοινωνία.

Είναι αλήθεια πως μειώνει το ΑΕΠ και πως αν την περιορίζαμε θα μπορούσαμε να έχουμε καλύτερα νοσοκομεία , καλύτερα σχολεία, καλύτερες δημόσιες συγκοινωνίες και καλύτερους μισθούς.

Καταλαβαίνω γιατί οι άνθρωποι της αριστεράς που μιλούν στις τηλεοράσεις αναφέρονται κυρίως στις οικονομικές ζημιές που είναι ευκολότερο να ποσοτικοποιηθούν.

Το καταλαβαίνω γιατί τα ποσά που χάθηκαν από τα σκάνδαλα τύπου ΟΠΕΚΕΠΕ δημιουργούν σοβαρά ερωτήματα και αγανάκτηση στους πραγματικούς δικαιούχους.

Εκτός από αυτό, στις τηλεοπτικές συζητήσεις ο χρόνος είναι περιορισμένος και πρακτικά είναι σχεδόν αδύνατο να συζητηθούν οι κοινωνικές συνέπειες της διαφθοράς.

Για αυτό η αριστερά οφείλει να μελετήσει την έκταση του φαινομένου της διαφθοράς προκειμένου να κατανοήσει καλύτερα και τον τρόπο που αναπαράγεται.

Μόνο αν δούμε το πραγματικό μέγεθος της διαφθοράς θα καταλάβουμε πως το φαινόμενο δεν αφορά μόνο τις κυβερνήσεις και τα οικονομικά συμφέροντα . Από εκεί ξεκινά αλλά φτάνει ακόμα και στα λαϊκά στρώματα και στους λαϊκούς θεσμούς.

Και δεν είναι μόνο οι διεφθαρμένοι δήμαρχοι , οι δημοτικοί σύμβουλοι , οι πρόεδροι των τοπικών συλλόγων , οι τοπικοί δημοσιογράφοι.

Φτάσαμε στο σημείο άνθρωποι της νύχτας να εκλέγονται πρόεδροι σε συλλόγους γονέων, σε συλλόγους λαϊκών γειτονιών και επίτροποι της εκκλησίας.

Και το πιο σοβαρό είναι πως οι άνθρωποι που τους ψηφίζουν ξέρουν καλά τι κουμάσια είναι.

Τι συμβαίνει όταν μια κοινωνία επιβραβεύει την διαφθορά; Γιατί εκλέγονται διεφθαρμένοι βουλευτές , περιφερειάρχες , πρόεδροι επιστημονικών συλλόγων και παράγοντες των τοπικών κοινωνιών; Τα λέω όλα αυτά γιατί μόνο αν συνειδητοποιήσουμε το μέγεθος του φαινομένου μπορούμε να καταλάβουμε πως η ανοχή στη διαφθορά γίνεται και «πολιτικά κρίσιμη». Η ανοχή στη διαφθορά γίνεται πολιτικά κρίσιμη όταν «στερεί» από τη διαφθορά το πολιτικό κόστος.

Διαφορετικά η διαφθορά θα είχε κοινωνική κατακραυγή και οι διεφθαρμένοι απώλεια εμπιστοσύνης . Θα υπήρχε κοινωνική απαίτηση για θεσμικό έλεγχο και λογοδοσία.

Αυτό που πρέπει να καταλάβουμε είναι πως η διαφθορά δεν επιβιώνει μόνο χάρη σε εκείνους που την ασκούν αλλά και χάρη σε εκείνους που την ανέχονται.

Σήμερα δεν έχουμε απλώς ανοχή σε μεμονωμένες πράξεις διαφθοράς . Στην πραγματικότητα έχουμε μια μεταβολή των κοινωνικών κριτηρίων με τα οποία αξιολογείται η εξουσία.

Εκεί πρέπει να εστιάσει την προσοχή της η αριστερά.

Η διαφθορά δεν έχει γίνει νόμιμη, αλλά έχει χάσει μέρος του ηθικού και πολιτικού της κόστους.

Έτσι το κοινό περί δικαίου αίσθημα μεταβάλλεται συνεχώς . Έτσι έχει την δυνατότητα να αναπαράγεται κοινωνικά, ακόμη και όταν οι περισσότεροι άνθρωποι δεν αποκομίζουν κανένα άμεσο όφελος από αυτήν.

Οπωσδήποτε η διαφθορά είναι έργο των διεφθαρμένων.

Η μακροημέρευσή της, όμως εξαρτάται και από την αδυναμία των έντιμων να μετατρέψουν την ηθική τους αντίθεση σε συλλογική δράση.

Η αριστερά πρέπει να εστιάσει στη συλλογική δράση παράλληλα με τις θεσμικές και νομοθετικές πρωτοβουλίες για τη διαφάνεια και τη λογοδοσία.

Να μην μείνει μόνο στην προσωπική ηθική και το καλό παράδειγμα.

Η προσωπική ηθική χωρίς συλλογική δράση κινδυνεύει σοβαρά να μείνει ανίσχυρη.

Και η συλλογική δράση χωρίς ηθικές πυξίδες κινδυνεύει να αναπαράγει τις ίδιες πρακτικές που θέλει να καταπολεμήσει. Και οι θεσμοί για διαφάνεια και λογοδοσία χωρίς κοινωνική εγρήγορση κινδυνεύουν να χάσουν την αποτελεσματικότητά τους.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους