[451 Logo]
 Μόνο Top News & Social
 Επικαιρότητα - 
 Αθλητικά - 
 Οικονομία - 
 Ροή

Απέναντι ακριβώς από τον αστραφτερό ανακαινισμένο Βασιλόπουλο του Παγκρατίου ήταν ένας ηλικιωμένος κύριος άστεγος στο παγκάκι, από αυτές τις δύσκολες περιπτώσεις. Τον πέτυχα μαζί με μία κοπέλα από τη...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Απέναντι ακριβώς από τον αστραφτερό ανακαινισμένο Βασιλόπουλο του Παγκρατίου ήταν ένας ηλικιωμένος κύριος άστεγος στο παγκάκι, από αυτές τις δύσκολες περιπτώσεις.

Τον πέτυχα μαζί με μία κοπέλα από τη γειτονιά κι έναν άλλο κύριο και μια ομάδα μηχανόβιων ΔΙΑΣ ή κάτι τέτοιο, κλασικά πιτσιρικάδες.

Τον ήξεραν, είναι απ’ αυτούς που δυσκολεύονται να βρουν άκρη σε δομή -τους νιώθω αμέσως όταν είναι στο δύσκολο στάδιο, ένα τσακ πριν από το «στάδιο του Πειρατή» που λέω εγώ.

Δηλαδή αλκοόλ, απλυσιά, δυσκολία επικοινωνίας και -λόγω του γήρατος- λες άντε τώρα να γυρίσει η κατάσταση.

Ευτυχώς δεν τον πείραξαν.

Κάτι ελάχιστα παρήγορο κι αυτό, λίγη οικειότητα διαπροσωπικής σχέσης σε μία τέτοια μηχανή του κιμά πόλη.

Τον ρώτησαν αν χρειάζεται βοήθεια να πάει στο νοσοκομείο ή κάτι και τον άφησαν.

Πήγα στο περίπτερο και παρακάλεσα την κυρία να κάνει μια όμορφη πράξη και να μου χαλάσει το μοναδικό μου πενηντάρικο και του πήγα νερό και του έδωσα λίγα χρήματα στο χέρι.

Κάτι το οποίο είναι το αυτονόητο λειτουργικό μανιφέστο του Ηλίθιου του Ντοστογιέφσκι τα τελευταία χρόνια.

Μετρητά στο χέρι.

Κι έχω γνωρίσει έτσι πολύ κόσμο.

Χωρίς μα μου σου του.

Κάπως να βγει η μέρα.

Γιατί όλες οι μέρες είναι πολύτιμες στη ζωή.

Και το λέω αυτό για τους εξυπνάκηδες που δεν έχουν καμία επαφή με το πρόβλημα και λένε «εντάξει όσοι θέλουν βοήθεια μπορούν να τη βρουν την άκρη». Την ώρα που εμείς δυσκολευόμαστε με βοήθεια και ψυχοθεραπείες και φίλους και οικογένειες να αλλάξουμε απλά καθημερινά μοτίβα και συνήθειες.

Του έδωσα λοιπόν λίγα μετρητά.

Κι ο άνθρωπος έκανε μια αντανακλαστική κίνηση και πήρε και μου φίλησε το χέρι.

Σαν πιστός σε παπά.

Πήρε και μου φίλησε το χέρι.

Κρατήθηκα να μη με πιάσουν τα κλάματα μπροστά του από την τόσο στενόχωρη και ταυτοχρόνως τρυφερή αυτή τη στιγμή.

Και τώρα που το γράφω αυτό σκέφτομαι πόσο θα ήθελα να είμαι δήμαρχος.

Θα ήθελα να είμαι πρωθυπουργός.

Θα ήθελα να είμαι κάτι.

Θα ήθελα να ήμουν επαναστάτης αγωνιστής.

Δεν ξέρω.

Εσύ μέσα σου δεν το νιώθεις αυτό; Να λες δε γίνεται να αφήνουμε τους ανθρώπους δίπλα μας έτσι να υποφέρουν. Παγκράτι, 27.10.2026

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους


Όροι Χρήσης - Επικοινωνία
Update cookies preferences