Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΤΟ «ΟΧΙ» ΤΟΥ 1940 ΜΑΣ ΡΩΤΑ: ΕΜΕΙΣ ΣΗΜΕΡΑ ΣΕ ΤΙ ΛΕΜΕ ΟΧΙ; 28η Οκτωβρίου 1940 – 28η Οκτωβρίου 2026 Αύριο η Ελλάδα γιορτάζει ένα μεγάλο ΟΧΙ! Ένα ΟΧΙ που δεν ήταν απλώς μια λέξη.

Ήταν ψυχή.

Ήταν πίστη.

Ήταν αξιοπρέπεια.

Ήταν η απόφαση ενός λαού να μη γονατίσει μπροστά στη βία και στην υποδούλωση.

Και σκέφτομαι σήμερα, αδελφοί μου... Τι θα έλεγαν άραγε εκείνοι οι άνθρωποι, αν έβλεπαν εμάς σήμερα; Εκείνοι που άφησαν το ζεστό τους σπίτι και ανέβηκαν στα παγωμένα βουνά.

Εκείνοι που αποχαιρέτησαν γυναίκες, μανάδες και παιδιά, χωρίς να ξέρουν αν θα τους ξαναδούν.

Εκείνες οι μανάδες που σταύρωναν τα παιδιά τους στην πόρτα και έκρυβαν το δάκρυ τους για να τους δώσουν κουράγιο.

Εκείνοι που δεν είχαν πολλά, αλλά είχαν κάτι ανεκτίμητο: ψυχή που δεν πουλιόταν! Και σήμερα; Σήμερα δεν ακούμε τις σειρήνες του πολέμου όπως τότε.

Δεν ανεβαίνουμε στα χιονισμένα βουνά της Πίνδου με το όπλο στον ώμο.

Όμως, αδελφοί μου, και η δική μας εποχή έχει τις μάχες της! Μάχες αθόρυβες.

Μάχες μέσα στο σπίτι μας, στην οικογένειά μας, στην κοινωνία μας και, κυρίως, μέσα στην καρδιά μας.

Και σήμερα χρειάζονται μεγάλα ΟΧΙ! ΟΧΙ στην αδιαφορία! Όταν ο διπλανός μας πεινά, πονά, υποφέρει κι εμείς προσπερνάμε σαν να μη συμβαίνει τίποτα.

ΟΧΙ στη βία! Στο χέρι που σηκώνεται πάνω στη γυναίκα, στο παιδί, στον αδύναμο.

Στη σκληρότητα που μετατρέπει το σπίτι από καταφύγιο αγάπης σε τόπο φόβου.

ΟΧΙ στο μίσος και στον διχασμό! Δεν μπορεί ένας λαός να τιμά την ενότητα των προγόνων του και σήμερα να κατασπαράσσεται από την κακία, τη ζήλια και την εμπάθεια.

ΟΧΙ στην αδικία και στο ψέμα! Στην εκμετάλλευση, στην απληστία, στην περιφρόνηση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

ΟΧΙ στην υποδούλωση της ψυχής μας! Στα πάθη που μας κυβερνούν, στον εγωισμό που μας τυφλώνει, στις εξαρτήσεις που μας στερούν την ελευθερία.

ΟΧΙ σε μια ζωή χωρίς Χριστό! Όχι γιατί φοβόμαστε τον κόσμο, αλλά γιατί δεν θέλουμε να χάσουμε το Φως που δίνει νόημα στη ζωή μας.

Και ένα ακόμη ΟΧΙ, ίσως από τα δυσκολότερα... ΟΧΙ στην εποχή που θέλει να μας κάνει να συνηθίσουμε τα πάντα! Να συνηθίσουμε τον πόνο του άλλου.

Να συνηθίσουμε τη μοναξιά.

Να συνηθίσουμε την εγκατάλειψη των ηλικιωμένων.

Να συνηθίσουμε τα παιδιά που μεγαλώνουν χωρίς αγκαλιά.

Να συνηθίσουμε την ασέβεια, τη χυδαιότητα, την απαξίωση της ανθρώπινης ζωής. ΟΧΙ! Δεν πρέπει να τα συνηθίσουμε! Γιατί ένας λαός δεν χάνει την ψυχή του μόνο όταν του παίρνουν την ελευθερία.

Τη χάνει κι όταν πάψει να αγαπά.

Όταν πάψει να νοιάζεται.

Όταν πάψει να σέβεται.

Όταν πάψει να θυμάται.

Όταν πάψει να ξεχωρίζει το καλό από το κακό.

Αδελφοί μου, το ΟΧΙ του 1940 δεν είναι μόνο μια ιστορική ανάμνηση.

Είναι μια μεγάλη ευθύνη.

Δεν αρκεί να σηκώνουμε αύριο τη γαλανόλευκη στο μπαλκόνι μας, αν μέσα στο σπίτι μας δεν σηκώνουμε ψηλά την αγάπη, την καλοσύνη και τον σεβασμό.

Δεν αρκεί να χειροκροτούμε τα παιδιά που παρελαύνουν, αν δεν τους παραδίδουμε έναν κόσμο πιο ανθρώπινο.

Δεν αρκεί να καταθέτουμε στεφάνια στα μνημεία των ηρώων, αν αφήνουμε να μαραθούν μέσα μας οι αξίες για τις οποίες εκείνοι θυσιάστηκαν.

Και κάτι ακόμη... Ως χριστιανός και ως ιερέας πιστεύω βαθιά πως το μεγάλο ΟΧΙ αποκτά το αληθινό του νόημα όταν υπηρετεί ένα ακόμη μεγαλύτερο ΝΑΙ! ΝΑΙ στη ζωή! ΝΑΙ στην ελευθερία! ΝΑΙ στην ειρήνη! ΝΑΙ στην οικογένεια! ΝΑΙ στην αλήθεια! ΝΑΙ στη συγχώρεση! ΝΑΙ στην αγάπη! ΝΑΙ στον Χριστό! Γιατί ο Χριστός μάς δίδαξε πως η αληθινή δύναμη δεν βρίσκεται στην επιβολή, αλλά στη θυσία.

Δεν βρίσκεται στο να συντρίβεις τον άλλον, αλλά στο να τον σηκώνεις.

Δεν βρίσκεται στο να μισείς, αλλά στο να αγαπάς ακόμη κι όταν αυτό σου κοστίζει.

Αύριο λοιπόν, όταν θα χτυπήσουν οι καμπάνες και θα κυματίσουν οι σημαίες, ας μη μείνουμε μόνο στη συγκίνηση της επετείου.

Ας σταθούμε για μια στιγμή μπροστά στη συνείδησή μας.

Και ας αναρωτηθούμε: Εγώ σήμερα πού πρέπει να πω ΟΧΙ; Στον θυμό μου; Στον εγωισμό μου; Στην αδιαφορία μου; Στην αδικία που βλέπω και δεν αντιδρώ; Στην απομάκρυνσή μου από τον Θεό και τον συνάνθρωπο; Γιατί, αγαπημένοι μου, δεν χρειάζεται να βρεθούμε σε ένα πεδίο μάχης για να αποδείξουμε ότι έχουμε ψυχή.

Χρειάζεται να έχουμε το θάρρος να κάνουμε το σωστό, ακόμη κι όταν είναι δύσκολο.

Να υπερασπιζόμαστε τον αδύναμο.

Να στεκόμαστε δίπλα στον πονεμένο.

Να λέμε την αλήθεια.

Να προστατεύουμε τα παιδιά μας.

Να κρατάμε την πίστη μας ζωντανή.

Να αγαπάμε την πατρίδα μας χωρίς να μισούμε τις πατρίδες των άλλων.

Οι πρόγονοί μας είπαν ΟΧΙ για να μείνουμε ελεύθεροι.

Εμείς ας μάθουμε να λέμε ΟΧΙ σε ό,τι μας σκλαβώνει, για να παραδώσουμε στα παιδιά μας όχι μόνο μια ελεύθερη πατρίδα, αλλά και μια κοινωνία με ψυχή! Χρόνια πολλά, Ελλάδα μου! Η Παναγία μας, η Υπέρμαχος Στρατηγός, να σκεπάζει την πατρίδα μας, να προστατεύει τα παιδιά μας και να φωτίζει όλους μας.

Και ο Χριστός να μας δίνει τη δύναμη να λέμε τα μεγάλα ΟΧΙ εκεί που πρέπει, αλλά κυρίως να ζούμε τα μεγάλα ΝΑΙ της αγάπης Του! ΖΗΤΩ Η 28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ! ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΔΑ! π. Δημήτριος Κατσαρός

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους