Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Από το 2009 και κάθε χρόνο επισκεπτόμαστε το εξωπραγματικό Γκεμπεκλί Τεπέ (Göbekli Tepe) στην Ν.Α.Τουρκία.

Ξεκινήσαμε από μια φήμη που ακουγόταν για έναν περίεργο αρχαιολογικό χώρο χαμένο κάπου στις στέπες κοντά στα Συριακά σύνορα.

Μια αχλύς μυστηρίου κάλυπτε την περιοχή, δεν γνωρίζαμε καν γιατί πρόκειται, ήταν ναός, ήταν αστεροσκοπείο, ήταν οικισμός, τελικά τι ήταν; Και πότε έγινε; ήταν όντως σημαντικός αυτός ο τόπος; Και πως θα πηγαίναμε εκεί; Ούτε το κρατικό γραφείο τουρισμού της γειτονικής Ούρφα δεν ήξερε να μας διαφωτίσει.

Τελικά, προς μεγάλη μας έκπληξη καταλήξαμε να ανακαλύψουμε ένα σπουδαίο μέρος που οι αρχαιολόγοι διατείνονται ότι έχει ανατρέψει την ανθρώπινη ιστορία.

Την πρώτη φορά που πήγαμε ήταν ένας ερημότοπος, μας άνοιξε ο φύλακας και όλος ο χώρος ήταν περιφραγμένος με κοτετσόσυρμα, ο καθένας μπορούσε να μπει μέσα και να κάνει ότι θέλει.

Πάνω σε ένα χαμηλό ύψωμα, σημάδι κάποιου οικισμού ή κάποιας ξεχασμένης πλίνθινης ακρόπολης που κατέρρευσε πριν χιλιάδες χρόνια και μετατράπηκε σε ένα χωμάτινο λόφο.

Και με την ανασκαφή στο κέντρο, ένα είδος τεχνητού κρατήρα, όπου το μόνο που μπορούσαμε να κάνουμε είναι να βγάλουμε φωτογραφίες από ψηλά και με τον φύλακα να μας περιεργάζεται, τι δουλειά έχουν αυτοί οι τρελοί εδώ πέρα.

Στοίχημα πως ούτε τουρκικά δεν μιλούσε, η περιοχή είναι σε μεγάλο βαθμό αραβόφωνη.

Τη δεύτερη φορά πήγαμε με τους Φίλους του Μουσείου Βυζαντινού Πολιτισμού Θεσσαλονίκης και επικεφαλής τον αείμνηστο καθηγητή Νίκο Νικονάνο.

Μας έλεγε λοιπόν ο κ. Νίκος για την περίοδο της δεκαετίας του 70 που έκανε τις μελέτες για τα βυζαντινά μνημεία της Θεσσαλίας και έκανε παρέα με έναν Γερμανό καθηγητή, τον Harald Hauptmann που μελετούσε το νεολιθικό οικισμό του Σέσκλου της Θεσσαλίας.

Πως είχαν γίνει φίλοι, αφού ήταν παλιοί γνώριμοι από το Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης.

Ψάχνοντας λοιπόν για το Göbekli Tepe, πήραμε έναν ανηφορικό δρόμο μέσα από σκονισμένα χωράφια και βραχώδεις αγριότοπους - ούτε ο ντόπιος ξεναγός είχε ξαναπάει εκεί και φυσικά πινακίδες πουθενά.

Eμείς όμως είχαμε ξαναπάει και κουτσά-στραβά θυμόμασταν τον δρόμο και έτσι φτάσαμε.

Φτάνοντας, πήραμε το υποτυπώδες μονοπάτι που έκανε το γύρο του χώρου, μια τεράστια κοιλότητα στο έδαφος βάθους 6-7 μέτρων που θα έπιανε σε έκταση μισό στρέμμα, με τα υπολείμματα ενός κτιρίου, με χοντροκομμένους κίονες και στηρίγματα με μορφές ζώων.

Και ανάμεσα τους ξύλινα δοκάρια που συγκρατούσαν τα ερείπια και κάτι πρόχειρες κατασκευές που προσπαθούσαν να συγκρατήσουν τα χώματα από τις πλευρές της ανασκαφής.

Πλίνθοι τε και κέραμοι ατάκτως ερριμμένοι.

Και όλα αυτά ακάλυπτα με τον ήλιο να καίει ανελέητα.

Δεν υπήρχε κανένας να μας ξεναγήσει, μόνο ο φύλακας που δεν ήξερε την τύφλα του, ο χώρος ακόμα ήταν αναξιοποίητος, παντού πέτρες χώματα και γαϊδουράγκαθα, ούτε εισιτήρια είχε, ούτε κάπου να καθίσουμε, ούτε τίποτα.

Και ξαφνικά βλέπουμε έναν τύπο με ρούχα εργασίας και γένια να έρχεται χαρούμενος και να αγκαλιάζει τον κύριο Νίκο.

Ήταν ο παλιός του φίλος ο αρχαιολόγος Harald Hauptmann, που έπιναν τα ουζάκια τους στα ταβερνάκια του Βόλου και των Τρικάλων τρεις δεκαετίες πριν.

Και ο οποίος αρχαιολόγος μελετούσε το νεολιθικό Göbekli Tepe, παρέα με τον μαθητή του, τον επίσης Γερμανό και πολύ αξιόλογο Klaus Schmidt.

Τι τύχη ήταν αυτή! Ιδιωτική ξενάγηση από τον πιο αρμόδιο, σε έναν τόπο που κανείς δεν ήξερε τίποτα για αυτόν.

Και μας πέρασε από τα σύρματα και μας οδήγησε κάτω ανάμεσα στις ανασκαφές και περπατούσαμε προσεκτικά πάνω σε σανίδια, ισορροπώντας ανάμεσα σε ανάγλυφα και με το φόβο μη κατρακυλίσει καμιά πέτρα και μας κοπανίσει στο κεφάλι.

Δυο χρόνια αργότερα, το 2011, το National Geographic έκανε ένα λεπτομερές ρεπορτάζ με ένα αξιόλογο άρθρο και ένα εντυπωσιακό εξώφυλλο.

Σήμερα το μέρος είναι αγνώριστο, με σύγχρονο στέγαστρο, κλίμακες και διαδρόμους, επεξηγηματικές πινακίδες, πάρκινγκ, τουαλέτες και όλα τα συναφή που συνοδεύουν έναν άριστα οργανωμένο αρχαιολογικό χώρο.

Κάθε χρόνο λοιπόν επισκεπτόμαστε το Göbekli Tepe και είμαστε υπερήφανοι που κάναμε γνωστό αυτόν τον απομακρυσμένο και ιδιαίτερο τόπο στο ευρύ κοινό της Ελλάδας.

Oι φωτογραφίες απεικονίζουν την σχεδόν 30ετή πρόοδο των ανασκαφών και της εξέλιξης του χώρου: Από ένα ξέφραγο αμπέλι, στους πρώτους υποτυπώδεις διαδρόμους και στη σημερινή μορφή με το σύγχρονο στέγαστρο. www.kanon.gr

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους