Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Με το χαμόγελο στα χείλη παν οι φαντάροι μας μπροστά…» Η γενιά που δημιούργησε το Έπος του ’40… «Έπος του ‘40» !!! Το Έπος που δημιούργησαν κοινοί θνητοί που έγιναν λιοντάρια.

Νέοι που ανδρώθηκαν με ιδανικά.

Παλικάρια που γαλουχήθηκαν με πίστη στο Θεό και αγάπη στην Πατρίδα.

Πολλοί απ’ αυτούς άφησαν την τελευταία τους πνοή ή κάποιο μέλος του σώματός τους στα χιονισμένα βουνά της Βορείου Ηπείρου… Οι άλλοι, οι «τυχεροί», επέστρεψαν στα σπίτια τους και συνέχισαν τη ζωή τους, χωρίς όμως να ξεχάσουν ποτέ όσα έζησαν, και κυρίως εκείνους που άφησαν πίσω τους.

Είχα τη χαρά να γνωρίσω κάποιον από αυτούς τους «τυχερούς» ο οποίος μετά τη Γερμανική επίθεση και τη συνθηκολόγηση, επέστρεψε πεζός από το μέτωπο της Βορείου Ηπείρου στη Θεσσαλονίκη, όπου κατοικούσε μέχρι πριν λίγα χρόνια.

Θυμόταν με λεπτομέρειες όσα έζησε κατά τον πόλεμο, και πάντα συγκινούνταν όταν τα αφηγούνταν.

Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες ήταν ιδιαίτερα ευαίσθητος και ευσυγκίνητος.

Έκανε το σταυρό του και μνημόνευε τους συναδέλφους του που έμειναν πίσω… Τα παλικάρια που δεν επέστρεψαν… Tους Ήρωες που δημιούργησαν το Έπος του ΄40!!! Όταν «τολμούσα» να του πω ότι είναι κι αυτός ένας από τους ήρωες, με «επέπληττε» λέγοντάς μου: «Εγώ απλώς έκανα το καθήκον μου ως Έλληνας, και εάν επέστρεφα σ’εκείνη την εποχή, θα έκανα τα ίδια». Το Νοέμβριο 2017, σε τελετή που πραγματοποιήθηκε στο Στρατηγείο του Γ´ Σώματος Στρατού, του απονεμήθηκε το “αναμνηστικό Μετάλλιο Εκστρατειών 1940-41, για τη συμμετοχή του στις πολεμικές επιχειρήσεις της εποποιίας του 1940-41.” Μετά την τελετή, επέστρεψε στο σπίτι του με υγρά μάτια, που έτσι παρέμειναν έως αργά το βράδυ που πήγε να κοιμηθεί, με το απονεμηθέν Μετάλλιο στο προσκεφάλι του.

Λίγα από αυτά που συνεχώς επανελάμβανε: «Αυτό το Μετάλλιο δεν είναι δικό μου.

Ανήκει σ´ολα εκείνα τα παιδιά, τους συμπολεμιστές μου, που δεν επέστρεψαν στα σπίτια τους» «Εγώ δεν πολέμησα για δόξες και Μετάλλια’ πολέμησα για να παραμείνει η Πατρίδα μου ελεύθερη» «Και σ´αυτή την ηλικία που είμαι, αν με χρειασθεί η Πατρίδα, είμαι έτοιμος να πολεμήσω και να πεθάνω γι´αυτήν» Κοιμήθηκε μονολογώντας : «Στα 103 χρόνια της ζωής μου, αυτή ήταν η ευτυχέστερη ημέρα!!!» Ήταν ο έφεδρος Λοχίας Πεζικού ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ ΑΓΑΘΟΝΑΚΗΣ του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ. “Εφυγε” το Φεβρουάριο του 2020. Είμαι περήφανος που ήταν ο πεθερός μου... https://www.facebook.com/1851603408394226/posts/2072185986335966/

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους