Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ - Ένας αληθινός Έλληνας,με πέτρες στο Μέτωπο, με ψυχή στο σανίδι»🇬🇷🕊️ 🔥Δεν ήταν απλώς ένας μεγάλος ηθοποιός.

Ήταν μια ολόκληρη εποχή.

Ένας άνθρωπος που πρώτα έδωσε αίμα για την πατρίδα και μετά έδωσε ψυχή στην τέχνη.Ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος δεν γεννήθηκε για να γίνει απλώς πρωταγωνιστής.Γεννήθηκε για να δοκιμαστεί.Παιδί πολύτεκνης οικογένειας στο Διακοφτό, κουβάλησε από νωρίς την ευθύνη, την πείνα, την ανάγκη.

Και όμως, μέσα του έκαιγε μια φωτιά όχι μόνο για την τέχνη, αλλά για την Ελλάδα.Έτσι όταν ήρθε η ώρα,πήγε να πολεμήσει χωρίς δεύτερη σκέψη. Στον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο δεν υπήρχαν φώτα, ούτε χειροκροτήματα.Υπήρχε μόνο λάσπη, αίμα και θάνατος.Ανεβαίνοντας στα παγωμένα βουνά της Χειμάρρας, πολεμούσε με πέντε φυσίγγια για είκοσι ώρες και όταν αυτά τελείωναν, συνέχιζε με πέτρες.Ανεβαίνοντας με χέρια και πόδια σε υψώματα, όχι για δόξα αλλά για να μείνει η πατρίδα όρθια.Όπως είχε πει ο ίδιος σε συγκλονιστική συνέντευξη του στον Φρέντυ Γερμανό στις βραδινές πορείες τους έπιαναν την ουρά του μουλαριού και περπατούσαν για όλη την νύχτα, και η ξεκούραση τους ήταν μόνο το κλείσιμο των ματιών περπατώντας μηχανικά στις παγωμένες κορυφές της Πίνδου.

Αυτός ήταν ο Παπαγιαννόπουλος.

Όχι ο ηθοποιός αλλά ο στρατιώτης.

Και όταν τελείωσε ο πόλεμος; Δεν γύρισε με τιμές.

Γύρισε με τα πόδια.

Ύστερα ήρθε η Κατοχή και εκεί, ξανά, δεν λύγισε.

Μέσα στο σκοτάδι της ναζιστικής θηριωδίας, στάθηκε όρθιος απέναντι στο τέρας.

Όταν ο διαβόητος Μαξ Μέρτεν ο «δήμιος της Θεσσαλονίκης» που έστειλε δεκάδες χιλιάδες Έλληνες στον θάνατο ζήτησε να τον συγχαρεί… Δεν του άνοιξε ποτέ την πόρτα,δεν υποκλίθηκε ούτε συμβιβάστηκε “παίζοντας” τον ρόλο του ευγενικού αλλά αντίθετως τον περιφρόνησε επιδεικτικά.Γιατί ήξερε κάτι που σήμερα οι περισσότεροι έχουν ξεχάσει.Η τέχνη χωρίς αξιοπρέπεια είναι κενό προσωπείο.

Λίγο αργότερα έγινε αυτό που όλοι θαυμάσαμε και θυμόμαστε.Ο μεγάλος ηθοποιός.

Είχε σπούδασει στο Εθνικό Θέατρο, έπαιξε, γέλασε, συγκίνησε.Έγινε ο πατέρας, ο κακός, ο κωμικός, ο Έλληνας.Αλλά πίσω από κάθε ατάκα υπήρχε ένας άνθρωπος που είχε δει τον θάνατο από κοντά.Γι’ αυτό το γέλιο του είχε βάθος και το βλέμμα του ξεχειλίζε από αλήθεια.

Κάπως έτσι φτάνουμε στο τέλος,13 Απριλίου 1984.Μόνος.

Σε ένα διαμέρισμα.

Ένας άνθρωπος που γέμισε θέατρα…έφυγε σιωπηλά.Όχι με χειροκροτήματα αλλά με αξιοπρέπεια.

Και σήμερα; Σήμερα, σε μια εποχή όπου πολλοί «ηθοποιοί» φωνάζουν για αξίες χωρίς να τις έχουν ζήσει όπου το θάρρος έχει αντικατασταθεί από δημόσιες δηλώσεις και το ήθος από εικόνα.

Η μορφή του Παπαγιαννόπουλου στέκεται σαν κατηγορώ.Γιατί εκείνος δεν μίλησε για πατρίδα.

Πολέμησε για αυτήν.

Δεν δίδαξε ήθος.Το έζησε.

Δεν έκανε αντίσταση στα λόγια.

Έκλεισε την πόρτα στον κατακτητή.

Αν υπάρχει μέτρο για να κρίνουμε έναν άνθρωπο, αυτό είναι το εξής.Τι έκανε όταν όλα ήταν δύσκολα;Και ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος απάντησε με τη ζωή του.

Στα βουνά πολέμησε υπέρ πίστεως και πατρίδος. Στην Κατοχή δεν λύγισε.

Στην τέχνη μεγαλούργησε.

Στη ζωή έμεινε ακέραιος.

Αυτός δεν ήταν απλώς ηθοποιός.

Ήταν πάνω από όλα Έλληνας.🇬🇷⚔️ ✍ Στυλ.

Καβάζης 📸Διονύσης Παπαγιαννόπουλος.

Η φωτογραφια ειναι από το 1946-49 , οπου ο ηθοποιος ξανακλήθηκε σε υπηρεσια ως έφεδρος υπολοχαγος δίνοντας το παρών στις επάλξεις απέναντι στον κομμουνιστικό ολοκληρωτισμό.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους