Original Post

Πλήρες Κείμενο:

🇬🇷 Τρεις η ώρα τα χαράματα. Μοναστήρι. Προσευχή. Στέκομαι ακριβώς απέναντι από τον Σταυρό.

Πάντοτε, όταν αντίκριζα τον Σταυρό, τον αντιλαμβανόμουν σαν έναν ξύλινο σταυρό με τη μορφή του Σωτήρος ζωγραφισμένη επάνω του.

Καταλάβαινα πόσο οδυνηρό ήταν να κρέμεται κανείς έτσι, κι όμως η εικόνα μού φαινόταν τόσο μακρινή από την πραγματικότητα, ώστε, σχεδόν ανεπαίσθητα, είχα συνηθίσει να θεωρώ αυτονόητη αυτή την εικόνα του Θεού: έτσι έπρεπε να είναι Εκείνος, κρεμασμένος στον Σταυρό· αυτή ήταν, θαρρείς, η φυσική Του κατάσταση. Στον Σταυρό πιστεύουμε, αυτόν έχουμε ως Θεό μας.

Είναι οδυνηρό να συνειδητοποιείς ότι έχει ριζώσει μέσα σου μια τέτοια στάση απέναντι στον Θεό, όσο θλιβερό κι αν είναι να το παραδέχεσαι.

Και να, τώρα ψάλλουμε την επιμνημόσυνη δέηση.

Όχι, δεν ψάλλουμε απλώς· προσευχόμαστε.

Και αυτή η προσευχή είναι σαν φωτιά, σαν μια ενιαία, φλογερή ορμή που μας συνεπαίρνει όλους.

Προσεύχομαι στον Θεό, θεωρώντας Τον με τον νου μου ως Παντοκράτορα, μέσα στην άφθαρτη δόξα Του.

Και προσεύχομαι έτσι, κοιτάζοντας κατάματα τον Σταυρό.

Και τότε, ξαφνικά, είναι σαν να αντικρίζω τον Σταυρό για πρώτη φορά στη ζωή μου.

Βλέπω έναν ζωντανό Άνθρωπο να κρέμεται επάνω του! Ποιος είναι αυτός που κρέμεται εκεί; Είναι ο Θεός μου, στον οποίο ψάλλω.

Παραμορφωμένος από τον πόνο, καρφωμένος με τα καρφιά στο ξύλο.

Και άθελά μου ξεσπά από μέσα μου μια κραυγή, ένας βουβός, εσωτερικός σπαραγμός: «Θεέ μου! Τι Σου έκαναν!» Και μαζί, αγανάκτηση: Αυτοί οι άνθρωποι είναι θηρία! Αυτοί Σε σταύρωσαν! Δεν θέλουν Θεό· θέλουν μια ζωή καλοπερασμένη, χορτασμένη από απολαύσεις και ηδονές. Κι Εσύ τους ήσουν εμπόδιο στην απόλαυση αυτής της ζωής.

Γι’ αυτό Σε σκότωσαν, γι’ αυτό Σε υπέβαλαν σε τέτοιον εξευτελισμό. Τον Θεό! Τον βασάνισαν, Τον κατακρεούργησαν! Και πάλι: «Θεέ μου! Τι Σου έκαναν!» Και τότε ακούγεται μέσα μου μια φωνή ήσυχη, καθαρή, ολοκάθαρη: — ΕΣΥ τι Μου έχεις κάνει! Και τότε καταλαβαίνω πως εγώ η ίδια Τον έχω σταυρώσει έτσι μέσα μου, πως εγώ Τον έχω καθηλώσει σ’ αυτή την εικόνα.

Πως για μένα ήταν πάντοτε έτσι αξιοθρήνητος, υποδουλωμένος, ταπεινωμένος, και ποτέ ως Βασιλιάς και Κύριος· ποτέ δεν στάθηκε ενώπιόν μου μέσα στο μεγαλείο και τη δόξα Του.

Καταλαβαίνω πως αυτή είναι η δική μου στάση απέναντί Του, ακόμη και σήμερα: η απόρριψή Του. «Δεν Σε χρειάζομαι! Θέλω να ζήσω χωρίς Εσένα». Αυτό Του λέω με τις πράξεις μου, με τον τρόπο που ζω, ενώ η γλώσσα μου, βέβαια, υποκριτικά και κολακευτικά, διακηρύσσει το αντίθετο. «Με εμποδίζεις με τους περιορισμούς Σου, με τις απαιτήσεις Σου». Και τώρα βλέπω τον Θεό να κρέμεται από τον Σταυρό, ζωντανό, αληθινό.

Και είναι σαν να αισθάνομαι ακόμη και την καρδιά Του να χτυπά.

Τόσο κοντά μου βρίσκεται μέσα σε αυτή την προσευχή. Δεν είναι διήγημα, είναι μια αληθινή ιστορία που μου συνέβη το 2007.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους