Original Post

Πλήρες Κείμενο:

"Οδυσσέας Τσενάι. Τέτοιες μέρες, το 2003, ως αριστούχος μαθητής του Λυκείου Νέας Μηχανιώνας Θεσσαλονίκης, ετοιμαζόταν να συμμετάσχει στην παρέλαση για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου κρατώντας την ελληνική σημαία, αλλά λόγω αντιδράσεων από μερίδα γονέων και ακροδεξιών κύκλων με αφορμή την καταγωγή του παραιτήθηκε από το δικαίωμά του.

Σήμερα είναι καθηγητής Παθολογοανατομίας και ζει με την οικογένειά του στη Νέα Υόρκη. – Τι θυμάστε πιο έντονα από τη Νέα Μηχανιώνα; – Η ζωή μας ήταν φτωχική και μετρημένη.

Ο πατέρας μου και η μητέρα μου εργάζονταν και οι δύο σε βιοτεχνία διχτυών για να τα βγάλουμε πέρα.

Αλλά τη θυμάμαι εκείνη την εποχή με νοσταλγία.

Όταν το 1997 φτάσαμε εκεί από την πόλη Σκόδρα της βορειοδυτικής Αλβανίας, όλοι οι γείτονες μας υποδέχθηκαν με ζεστασιά και μας άνοιξαν τις πόρτες των σπιτιών τους.

Δεν θα το ξεχάσω ποτέ.

Αυτό είναι για μένα το αληθινό πρόσωπο της Ελλάδας: της ενσυναίσθησης και της αλληλεγγύης. – Πώς ήταν για έναν έφηβο να ακούει το σύνθημα «δεν θα γίνεις Ελληνας ποτέ, Αλβανέ, Αλβανέ»; – Ζόρικη συνθήκη, επώδυνη, δεν θα το κρύψω.

Στην αρχή είχα θυμώσει πολύ.

Ομως στην πορεία, καθώς δέχθηκα ένα τεράστιο κύμα συμπαράστασης από όλη την Ελλάδα, από ανθρώπους που δεν με γνώριζαν καν, ο θυμός υποχώρησε.

Αλλωστε, ήταν λίγοι εκείνοι που μου επιτέθηκαν με τόση εχθρικότητα· απλώς έκαναν πολλή φασαρία. – Δεν σας έχει μείνει καθόλου πίκρα, δηλαδή; – Οχι.

Με τον καιρό, μάλιστα, συνειδητοποίησα πως όσα βίωσα τότε με αφορμή τις δύο παρελάσεις με έκαναν πιο δυνατό και ήταν πολύτιμο μάθημα.

Ακόμη το κουβαλάω και προσπαθώ, σε διάφορες περιστάσεις, να το εφαρμόζω: Αφησέ τους να φωνάζουν, ακόμη και να ουρλιάζουν.

Κλείσε τα αυτιά σου και προχώρησε προς την κατεύθυνση που έχεις επιλέξει.

Μην τους δώσεις την ευκαιρία να σε νικήσουν κάνοντάς σε να οπισθοχωρήσεις ή να αλλάξεις ρότα. – Στις ΗΠΑ πώς βρεθήκατε; – Είναι μια ιστορία σχεδόν μυθιστορηματική και βασίζεται σε αυτά που μόλις σας ανέφερα: στην ενσυναίσθηση και στην αλληλεγγύη.

Λίγες ημέρες μετά την παρέλαση του 2003, στην οποία δεν συμμετείχα λόγω των αντιδράσεων, ένας άγνωστος άνδρας χτύπησε την πόρτα του σπιτιού μας.

Τον υποδεχθήκαμε οι γονείς μου, η γιαγιά μου και εγώ.

Ηταν ο δρ Στέλιος Παπαδόπουλος, γεννημένος και μεγαλωμένος στην περιοχή Χαριλάου και ηγετική μορφή της βιοτεχνολογίας στις ΗΠΑ, όπου είχε μεταναστεύσει στα τέλη της δεκαετίας του 1960, όπως θα μαθαίναμε στη συνέχεια.

Μας είπε ότι είχε ζήσει και ο ίδιος κάτι αντίστοιχο όταν, για πολιτικούς λόγους, την ταραγμένη περίοδο της Αποστασίας, του είχαν στερήσει τη δυνατότητα να παρελάσει με τη σημαία, ως αριστούχος του θρυλικού 5ου Γυμνασίου Αρρένων.

Δήλωσε πρόθυμος να με βοηθήσει. – Πώς αντέδρασαν οι γονείς σας; Τον εμπιστεύθηκαν; – Είναι περίεργο αλλά, ναι, αμέσως.

Αν και ήταν κάπως σουρεαλιστικό όλο αυτό που ζούσαμε –σαν να είχε περάσει ο ίδιος ο Αγιος Βασίλης από το σπίτι μας, χωρίς να είναι Χριστούγεννα (γέλια)– μας κέρδισε μεμιάς.

Με την καθοδήγησή του έστειλα αιτήσεις σε διάφορα αμερικανικά πανεπιστήμια και, στο τέλος της Γ΄ Λυκείου, μολονότι είχα περάσει στο Τμήμα Μηχανολόγων Μηχανικών της Πολυτεχνικής Σχολής του ΑΠΘ, έφυγα για τις ΗΠΑ.

Καθοριστική ήταν η στήριξη του Fondation Santé και είμαι πάντα ευγνώμων τόσο στον δρα Παπαδόπουλο όσο και στη Φούλα Τσάπελ.

Αποφοίτησα από το Boston College, όπου σπούδασα Φυσική, και συνέχισα με σπουδές Ιατρικής στην Ιατρική Σχολή του Harvard, όπου έκανα το διδακτορικό μου. Πάλι Ελληνες βρέθηκαν στον δρόμο μου: ο καθηγητής Κυτταρικής Βιολογίας Σπύρος Αρταβάνης-Τσάκωνας και ο μέντοράς μου, Ιωάννης Αϋφαντής, σημερινός πρόεδρος του Τμήματος Παθολογοανατομίας στο NYU Grossman School of Medicine της Νέας Υόρκης. – Υπάρχει κάποια συμβουλή που δίνετε στους φοιτητές σας, πέραν των επιστημονικών θεμάτων; – Σε μεγάλο ποσοστό είναι και εκείνοι μετανάστες, κουβαλούν διαφορετικές κουλτούρες και αξίες από τις χώρες τους.

Τους λέω να μη μετρούν το μπόι τους με βάση τους άλλους, να μην αναλώνονται σε συγκρίσεις, αλλά να μένουν προσηλωμένοι στους στόχους τους και να μην παρεκκλίνουν από αυτούς.

Σημασία έχει να κοιτάζουν μπροστά, να δουλεύουν με συνέπεια και να μην αφήνουν τις φωνές –ή τις κραυγές, όπως στη δική μου περίπτωση– των άλλων να καθορίζουν μέχρι πού μπορούν να φτάσουν. – Μια εικόνα για το μέλλον που σας κάνει να χαμογελάτε; – Να έχουμε βγει στη σύνταξη με την Μπλέρτα, να είμαστε υγιείς, τα παιδιά μας να έχουν χαράξει τις δικές τους προσωπικές και επαγγελματικές πορείες στις ΗΠΑ ή όπου αλλού επιλέξουν κι εμείς να ζούμε κάπου στη Θεσσαλονίκη, κοντά στη θάλασσα.

Ακόμη και στη Νέα Μηχανιώνα, γιατί όχι; *Ο Οδυσσέας Τσενάι μίλησε στην Τασούλα Επτακοιλη, η οποία τον συνάντησε στην Νέα Υόρκη.

Ολόκληρη η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ" (Απο Γωγώ Τέτου 🙏✔️) **Στην φωτογραφία ο Οδυσσέας με τον δρ Στέλιο Παπαδόπουλο σήμερα στις ΗΠΑ.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους