Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όταν η μοναξιά δεν οφείλεται μόνο στην απουσία των άλλων Πολλοί άνθρωποι μιλούν για τη μοναξιά τους.

Λένε πως δεν υπάρχουν άνθρωποι που ενδιαφέρονται πραγματικά γι' αυτούς.

Πως κανείς δεν τους καταλαβαίνει, πως οι σχέσεις τους δεν διαρκούν, πως όσοι πλησιάζουν τελικά απομακρύνονται.

Και υποφέρουν.

Γιατί η ανάγκη τους για σύνδεση είναι αληθινή.

Επιθυμούν να αγαπηθούν, να αισθανθούν σημαντικοί, να μοιραστούν τη ζωή τους με ανθρώπους που θα τους αποδέχονται.

Κάποιες φορές, όμως, η πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη από εκείνη που περιγράφουν.

Υπάρχουν άνθρωποι που ενδιαφέρονται για εκείνους.

Που προσπάθησαν να τους πλησιάσουν, να τους γνωρίσουν, να δημιουργήσουν μια ουσιαστική σχέση μαζί τους.

Μόνο που οι ίδιοι δυσκολεύονται να αναγνωρίσουν αυτό το ενδιαφέρον όταν δεν εκφράζεται με τον τρόπο που προσδοκούν.

Σκέψου δύο φίλους που γνωρίζονται χρόνια.

Ο ένας περνά μια δύσκολη περίοδο και τηλεφωνεί στον άλλον για να μοιραστεί όσα τον απασχολούν.

Ο φίλος του τον ακούει, ενδιαφέρεται, προσπαθεί να τον καταλάβει.

Σε κάποιο σημείο, όμως, εκφράζει μια διαφορετική άποψη. «Καταλαβαίνω πόσο σε πλήγωσε αυτό που συνέβη.

Αναρωτιέμαι, όμως, μήπως και ο τρόπος που αντέδρασες δυσκόλεψε την κατάσταση». Η ατμόσφαιρα αλλάζει. «Ούτε εσύ με καταλαβαίνεις τελικά», απαντά ψυχρά.

Η συζήτηση τελειώνει απότομα.

Τις επόμενες ημέρες δεν απαντά στα τηλεφωνήματα του φίλου του.

Εκείνος προσπαθεί ξανά, του στέλνει ένα μήνυμα, αλλά δεν παίρνει απάντηση.

Κάποια στιγμή σταματά να επιμένει.

Λίγο αργότερα, ο πρώτος παραπονιέται σε έναν κοινό γνωστό: «Βλέπεις; Όταν τους χρειάζεσαι πραγματικά, όλοι εξαφανίζονται». Κι όμως, ο φίλος του δεν εξαφανίστηκε.

Προσπάθησε να επικοινωνήσει.

Εκείνος ήταν που δεν μπόρεσε να αντέξει ότι ένας άνθρωπος μπορούσε να τον αγαπά, να ενδιαφέρεται για εκείνον και ταυτόχρονα να διαφωνεί μαζί του.

Αυτή είναι μια από τις πιο δύσκολες συνειδητοποιήσεις στην ψυχοθεραπεία.

Να έρχεσαι αναζητώντας απαντήσεις για τους ανθρώπους που σε πλήγωσαν και σταδιακά να ανακαλύπτεις ότι, ενώ λαχταράς την εγγύτητα, υπάρχουν στιγμές που δεν της επιτρέπεις να αναπτυχθεί.

Ότι μπορεί να ζητάς αποδοχή, αλλά να δυσκολεύεσαι να αποδεχτείς τη διαφορετικότητα του άλλου.

Να επιθυμείς να σε ακούσουν, αλλά να μην αντέχεις να ακούσεις κάτι που αμφισβητεί τη δική σου οπτική.

Να θέλεις σταθερότητα, αλλά να αποσύρεσαι κάθε φορά που η σχέση περνά μια δυσκολία.

Και κυρίως, να συγχέεις την αγάπη με τη διαρκή επιβεβαίωση.

Γιατί όταν χρειάζεσαι ο άλλος να συμφωνεί μαζί σου για να αισθάνεσαι ότι σε αγαπά, δεν αφήνεις αρκετό χώρο για να υπάρξει ως ξεχωριστός άνθρωπος.

Η σχέση αρχίζει να περιστρέφεται γύρω από την ανάγκη σου να καθησυχάζεσαι, αντί να γίνεται τόπος αμοιβαίας συνάντησης.

Αυτό δεν σημαίνει πως κάθε μοναξιά είναι αποτέλεσμα προσωπικών επιλογών.

Υπάρχουν πραγματικές εγκαταλείψεις, αδιαφορία, σχέσεις που πληγώνουν βαθιά.

Υπάρχουν άνθρωποι που προσπάθησαν να συνδεθούν και δεν βρήκαν ανταπόκριση.

Υπάρχουν όμως και εκείνοι που, έχοντας πληγωθεί, έμαθαν να αντιμετωπίζουν κάθε διαφορά ως απειλή.

Κάθε ματαίωση ως απόρριψη.

Κάθε δυσκολία ως προμήνυμα εγκατάλειψης.

Και έτσι, στην προσπάθειά τους να μη βιώσουν ξανά τον πόνο, καταλήγουν να απομακρύνουν ακόμη και ανθρώπους που θα μπορούσαν να σταθούν κοντά τους.

Η αναγνώριση αυτού του μοτίβου μπορεί να προκαλέσει βαθιά οδύνη.

Γιατί δεν βλέπεις πια μόνο εκείνους που έφυγαν.

Θυμάσαι και εκείνους που προσπάθησαν, που σε αναζήτησαν, που θέλησαν να συζητήσουν μαζί σου, αλλά συνάντησαν έναν τοίχο.

Και χρειάζεται μεγάλη ειλικρίνεια για να αναγνωρίσεις ότι δεν ήσουν πάντοτε μόνο εκείνος που πληγώθηκε.

Υπήρξαν φορές που πλήγωσες κι εσύ.

Που δεν άκουσες, που δεν ενδιαφέρθηκες να καταλάβεις, που θεώρησες ότι η δική σου ανάγκη έπρεπε να έχει προτεραιότητα.

Αυτή η παραδοχή δεν ακυρώνει τον πόνο σου.

Σε βοηθά να αναλάβεις την ευθύνη για όσα μπορείς σήμερα να αλλάξεις.

Γιατί η σύνδεση δεν απαιτεί να συμφωνούν οι άλλοι μαζί σου.

Απαιτεί να μπορείς να τους συναντάς ως διαφορετικούς ανθρώπους, με δικές τους ανάγκες, συναισθήματα και όρια.

Να αντέχεις τη ματαίωση χωρίς να την ονομάζεις εγκατάλειψη.

Να εκφράζεις όσα αισθάνεσαι χωρίς να τιμωρείς με σιωπή.

Να αναγνωρίζεις το ενδιαφέρον ακόμη κι όταν δεν παίρνει τη μορφή που περίμενες.

Η μοναξιά δεν είναι πάντοτε αποτέλεσμα της απουσίας των άλλων.

Κάποιες φορές συνδέεται και με τον τρόπο που τους αντιμετωπίζεις όταν δεν ανταποκρίνονται στις προσδοκίες σου.

Και χρειάζεται μεγάλη ειλικρίνεια για να αναγνωρίσεις ότι κάποιοι άνθρωποι δεν έφυγαν επειδή δεν ενδιαφέρονταν, αλλά επειδή δεν υπήρχε αρκετός χώρος στη σχέση για τις δικές τους ανάγκες, τις απόψεις και τα συναισθήματά τους.

Πριν λοιπόν καταλήξεις ότι κανείς δεν ενδιαφέρεται για σένα, αξίζει να αναρωτηθείς: Εσύ ενδιαφέρθηκες πραγματικά να γνωρίσεις τους ανθρώπους που σε πλησίασαν ή περίμενες κυρίως να ανταποκριθούν σε όσα χρειαζόσουν; Αγγελική Μπολουδάκη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους