Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όταν δεν χρειάζεται πια να είσαι αρεστός, αρχίζεις να είσαι αληθινός Υπάρχει μια βαθιά αλλαγή που συντελείται μέσα σου όταν παύει να σε απασχολεί διαρκώς αν είσαι αρεστός στους άλλους.

Δεν γίνεσαι αδιάφορος, ούτε χάνεις την ευαισθησία σου απέναντί τους.

Αντίθετα, αρχίζεις να τους συναντάς με μεγαλύτερη ειλικρίνεια.

Γιατί δεν χρειάζεται πια να διαπραγματεύεσαι τον εαυτό σου για να εξασφαλίσεις μια θέση στη ζωή τους.

Για χρόνια μπορεί να έμαθες να παρατηρείς τις αντιδράσεις των άλλων πριν εκφράσεις τη δική σου θέση.

Να διακρίνεις τι τους ευχαριστεί, τι τους δυσαρεστεί, τι περιμένουν από σένα.

Να συγκρατείς τον ενθουσιασμό σου όταν δεν τον συμμερίζονται, να αποσιωπάς μια διαφωνία, να υποχωρείς ακόμη κι όταν κάτι μέσα σου αντιστέκεται.

Όχι απαραίτητα επειδή ήθελες να εξαπατήσεις κανέναν, αλλά επειδή κάποτε συνέδεσες την αποδοχή με την ασφάλεια και την αγάπη.

Ίσως μεγάλωσες σε ένα περιβάλλον όπου η επιδοκιμασία ερχόταν όταν ανταποκρινόσουν στις προσδοκίες των άλλων.

Όπου η διαφωνία προκαλούσε δυσαρέσκεια, η διαφορετικότητα αντιμετωπιζόταν με επίκριση και η αγάπη έμοιαζε να εξαρτάται από το πόσο καλά προσαρμοζόσουν.

Κι έτσι έμαθες να προσέχεις περισσότερο πώς σε βλέπουν παρά πώς αισθάνεσαι.

Να αναζητάς στα πρόσωπά τους την επιβεβαίωση ότι είσαι αποδεκτός.

Αυτή η διαρκής επαγρύπνηση έχει ένα βαθύ ψυχικό κόστος.

Μπορεί να έχεις πολλές σχέσεις, να εισπράττεις επαίνους, να θεωρείσαι ευχάριστος, συνεργάσιμος, καλοσυνάτος.

Κι όμως, να αισθάνεσαι μια παράξενη μοναξιά.

Γιατί οι άνθρωποι γνωρίζουν κυρίως εκείνες τις πλευρές σου που τους επέτρεψες να δουν.

Κι εσύ αναρωτιέσαι αν θα εξακολουθούσαν να σε αγαπούν αν γνώριζαν και τις υπόλοιπες.

Σκέψου μια γυναίκα που για χρόνια ήθελε να ασχοληθεί με κάτι δημιουργικό.

Μια μέρα αποφασίζει να το ξεκινήσει.

Το ανακοινώνει χαρούμενη σε ανθρώπους του περιβάλλοντός της.

Κάποιος χαμογελά ειρωνικά. «Τώρα σου ήρθε αυτή η ιδέα;» τη ρωτά.

Παλαιότερα θα αισθανόταν αμηχανία.

Θα προσπαθούσε να δικαιολογήσει την επιλογή της, ίσως και να υποτιμήσει η ίδια την επιθυμία της για να μη φανεί υπερβολική.

Μπορεί αργότερα να αναρωτιόταν αν πράγματι άξιζε να προχωρήσει.

Αυτή τη φορά χαμογελά. «Ναι, τώρα.

Και χαίρομαι πολύ γι' αυτό», απαντά.

Δεν προσπαθεί να τον πείσει.

Δεν αισθάνεται την ανάγκη να υπερασπιστεί τη χαρά της.

Συνεχίζει να μιλά για όσα την ενθουσιάζουν, χωρίς να παρακολουθεί αγωνιωδώς αν ο άλλος συμμερίζεται τον ενθουσιασμό της.

Αυτό που άλλαξε δεν είναι η επιθυμία της να μοιράζεται τη ζωή της.

Είναι ότι η ανταπόκριση των άλλων δεν καθορίζει πια την αξία όσων επιθυμεί.

Και εδώ βρίσκεται μια ουσιαστική πλευρά της αυθεντικότητας.

Όταν επιδιώκεις διαρκώς να είσαι αρεστός, δεν αναζητάς μόνο την αγάπη.

Συχνά προσπαθείς να αποφύγεις τη δυσφορία που σου προκαλεί η πιθανότητα να μη σε εγκρίνουν.

Μια έκφραση δυσαρέσκειας, μια διαφωνία, ακόμη και η σιωπή κάποιου μπορεί να ξυπνήσει έναν παλιό φόβο.

Σαν να απειλείται η ίδια σου η αξία.

Η αυθεντικότητα αρχίζει να αποκτά χώρο όταν μπορείς να αντέξεις αυτή τη δυσφορία χωρίς να σπεύσεις να αλλάξεις τον εαυτό σου για να την εξαφανίσεις.

Δεν σημαίνει ότι δεν σε ενδιαφέρει η γνώμη των άλλων.

Σημαίνει ότι μπορείς να την ακούσεις, να τη σκεφτείς, ακόμη και να αναθεωρήσεις, χωρίς να της παραδώσεις την ευθύνη να ορίσει ποιος είσαι.

Ούτε σημαίνει ότι κάθε αυθόρμητη έκφραση είναι αυθεντική.

Η αυθεντικότητα δεν αποτελεί άλλοθι για σκληρότητα, εγωκεντρισμό ή αδιαφορία.

Περιλαμβάνει επίγνωση, σεβασμό και ευθύνη.

Μπορείς να είσαι ειλικρινής χωρίς να πληγώνεις σκόπιμα.

Να διαφωνείς χωρίς να απαξιώνεις.

Να αναγνωρίζεις το λάθος σου χωρίς να αισθάνεσαι ότι χάνεις την αξία σου.

Κυρίως, μπορείς να απογοητεύσεις κάποιον χωρίς να θεωρείς ότι τον αδίκησες.

Και να αναγνωρίσεις πότε πράγματι τον αδίκησες, χωρίς να χρειάζεται να υπερασπιστείς μια αψεγάδιαστη εικόνα του εαυτού σου.

Αυτή η εσωτερική μετατόπιση αλλάζει και την ποιότητα των σχέσεών σου.

Δεν αναζητάς πια μόνο ανθρώπους που σε επιβεβαιώνουν.

Μπορείς να πλησιάσεις εκείνους που σκέφτονται διαφορετικά, να ενδιαφερθείς για την οπτική τους, να χαρείς με τη διαφορετικότητά τους.

Δεν χρειάζεται να συμφωνούν μαζί σου για να αισθάνεσαι ότι σε σέβονται.

Ούτε χρειάζεται να συμφωνείς μαζί τους για να τους αγαπάς.

Κάποιοι ίσως δυσαρεστηθούν με αυτή την αλλαγή.

Ιδιαίτερα όσοι είχαν συνηθίσει να προσαρμόζεσαι στις επιθυμίες τους.

Μπορεί να σε χαρακτηρίσουν εγωιστή, απόμακρο ή διαφορετικό από παλιά.

Έχει σημασία να ακούσεις όσα σου λένε, να εξετάσεις αν υπάρχει κάτι αληθινό στην κριτική τους.

Όχι όμως να επιστρέψεις αυτομάτως σε έναν παλιό ρόλο μόνο και μόνο για να αποκατασταθεί η προηγούμενη ισορροπία.

Γιατί η ωριμότητα δεν βρίσκεται στο να μη σε επηρεάζει τίποτα.

Βρίσκεται στο να μπορείς να επηρεάζεσαι χωρίς να χάνεις τον προσανατολισμό σου.

Και κάποια στιγμή παρατηρείς κάτι που σε συγκινεί βαθιά.

Δεν χρειάζεται πλέον να εξηγείς ασταμάτητα τις προθέσεις σου.

Δεν αισθάνεσαι υποχρεωμένος να αποδεικνύεις την καλοσύνη σου, την αξία σου, την επάρκειά σου.

Μπορείς να χαίρεσαι χωρίς να απολογείσαι, να επιθυμείς χωρίς να ντρέπεσαι, να εκφράζεσαι χωρίς να υπολογίζεις κάθε φορά αν θα γίνεις αποδεκτός.

Ανακαλύπτεις ότι μπορείς να είσαι κοντά στους ανθρώπους χωρίς να χάνεις την επαφή με τον εαυτό σου.

Και τότε αρχίζεις να διακρίνεις ποιες σχέσεις μπορούν πραγματικά να σε χωρέσουν.

Ποιοι άνθρωποι ενδιαφέρονται να σε γνωρίσουν και όχι απλώς να ανταποκρίνεσαι στις προσδοκίες τους.

Ποιοι μπορούν να σε αγαπούν ακόμη κι όταν διαφωνούν μαζί σου, να χαίρονται με την εξέλιξή σου, να σέβονται την αυτονομία σου.

Δεν παύεις να θέλεις να αγαπιέσαι.

Παύεις να πιστεύεις ότι για να αγαπηθείς χρειάζεται να γίνεις κάποιος άλλος.

Κάποτε ήθελες τόσο πολύ να σε αγαπούν, που προσπαθούσες να γίνεις αυτό που περίμεναν.

Ώσπου ανακάλυψες ότι η αγάπη που χρειάζεται να κρύβεσαι για να τη διατηρήσεις δεν σου επιτρέπει να τη ζήσεις ολόκληρη.

Και τότε άρχισες να φανερώνεσαι.

Με τις επιθυμίες σου, τις αντιφάσεις σου, τις αδυναμίες και τις δυνατότητές σου.

Χωρίς να απαιτείς να συμφωνούν όλοι μαζί σου.

Χωρίς να θεωρείς κάθε διαφωνία απόρριψη.

Γιατί το σπουδαιότερο δώρο της αυθεντικότητας δεν είναι ότι παύεις να φοβάσαι μήπως δεν αρέσεις.

Είναι ότι επιτέλους επιτρέπεις στους άλλους να γνωρίσουν τον άνθρωπο που πραγματικά είσαι.

Και στον εαυτό σου να ανακαλύψει πώς είναι να αγαπιέται χωρίς να χρειάζεται να κρύβεται. Αγγελική Μπολουδάκη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους