Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η υπόθεση του Οδυσσέα Τσενάι είχε συγκλονίσει πριν 23 χρόνια κάθε δημοκρατικό πολίτη, ενώ είχε προκαλέσει αισθήματα ταύτισης σε δεκάδες χιλιάδες παιδιά μεταναστών σε όλη την Ελλάδα.

Πιο συγκεκριμένα, το 2003 ως αριστούχος μαθητής του Λυκείου Νέας Μηχανιώνας, ο Οδυσσέας ετοιμαζόταν να συμμετάσχει στην παρέλαση για την εθνική επέτειο της 28ης Οκτωβρίου κρατώντας την ελληνική σημαία.

Αυτό δεν έγινε.

Λόγω ρατσιστικών αντιδράσεων από μερίδα γονέων και ακροδεξιών λογικών παραιτήθηκε από το δικαίωμά του, για να "ηρεμήσει" η κατάσταση.

Ένα νέο παιδί "τιμωρήθηκε", λόγω της καταγωγής του και κλήθηκε ο ίδιος να βρει "διέξοδο" από το μίσος. 23 χρόνια μετά στη συνέντευξή του στην "Καθημερινή" απάντησε για όσα έζησε τότε.

Στις απαντήσεις του δεν στέκεται σε αυτούς που έχυσαν το ρατσιστικό δηλητήριο, αλλά στην Ελλάδα της αλληλεγγύης και της "ζεστασιάς" όπως λέει.

Πλέον, εργάζεται ως παθολογοανατόμος και διδάσκει στο NYU Langone Health, ένα από τα μεγάλα πανεπιστημιακά ιατρικά κέντρα των ΗΠΑ.

Αξίζει να δείτε τις παρακάτω απαντήσεις από τη συνέντευξη που παραχώρησε στην δημοσιογράφο, Τασούλα Επτακοίλη. – Πώς ήταν για έναν έφηβο να ακούει το σύνθημα «δεν θα γίνεις Ελληνας ποτέ, Αλβανέ, Αλβανέ»; – Ζόρικη συνθήκη, επώδυνη, δεν θα το κρύψω.

Στην αρχή είχα θυμώσει πολύ.

Ομως στην πορεία, καθώς δέχθηκα ένα τεράστιο κύμα συμπαράστασης από όλη την Ελλάδα, από ανθρώπους που δεν με γνώριζαν καν, ο θυμός υποχώρησε.

Αλλωστε, ήταν λίγοι εκείνοι που μου επιτέθηκαν με τόση εχθρικότητα· απλώς έκαναν πολλή φασαρία. – Δεν σας έχει μείνει καθόλου πίκρα, δηλαδή; – Οχι.

Με τον καιρό, μάλιστα, συνειδητοποίησα πως όσα βίωσα τότε με αφορμή τις δύο παρελάσεις με έκαναν πιο δυνατό και ήταν πολύτιμο μάθημα.

Ακόμη το κουβαλάω και προσπαθώ, σε διάφορες περιστάσεις, να το εφαρμόζω: Αφησέ τους να φωνάζουν, ακόμη και να ουρλιάζουν.

Κλείσε τα αυτιά σου και προχώρησε προς την κατεύθυνση που έχεις επιλέξει.

Μην τους δώσεις την ευκαιρία να σε νικήσουν κάνοντάς σε να οπισθοχωρήσεις ή να αλλάξεις ρότα. – Τι θυμάστε πιο έντονα από τη Νέα Μηχανιώνα; – Η ζωή μας ήταν φτωχική και μετρημένη.

Ο πατέρας μου και η μητέρα μου εργάζονταν και οι δύο σε βιοτεχνία διχτυών για να τα βγάλουμε πέρα.

Αλλά τη θυμάμαι εκείνη την εποχή με νοσταλγία.

Οταν το 1997 φτάσαμε εκεί από την πόλη Σκόδρα της βορειοδυτικής Αλβανίας, όλοι οι γείτονες μας υποδέχθηκαν με ζεστασιά και μας άνοιξαν τις πόρτες των σπιτιών τους.

Δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Αυτό είναι για μένα το αληθινό πρόσωπο της Ελλάδας: της ενσυναίσθησης και της αλληλεγγύης.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους