Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το χώμα κάτω από τα νύχια δεν φεύγει με ένα πλύσιμο.

Το ξέρω, γιατί δέκα χρόνια ζω με τη γυναίκα μου σε μια σκηνή μέσα στο δάσος.

Τρίβεις με τη βούρτσα, το νερό παγωμένο, τα δάχτυλα κοκκινίζουν, κι όμως στις άκρες μένει πάντα μια σκούρα γραμμή.

Μυρίζει υγρό φύλλο και ρίζα.

Κάποτε ντρεπόμουν να δώσω το χέρι μου σε κάποιον.

Τώρα την κοιτάζω σαν υπογραφή.

Πριν λίγες μέρες διάβασα κάτι που μου κάθισε στο στομάχι σαν κρύα πέτρα. Ο ΟΗΕ ορίζει ότι ένας κρατούμενος δικαιούται τουλάχιστον μία ώρα την ημέρα στον καθαρό αέρα.

Σε έρευνα με 12.000 γονείς από δέκα χώρες, τα μισά παιδιά από 5 έως 12 χρονών περνούσαν έξω μία ώρα ή λιγότερο.

Ένα στα τρία, κάτω από μισή ώρα. Στη Βρετανία, ένα παιδί στα πέντε δεν έβγαινε να παίξει σε μια συνηθισμένη μέρα. Καθόλου.

Και δεν είναι μόνο τα μεγαλύτερα. Στις ΗΠΑ, σχεδόν τέσσερα στα δέκα παιδιά τριών, τεσσάρων, πέντε χρονών παίζουν στο ύπαιθρο μία ώρα ή λιγότερο τις καθημερινές.

Στην ηλικία που το σώμα μαθαίνει τον κόσμο με τα γόνατα και τις παλάμες.

Μια άλλη έρευνα ρώτησε τρεις γενιές.

Από τους σημερινούς παππούδες, επτά στους δέκα έπαιζαν τακτικά έξω.

Από τα εγγόνια τους, λιγότερα από τρία.

Κοινώς, δεν μένει μόνο το ανοσοποιητικό χωρίς δουλειά.

Μένει ένα γόνατο που δεν γδάρθηκε ποτέ, κι ένα νευρικό σύστημα που δεν έμαθε να ησυχάζει μόνο του, σκυμμένο είκοσι λεπτά πάνω από ένα μυρμήγκι.

Την πανοπλία δεν τη φοράει ένα παιδί μόνο του.

Του τη ράβουμε εμείς.

Με αγάπη, κομμάτι κομμάτι, από φόβο.

Κι ύστερα απορούμε γιατί ο νους του, μεγαλώνοντας, θέλει να ελέγχει τα πάντα. Απόψε κοίταξα πάλι τα νύχια μου. Η γραμμή είναι ακόμα εκεί.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους