Original Post

Πλήρες Κείμενο:

𝝩𝞰𝞶 𝞹𝞺𝞸𝞼𝞸𝟀ή 𝞵𝞸𝞾 𝞽𝞺ά𝞫𝞰𝞷𝞮 𝞽𝞸 𝟮. 𝞸𝞲 𝝛𝞰𝞴ό𝞿𝞱𝞸𝞶𝞮ς 𝞹𝞸𝞾 𝞾𝞹𝞸𝞽𝞲𝞵𝞸ύ𝞶 𝞽𝞸𝞾ς ά𝞴𝞴𝞸𝞾ς.

Στην ψυχαναλυτική θεωρία, η ζηλοφθονία κατέχει κεντρική και διακριτή θέση από την απλή ζήλεια.

Ενώ η ζήλεια είναι τριγωνική σχέση, φοβάμαι μήπως χάσω αυτό που έχω - αγαπώ από έναν τρίτο, η ζηλοφθονία είναι δυαδική, πρωταρχική και βαθιά ενδοψυχική.

Στρέφεται άμεσα προς το αντικείμενο που κατέχει κάτι επιθυμητό, με στόχο όχι απλώς την απόκτηση του, αλλά την "καταστροφή" ή την υποτίμηση του. Η Melanie Klein, στο θεμελιώδες έργο της Φθόνος και ευγνωμοσύνη, τοποθέτησε τη ζηλοφθονία στην πιο πρώιμη, στοματική-σαδιστική φάση της ψυχικής ανάπτυξης.

Το βρέφος εξαρτάται απόλυτα από το "Καλό στήθος", τη μητρική τροφό-πηγή ζωής, φροντίδας και ασφάλειας.

Στο τραύμα της στέρησης και της εξάρτησης, το βρέφος βιώνει στέρηση ή συνειδητοποιεί ότι η πηγή της ικανοποίησης βρίσκεται έξω από τον εαυτό του, και έτσι βιώνει ανυπόφορη αδυναμία.

Η ζηλοφθονία δεν λέει απλώς, θέλω αυτό που έχεις.

Λέει υποσυνείδητα, επειδή εγώ δεν το έχω και εξαρτώμαι από εσένα, η αξία μου εξαρτάται (κατ' εμέ) προτιμώ να το καταστρέψω ή να το μολύνω, ώστε να μην το έχεις αυτούσιο ούτε εσύ.

Πηγάζει άμεσα από την ενόρμηση του θανάτου και οδηγεί αναπόφευκτα στη μείωση των άλλων.

Η ανοιχτή ζηλοφθονία προκαλεί αφόρητο ψυχικό πόνο, καθώς φέρνει το άτομο αντιμέτωπο με το δικό του έλλειμμα, την αδυναμία και την κατωτερότητα.

Για να αντέξει το Εγώ αυτό το βάρος, επιστρατεύει συγκεκριμένους πρωτόγονους αμυντικούς μηχανισμούς.

Εάν το αντικείμενο παραμείνει αξιοθαύμαστο, ικανό ή χαρισματικό, η ψυχική σύγκριση γεννά οδύνη.

Μειώνοντας, λοιπόν, την αξία του άλλου (εκφράσεις όπως δεν είναι δα και τόσο καλός, σιγά μωρέ τυχερός ήταν, ποιος? αυτός ο ρηχός; ο ψεύτης; ο τιποτένιος;), το άτομο καταφέρνει να μειώνει την αντιληπτή αξία του "καλού αντικειμένου", και απαλλάσσεται στιγμιαία από την ανάγκη να νιώσει θαυμασμό ή ευγνωμοσύνη, συναισθήματα που θα επικύρωναν την εξάρτηση ή την υστέρηση του.

Το άτομο αποκόπτει τα δικά του ανεπιθύμητα, μειονεκτικά ή άδεια κομμάτια και τα προβάλλει ασυνείδητα στον άλλον.

Μέσα από την υποτίμηση, την ειρωνεία ή τον εξευτελισμό, επιχειρεί ενεργά να κάνει τον άλλον να νιώσει ανεπαρκής, ευάλωτος ή μικρός, βάζοντας δηλαδή το δικό του δυσβάσταχτο βίωμα μέσα στον αποδέκτη.

Προβολική ταύτιση δηλαδή.

Η ανύψωση του εαυτού μέσω του ευτελισμού του άλλου λειτουργεί ως ναρκισσιστική αποζημίωση.

Η υποτίμηση του διπλανού επιτρέπει μια ψευδαίσθηση υπεροχής και αυτάρκειας.

Εγώ δεν χρειάζομαι κανέναν, εγώ είμαι ο ακέραιος.

Στη ναρκισσιστική παθολογία, η ζηλοφθονία αποτελεί κινητήριο μοχλό. Ο Otto Kernberg περιγράφει τον ναρκισσιστή ως ένα άτομο που ζει σε συνεχή φόβο μήπως οι άλλοι ανακαλύψουν το άδειο, πεινασμένο και οργισμένο εσωτερικό του.

Η λάμψη των άλλων βιώνεται ως άμεση ναρκισσιστική απειλή.

Η μείωση του άλλου δεν είναι απλώς κακεντρέχεια, αλλά αμυντική πράξη επιβίωσης για να μην καταρρεύσει το Μεγαλοπρεπές Εγώ. Ο Heinz Kohut, εστιάζει στο τραύμα του ναρκισσιστικού ελλείμματος.

Όταν λείπει η σταθερή εσωτερική αυτοεκτίμηση, ο άλλος δεν βιώνεται ως ξεχωριστή οντότητα, αλλά ως αντικείμενο-εαυτού.

Αν το selfobject υπερέχει, η σύγκριση διαλύει τη συνοχή του εαυτού, προκαλώντας ναρκισσιστική οργή που εκφράζεται ως χλευασμός και αποδόμηση.

Σε αντίθεση με τον θαυμασμό ή την επιθυμία που μπορούν να οδηγήσουν σε ταύτιση, μάθηση και εσωτερίκευση, η ζηλοφθονία αυτοϋπονομεύεται, καταστρέφοντας ή μειώνοντας το "καλό" που βλέπει στον άλλον, και το άτομο στερεί από τον εαυτό του τη δυνατότητα να τραφεί ψυχικά από αυτό.

Αποτέλεσμα είναι ένας φαύλος κύκλος.

Η υποτίμηση βαθαίνει το εσωτερικό αίσθημα κενού, το κενό γεννά ακόμα μεγαλύτερη ζηλοφθονία, και η ανάγκη για υποτίμηση γίνεται χρόνια στάση ζωής.

Πίσω από την επιδεικτική απόλαυση της μείωσης κρύβεται ένας ανυπόφορος, πρωτόγονος πόνος.

Μόνο που αυτός ο πόνος δεν μένει ποτέ εσωτερικός, αλλά διαχέεται γύρω του.

Οι άνθρωποι του περιβάλλοντος εγκλωβίζονται σε μια διαρκή επιφυλακή μήπως δεχτούν τα επόμενα πυρά, ενώ παράλληλα παρακολουθούν με θλίψη την ανάγκη του να συνθλίβει ό,τι αξιόλογο συναντά.

Μια ανάγκη που δεν αφήνει χώρο για καμία συμπόνια, καμία αυθεντική αποδοχή, μόνο για έναν διαρκή, τοξικό διαχωρισμό όπου όλοι οι άλλοι πρέπει να βαφτιστούν άχρηστοι και λίγοι, προκειμένου ο ίδιος να διατηρήσει την ψευδαίσθηση της απόλυτης υπεροχής του.

Φαντάσου να μεγαλώνεις με τέτοιο γονιό.

Φαντάσου το ψυχικό έλλειμα, το βουβό τρόμος της απόρριψης.

Ένα παιδί που δεν έμαθε ποτέ πώς είναι να σε βλέπουν με αυθεντική αποδοχή, παρά μόνο να ισορροπεί σε ένα ναρκοπέδιο επίκρισης για να μη γίνει ο επόμενος άχρηστος μέσα στο ίδιο του το σπίτι. *Καλό αντικείμενο: Στην ψυχανάλυση, η εσωτερικευμένη πηγή αγάπης, ασφάλειας και φροντίδας (αρχικά η μητρική φιγούρα) που τρέφει ψυχικά τον εαυτό και αποτελεί το θεμέλιο της εσωτερικής μας σταθερότητας. Chryssoula Kafestidou #Εμβίωση - Ψυχοδυναμική Συμβουλευτική Ενηλίκων, Ζεύγους, Lgbtqia2s+, Psychology Major BSc (Hons) ✓Metacognition

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους