Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Αθήνα της χλιδής, των ακριβών ακινήτων, των πολυτελών ξενοδοχείων, της κατανάλωσης, των επενδύσεων και των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων.

Δύο κόσμοι στην ίδια πόλη.

Ο ένας μετράει κέρδη.

Ο άλλος μετράει κέρματα για να αγοράσει ψωμί.

Μας μιλούν διαρκώς για ανάπτυξη.

Για οικονομική πρόοδο.

Για μια Ελλάδα που αλλάζει.

Αλήθεια, ποια Ελλάδα? Αυτή που παρουσιάζεται στους οικονομικούς δείκτες ή αυτή που περπατάει σκυφτή στους δρόμους της Αθήνας? Γιατί δεν μπορείς να μιλάς για ευημερία όταν ηλικιωμένοι ψάχνουν στα σκουπίδια.

Δεν μπορείς να πανηγυρίζεις για ανάπτυξη όταν άνθρωποι κοιμούνται στο τσιμέντο.

Δεν μπορείς να μιλάς για πρόοδο όταν η ανθρώπινη αξιοπρέπεια έχει καταντήσει πολυτέλεια.

Αυτό είναι το αποκρουστικό πρόσωπο του καπιταλισμού.

Μια κοινωνία που μπορεί να παράγει απίστευτο πλούτο, αλλά δεν εξασφαλίζει σε όλους ούτε τα στοιχειώδη.

Που αντιμετωπίζει τη στέγη ως εμπόρευμα, την υγεία ως κόστος και την ανθρώπινη ύπαρξη πολλές φορές ως αριθμό.

Και η πολιτική εξουσία υπευθύνη όταν επιλέγει να μετράει την επιτυχία της μόνο με δείκτες, ενώ η κοινωνική εγκατάλειψη απλώνεται στους δρόμους.

Όμως υπάρχει και κάτι ακόμη που με τρομάζει.

Η εξοικείωσή μας με τη δυστυχία.

Το ότι βλέπουμε έναν άστεγο και συνεχίζουμε.

Το ότι προσπερνάμε έναν άνθρωπο πεσμένο στο πεζοδρόμιο.

Το ότι συνηθίσαμε να βλέπουμε ηλικιωμένους να ζουν με τον φόβο της επόμενης ημέρας.

Και κάπως έτσι, το αφύσικο γίνεται φυσιολογικό.

Δεν γράφω αυτές τις γραμμές για να προκαλέσω οίκτο Δεν θέλω μια κοινωνία όπου η αξιοπρέπεια ενός ηλικιωμένου εξαρτάται από το αν κάποιος περαστικός θα του δώσει λίγα ευρώ.

Δεν θέλω μια κοινωνία που θα προσφέρει απλώς περισσότερη φιλανθρωπία στους φτωχούς.

Θέλω μια κοινωνία που θα αγωνίζεται για να μην υπάρχουν άνθρωποι καταδικασμένοι στη φτώχεια Είναι ότι ζούμε σε μια κοινωνία που έχει τη δυνατότητα να μη στερείται κανένας τα στοιχειώδη, κι όμως εξακολουθεί να αφήνει ανθρώπους χωρίς τα πάντα.

Η φτώχεια δεν είναι ντροπή των φτωχών.

Είναι η ντροπή μιας κοινωνίας που ανέχεται την εξαθλίωσή τους.. Τα γράφω γιατί δεν θέλω να συνηθίσω τη φτώχεια. Την εξαθλίωση. Την ανθρώπινη εγκατάλειψη.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους