Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Χθες το βράδυ έγραψα για την κοινή δήλωση Ελλάδας, ΕΕ, Κύπρου, Αιγύπτου, Μπαχρέιν και ΗΑΕ στον ΟΗΕ σύμφωνα με την οποία είναι άκυρο το τουρκολιβυκό μνημόνιο.

Είχα αρκετές αντιδράσεις στα εισερχόμενα και μάλιστα η κυρία Άννα Τσαβαρή, η οποία ζει μόνιμα στη Σύμη και σίγουρα η άποψή της έχει σημασία, μου τόνισε ότι το αυτί της Τουρκίας δεν ιδρώνει από τέτοια.

Πριν εξηγήσω γιατί έχει σημασία η κοινή δήλωση στον ΟΗΕ ας εξετάσουμε το σχόλιο της κυρίας Τσαβαρή.

Έχει άδικο; Όχι.

Έχει δίκιο! Διότι η Τουρκία ως κράτος που δεν έχει καμία σχέση με το Διεθνές Δίκαιο, υπολογίζει μόνο την πυγμή και σ΄αυτήν υποκλίνεται.

Για τοΝ λόγο αυτό την προηγούμενη Τετάρτη (21/10) είχα αναρωτηθεί αν είμαστε έτοιμοι για νέα επακούμβηση, εφόσον οι συνθήκες το απαιτήσουν.

Πάμε τώρα να δούμε την αξία της κοινής δήλωσης: Ουδείς ισχυρίζεται ότι με κοινή δήλωση στον ΟΗΕ η Τουρκία θα αλλάξει την πολιτική της εν μια νυκτί.

Η διπλωματία δεν λειτουργεί με μαγικό κουμπί σε καμία περίπτωση, πόσο μάλλον στην περίπτωση της Τουρκίας.

Όμως η κοινή δήλωση έχει σημασία διότι η Ελλάδα δεν διατυπώνει μόνη της την αντίθεσή της στο τουρκολιβυκό μνημόνιο.

Μαζί με την Κύπρο, την Αίγυπτο, το Μπαχρέιν, τα ΗΑΕ και την Ευρωπαϊκή Ένωση, δηλώνει στον ΟΗΕ ότι το μνημόνιο αντίκειται στο διεθνές δίκαιο και δεν μπορεί να παράγει έννομα αποτελέσματα για τρίτα κράτη.

Αυτό δημιουργεί ένα ευρύτερο πολιτικό και διπλωματικό μέτωπο.

Δεν καταργεί το τουρκολιβυκό μνημόνιο στην πράξη ούτε εγγυάται ότι η Άγκυρα θα υποχωρήσει.

Είναι όμως ένα εργαλείο, το οποίο έχει τη σημασία του, ειδικά τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο.

Γράφαμε χθες στη στήλη του The Week Ahead του Geopolitics & Daily News ότι αυτή η εβδομαδα είναι ιδιαίτερα κρίσιμη καθώς το ιταλικό Abeille Marengo αναμένεται στο Ηράκλειο, στο πλαίσιο προετοιμασίας ερευνών για το GSI που θα συνδέει Ελλάδα και Κύπρο.

Επομένως η κοινή δήλωση έρχεται στην κατάλληλη χρονική συγκυρία.

Φυσικά πρέπει να συνοδεύεται, όπως έχουμε αναφέρει πολλάκις, από σταθερή διπλωματική προσπάθεια, συμμαχίες και ουσιαστική αποτρεπτική ισχύ - ειδικά το τελευταίο.

Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν «ίδρωσε το αυτί της γείτονος» από μία δήλωση, αλλά πώς ως χώρα χτίζουμε σταθερά τις προϋποθέσεις για να υπερασπιστούμε τα δικαιώματά μας.

Προϋποθέσεις που απαιτούν συνεχόμενο αγώνα όχι μόνο από τους πολιτικούς, αλλά και από το λαό.

Το δεύτερο ερώτημα, το οποίο θεωρώ και πιο κρίσιμο: Είμαστε έτοιμοι σε περίπτωση κρίσης με την Τουρκία να δούμε φέρετρα σκεπασμένα με την ελληνική σημαία; Είμαστε έτοιμοι ως λαός να αντιμετωπίσουμε με ψυχραιμία, νηφαλιότητα και ό,τι άλλο χρειαστεί έναν ενδεχόμενο πόλεμο με την Τουρκία; Ή απλά η δυναμική μας εξαντλείται σε δηλώσεις για επιθετική πολιτική στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και μετά κλείνουμε το διαδίκτυο και τρώμε πατατάκια μπροστά στη tv. Και εδώ έρχεται το σχόλιο του αγαπημένου φίλου Nikos Tatsis, o οποίος σε χθεσινή μου ανάρτηση αναρωτήθηκε για το πολιτικό προσωπικό μας.

Και γω αναρωτιέμαι: Υποθετικά η κυβέρνηση αποφάσιζε επιθετική εξωτερτική πολιτική.

Ρεαλιστικά τι πιστεύετε ότι θα γινόταν; Να σας πω εγώ τι θα γινόταν: η αντιπολίτευση θα ούρλιαζε ότι μας σέρνει σε πόλεμο για να μην κάνει εκλογές, η εγχώρια αριστερά θα στήριζε ως συνήθως την Τουρκία (καμία έκπληξη) και ο λαός θα πάθαινε πανικό (τουλάχιστον οι περισσότεροι). Και μην μου πείτε όχι διότι πρόσφατα είδαμε ένα μικρό δείγμα όταν εστάλησαν ενημερώσεις για επικαιροποίηση στοχείων εφέδρων και οι πολέμαρχοι του facebook κόντεψαν να λιποθυμήσουν, ενώ οι μανούλες του facebook έψαχναν να βρουν πώς θα σωθεί ο κανακάρης τους.

Επομένως ξαναρωτώ: Είμαστε έτοιμοι για επιθετική εξωτερική πολιτική; Είμαστε έτοιμοι για νέα επακούμβηση; Είμαστε έτοιμοι για επιστράτευση; Γιώτα Χουλιάρα Geopolitics & Daily News

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους