[451 Logo]
 Μόνο Top News & Social
 Επικαιρότητα - 
 Αθλητικά - 
 Οικονομία - 
 Ροή

"ΤΟ ΑΙΜΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΦΥΓΕ ΠΟΤΕ" (Από συλλογή διηγημάτων μου αφιερωμένο στο έπος του 40) Στα ριζά ενός βουνού στην Κλεισούρα, μέσα σε ένα μισογκρεμισμένο καμίνι, λειτουργούσε ένας σταθμός χειρουργικής...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

"ΤΟ ΑΙΜΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΦΥΓΕ ΠΟΤΕ" (Από συλλογή διηγημάτων μου αφιερωμένο στο έπος του 40) Στα ριζά ενός βουνού στην Κλεισούρα, μέσα σε ένα μισογκρεμισμένο καμίνι, λειτουργούσε ένας σταθμός χειρουργικής ανάγκης.

Είκοσι κλίνες, ένας χειρουργός, ένας αναισθησιολόγος και η Ελένη Καραμήτρου — νοσηλεύτρια, μαμή, ψυχολόγος, ράφτρα, φύλακας άγγελος,, όλα μαζί... Την μέρα εκεί νη, είχε φτάσει ένα ρεύμα τραυματιών από το 731 Σκισμένοι, ξεκοιλιασμένοι, χωρίς δέρμα, χωρίς πρόσωπο, χωρίς όνομα. Η Ελένη δεν είπε κουβέντα.

Μόνο έδεσε τα μαλλιά της σφιχτά, σήκωσε τα μανίκια και άρχισε να φωνάζει ρυθμικά στον γιατρό: — «Ψαλίδι. Πένσα. Βελόνι. Στάση. Επόμενος.» Έξω οι οβίδες έπεφταν σαν θυμωμένος θεός.

Κάθε δευτερόλεπτο έμοιαζε με αιώνα.

Και κάθε αιώνα τον έτρωγε μια φωνή που έλεγε "πού είσαι μάνα"…πριν σβήσει.

Κάποια στιγμή, ένας δεκανέας μπήκε ουρλιάζοντας, κρατώντας τα εντόσθιά του με τα χέρια. Η Ελένη τον έβαλε κάτω, τον κοίταξε στα μάτια και του είπε: — «Αν πονάς, φώναζε.

Μα μην πεθάνεις πριν σε ράψω.» Κι εκείνος άντεξε.

Μόνο και μόνο γιατί πίστεψε στα μάτια της.

Ξαφνικά, ένα χτύπημα έκανε όλο το κτίριο να σειστεί.

Η σκεπή έπεσε μισή.

Ο γιατρός χτυπήθηκε στο κεφάλι.Ο αναισθησιολόγος λιποθύμησε.

Οι πληγωμένοι σφάδαζαν.

Και η Ελένη —όρθια, γεμάτη αίμα, χώμα και στάχτη-πήρε το νυστέρι και έβαλε μπροστά. — «Δεν έχεις άδεια να πεθάνεις πριν σε δω εγώ», είπε σ’ έναν νεαρό που έμπαινε ξεψυχισμένος.

Και τον έσωσε.

Με ψαλίδι που ’χε γίνει αμβλύ.

Με βελόνες στραβωμένες.

Με χέρια που έτρεμαν, μα δεν σταμάτησαν ποτέ.

Όταν η βροχή σταμάτησε, και ο ουρανός ησύχασε, ο γιατρός τη ρώτησε: — «Πώς το άντεξες;» Κι εκείνη απάντησε: — «Δεν το άντεξα.

Το ’κανα γιατί έπρεπε.

Και γιατί κάθε ένας από αυτούς, είναι ο αδερφός κάποιου.

Ίσως κι ο δικός μου.» Η Ελένη δεν ζήτησε ποτέ μετάλλιο.

Δεν ανέφερε τον εαυτό της ούτε σε επιστολές, ούτε σε συνεντεύξεις.

Μόνο μια φορά, πολλά χρόνια μετά, την ρώτησαν τι θυμάται από τον πόλεμο.

Και είπε: «Το αίμα που έπλυνα δε βγήκε ποτέ απ’ τα χέρια μου. Όσο κι αν έτριβα.» #Σαλαπατας #Αργολιδα #Ελλαδα #επος40

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους


Όροι Χρήσης - Επικοινωνία
Update cookies preferences